Fotoprijs Instagram

Ik was best verrast toen ik hoorde dat ik de hoofdprijs had gewonnen voor de mooiste Instagramfoto. Na de bijeenkomst van de Social Media Club Almere met Puurs uitleg over Instagram was ik best enthousiast. Ik plaatste af en toe een foto van de hele reeks foto’s die ik dagelijks maak.

Ik fotografeer voornamelijk luchten en ‘s morgens bij het uitlaten van de honden maak ik ook natuurfoto’s. Vaak ter inspiratie voor een gedicht. Zo stuitte ik op die zondagmorgen op veel slakken. Ze kropen massaal op de paden. Ik maakte foto’s van de dieren. Ze presenteerden zich zo mooi zonder afleidende voorwerpen er omheen.

Behalve mijn honden natuurlijk. Ze vonden de slakken ook interessant en snuffelden aan de trage kruipers. Zeker toen een heel mooie slak voor mij langskroop en ik op de knieën ging met mijn mobieltje in de aanslag. Precies op het moment dat ik klikte, schoof Teuntje haar neus in de richting van het dier. Meteen krom het dier in zijn huisje. Het veel te gevaarlijk. Mislukt was de foto in mijn ogen.

Gelukkig lukte het mij verderop wel een volmaakt kruipende slak op de foto te zetten. Het was iets rommeliger, op de stoep, maar het dier kroop mooi vooruit. Ik had de foto die ik wenste. Het huisje stond er mooi scherp op.

Eigenlijk wilde ik de foto van Teun en de slak weggooien. Hij is niet scherp en het moment is ook mislukt. In de neus zit beweging. Waarom ik hem toch plaatste, weet ik niet. Gewoon omdat het best grappig was zo’n hondensnuit bij een slak.

Dat ik hiermee de prijs zou winnen, had ik niet kunnen bedenken. Onbewust beschik ik over talenten of in elk geval over geluksmomenten. Het laat mij zien dat je niet altijd bewust bent hoe mooi iets eigenlijk is.

Afraders – #50books

image

Boeken die je leest en waarvan je spijt hebt dat je ze gelezen hebt, is iets anders dan een boek dat je iedereen afraad om te gaan lezen. Bij de meeste boeken heb ik nog zoiets dat een ander er misschien wel iets aan kan beleven. Ik vind het niks aan, maar dat hoeft niet voor iedereen te gelden.

Een boek dat je afraadt om te gaan lezen, is een boek waarin je teleurgesteld bent. Iets waar je veel van verwacht had, maar waarvan de uitkomst vies tegenvalt. Die boeken zijn niet zo rijk vertegenwoordigd. Meestal ben ik mild en laat iedereen zelf iets van een boek vinden.

Als door wesp gestoken

Dat betekent niet dat veel schrijvers en uitgevers als je je negatief uitlaat over een boek, reageren als door een wesp gestoken. Een bespreking waar je niet zo enthousiast bent over een boek, betekent nog niet dat het boek slecht is.

Overigens hebben organisten nog langere tenen als het aankomt op kritische besprekingen. Het heeft ervoor gezorgd dat orgelnieuws mijn bijdrages niet meer wil hebben. Daarbij krijg ik zo ongeveer elk jaar het verzoek van een organist uit het oosten van het land om mijn bespreking van zijn concert uit 2010 van mijn blog te verwijderen.

Niet schrijven over slechte boeken

Dan naar de vraag van Petepel: een boek dat ik onlangs nog gelezen heb en dat ik iedereen afraad om te lezen. Meestal schrijf ik niet over boeken die ik niks vond. Echt waar, ik lees wel wat meer dan waar ik hier over schrijf.

De boekenweekgeschenken bijvoorbeeld. Ik lees ze elk jaar weer in de hoop dat het eindelijk eens beter wordt. De hoop is al na enkele bladzijdes vervlogen, maar ik houd het toch eventjes vol.

Zonder plezier gelezen

Nou vooruit, een boek waar ik niet veel plezier in had om te lezen en waarbij ik mij echt afvraag of iemand anders het ook zou moeten lezen:

Sarah Meuleman: De zes levens van Sophie. Een boek waar ik grote verwachtingen van had. De thematiek van 3 vrouwen die worstelen met hun identiteit, die vechten voor hun positie in de maatschappij in combinatie met het verhaal van een jonge vrouw in New York.

Aanstellerig boek

Het blijft steken in een aanstellerig boek dat een irriterende vorm van eruditie bevat. Eruditie die eerder een gebrek verbergt dan een bepaalde intelligetie laat zien.

Ik vind bijvoorbeeld het boek van Emma Curvers ook niet zo heel sterk geschreven. Er kunnen allerlei elementen beter in, maar het boek bevat in de kern een mooi verhaal met veel sterke elementen. Misschien dat de redactie van de uitgeverij wat meer moeite zou kunnen besteden aan het oppoetsen van dergelijke debuten. Het zou zo’n boek met een paar handzame tips zoveel mooier maken.

Aanrader?

Zou ik nu iemand die in de trein tegenover mij met het boek van Sarah Meulemans roman De zes levens van Sophie zit te lezen, het boek uit de handen trekken en uit het open raam gooien? Zou ik die persoon ernstig aanspreken vooral te stoppen met het lezen van dit boek?

Nee, ik zou hem of haar heerlijk aan zijn of haar lot overlaten. Een mening wordt het beste gevormd als je het zelf ervaart. Dus misschien schuilt er in mijn afrader een grotere aanrader.

Van walging naar lieveling

Daar komt nog bij dat de boeken waar ik vroeger van walgde, nu mijn lievelingsboeken zijn. Het kan dus best gebeuren dat je je eigen mening moet herzien.

#50books

Dit is het antwoord op vraag  27 van het blogproject #50books. #50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Na Martha Pelkman in 2014 heeft Peter het in 2015 weer overgenomen. Bekijk mijn andere bijdrages voor dit bijzondere boekenblogproject.

Ouderliefde

image

Merelouders roepen bij mij respect op. Geen vogel die meer ouderliefde lijkt te bezitten dan de merel. Hoe ze hun jongen met hand en tand verdedigen tegen elke vermeende dreiging.

Een nietsvermoedend kauwtje aasde laatst op een smerig bakje waarin een frikandel had gezeten. Het lag op de haag voor ons huis. Hij wilde erheen vliegen, maar moedermerel vond dat hij te dicht in de buurt van het nest kwam.

image

Moeder Getelink vloog het dier gillend aan. Vadermerel dook ineens uit het niets en vloog het kauwtje achterna. Daar in de boom, op meer dan 10 meter afstand van het nest en het frikandelbakje, vlogen ze het kauwtje nog steeds aan.

In deze tijd van het jaar hoor je regelmatig de merels gillen. De snelle hoge kreetjes van de alarmroep moeten vijanden verjagen en de andere oudermerel erbij halen om te helpen de bedreiging te verjagen.

image

Gisterochtend liep ik door het park met de honden en hoorde de hoge alarmschreeuw van de merels. Door het hoge bladerdek zag ik een grote buizerd wegvliegen. Het beest was vele malen groter dan de merels. Zonder gene en met een enorme heldenmoed vlogen ze achter de enorme vogel aan.

Ze gilden als ook mensenouders doen: blijf af. Kom je aan mijn kind, dan kom je aan mij. De buizerd maakte geen schijn van kans. En zo vloog de grote vogel weg. Achternagezeten door 2 merels. De ouderliefde van de 2 getelinkjes was sterker dan deze roofvogel.

image

Veens verzet

image

Het arrestatie van Jan van Munnik is een hoofdstuk in Constant van den Heuvels boek Het kruis op de berg over het verzet in Veenendaal. In de Tweede Wereldoorlog vervult sigarenfabrikant Ad van Schuppen een belangrijke rol in het verzet tegen de Duitsers. Hij wordt ook gearresteerd maar weet door corruptie van de SD vrij te komen.

De 18-jarige Jan van der Munnik gaat het wat minder goed af. Ook hij maakt een fout door onzorgvuldigheid. Hij gaat na een klus voor het verzet niet slapen bij Ad van Schuppen, maar kiest als slaapplaats het huis van zijn tante. Daar verblijft een verrader, de vrijpostige Belia Tussenbroek-Opendorp.

Zij en haar drie oudste dochters hebben van het vrome huis een legerbordeel gemaakt. Als Jan van der Munnik er komt en met een handgebaar verraad dat hij bij de ondergrondse zit, ziet Belia het ook en geeft hem diezelfde avond nog aan.

In de bossen bij Veenendaal en Rhenen bevinden zich ondergrondse schuilplaatsen. Net als bij de mislukte aanslag langs de spoorlijn bij Utrecht, spelen overmoed en onervarenheid een rol in de bossen. Als 3 jongelui door de bossen fietsen worden ze aangehouden door een Duitse Ortskommandant.

Ze schieten en er ontstaat een schietpartij waarbij de onervaren verzetsmensen raken gewond en denken dat de Duitser morsdood is. In werkelijkheid was het slechts een schampschot en is hij eerder in het dorp dan de schutters. De schietpartij is de directe aanleiding tot de fusillade van 6 verzetsmensen in de bossen bij Veenendaal.

Aan de hand van het verhaal van Jan van der Munnik weet Constant van den Heuvel een goed beeld te schetsen van het verzet in en rond Veenendaal. Daarbinnen past ook het verhaal van de ‘partizanen’ in de bossen. Hun onzorgvuldigheid zorgt voor de represaille van de Duitsers.

Constant van den Heuvel: Het kruis op de berg, De fusillade van 20 november 1944 tussen Rhenen en Veenendaal. Utrecht: Uitgeverij Matrijs, 2015. ISBN: 978 90 5345 493 0. Prijs: € 17,95. 176 pagina’s.

Bestel het boek via Uitgeverij Matrijs

Zwakke schakels

image

De andere personen in Het kruis op de berg beschrijft Constant van den Heuvel op een andere manier dan dominee Ader. De andere mannen zijn ook jonger waardoor ze een minder prominent levensverhaal hebben weten op te bouwen. Gelukkig lost Constant van den Heuvel die leemte op door veel andere informatie te geven.

Met het verhaal van Philip de Leeuw vertelt  Constant van den Heuvel het verhaal van de Joden in Nederland. Hij weet aan de hand van interviews met ondermeer Betty de Leeuw heel aangrijpend te vertellen over hoe het de Joden verging. Hoe moeilijk het is voor de luitenant om stand te houden in een wereld vol Jodenhaat.

Het verhaal van Philip de Leeuw loopt evenwijdig met het verhaal van dominee Ader die enkele Joden in de pastorie laat onderduiken. Het is erg riskant, vertelt Constant van den Heuvel. Zeker ook als er een meisje in huis komt dat last heeft van hysterische aanvallen. De ondergrondse is bang dat haar aanvallen de hele zaak zullen verraden.

Die angst is niet ongegrond. Vaak verraadt de zwakke schakel de rest van de groep. Dat zie je ook gebeuren bij de aanslag bij de spoorbaan bij Utrecht. De groep wordt geleid door de ervaren Philip. De onervaren Machiel Balk wil ook mee. De jongen weet zich niet stil genoeg te houden als de lamp van de Bahnschutz op hem schijnt.

Hij springt op. De patrouille – waarschijnlijk bestaand uit twee of drie landwachters – ziet het en opent het vuur. De voorgeschreven waarschuwing zal er wel niet bij geweest zijn. Machiel wordt geraakt. (101)

Machiel wordt zwaargewond meegenomen voor verhoor. Die nacht komt een arrestatieteam Philip halen. Als door een wonder wordt zijn vrouw Betty vrijgelaten. Ze is vrijgepleit door door haar man Philip. Dat geldt niet voor hemzelf. Hij zal 2 weken later samen met de leider van de verzetsgroep uit Bilthoven Pieter ter Beek wordt neergeschoten bij Veenendaal.

Constant van den Heuvel: Het kruis op de berg, De fusillade van 20 november 1944 tussen Rhenen en Veenendaal. Utrecht: Uitgeverij Matrijs, 2015. ISBN: 978 90 5345 493 0. Prijs: € 17,95. 176 pagina’s.

Bestel het boek via Uitgeverij Matrijs

6 verzetsmensen, 6 verhalen

image

In zijn boek Het kruis op de berg vertelt de historicus Constant van den Heuvel de verhalen van de 6 verzetsmensen die op 20 november 1944 bij Veenendaal werden gefusilleerd. Zoveel als de 6 mannen met elkaar verschillen, komen ze ook met elkaar overeen.

De leeftijd van de 6 omgekomen mannen varieert van 20 tot 34 jaar. Onder hen een predikant, een student, een luitenant en een zeeman. Ze komen van alle windstreken van Nieuw-Beerta tot aan Amsterdam en Bilthoven. Mannen van verschillend pluimage, maar allemaal een band met het verzet.

De aandacht van Constant van den Heuvel gaat vooral naar de oudste van de 6 mannen: de predikant B.J. Ader. Uitvoerig staat de historicus uit Veenendaal stil bij de theologiestudie en de reis die ds. Bas Ader maakt naar Palestina in 1936. Van de 176 pagina’s die het boek telt, gaat zeker een kwart op aan de verhalen rond de predikant.

De 34-jarige predikant uit Nieuw-Beerta spreekt zeker tot de verbeelding. Hij heeft als enige een jong gezin met kinderen. Zijn oudste zoon is 4 als de verzetsheld sterft, als de predikant gearresteerd wordt is zijn vrouw hoogzwanger. Zijn jongste zoon Erik komt 2 weken voor de fusillade ter wereld. Hij zal zijn vader nooit leren kennen.

Het daarom zeker begrijpelijk dat Constant van den Heuvel dieper ingaat op deze bijzondere man. Het verhaal rond de gevangenschap en de fusillade behoort tot de indrukwekkendste verhalen uit het onderzoek van de Veense historicus. Hij neemt de lezer mee de gevangenis in, waar de predikant uit Nieuw-Beerta zijn medegevangenen steunt door het zingen van liederen uit de Hervormde bundel:

Maar aangezien zingen niet mag, neuriën ze samen geestelijke liederen. Ze stellen zich verdekt op achter hun strozakken, zodat het gezangenboekje niet te zien is voor de bewaker, die door het kijkgat loert. Elke avond – voor het slapen gaan – bidt hij hardop met zijn celgenoten. (84)

Ondanks zijn geloof, worstelt ook de predikant met de vraag of hij het er levend vanaf zal brengen, schrijft Constant van den Heuvel in zijn boek. De passages over het zakbijbeltje dat de politiemensen in Veenendaal later vinden bij het lichaam van dominee Ader, zijn aangrijpend.

De agent die de bijbel en het gezangboek in bewaring krijgt, zal na de oorlog de familie persoonlijk inlichten over de dood van de predikant. Voor zijn boek citeert de geschiedenisleraar uit Veenendaal veel uit de bijbel waarin Bas Ader allerlei passages aanstreepte en in de liederenbundel vouwtjes aanbracht bij de laatste 23 verzen van gezang 139.

Het zijn elementen in het verhaal van de historicus goed uit de verf komt. De geloofswereld van de predikant staat dicht bij hem. Hij weet dit aspect heel overtuigend in zijn verhaal te weven. De predikant uit Nieuw Beerta roept dit allemaal op bij Constant van den Heuvel.

Constant van den Heuvel: Het kruis op de berg, De fusillade van 20 november 1944 tussen Rhenen en Veenendaal. Utrecht: Uitgeverij Matrijs, 2015. ISBN: 978 90 5345 493 0. Prijs: € 17,95. 176 pagina’s.

Bestel het boek via Uitgeverij Matrijs

Het kruis op de berg

image

Soms treffen je bijzondere dingen. Zo benaderde kortgeleden Constant van den Heuvel me. Hij is de schrijver van een interessant boek. Hij had mijn blog gelezen over het boek van Pauline Broekema over de fusillade van haar oom Pieter ter Beek. In de Tweede Wereldoorlog werd deze verzetsheld samen met 5 andere verzetslieden vermoord bij Veenendaal.

Ik zocht vorig jaar de plek op waar de fusillade plaatsvond. Op de plek van het kruis las ik een fragment voor uit Broekema’s boek Het Boschhuis, Kroniek van een familie over de aangrijpende gebeurtenis. Pauline Broekema geeft in haar boek een beeldende beschrijving van wat er gebeurde daar op die avond in 1944. Zes mensen lieten hun leven voor vrijheid en recht.

Wat ik niet wist, maar later wel hoorde, was dat het Ichtus College in Veenendaal de plek geadopteerd heeft. Samen met de nabestaanden onthulden leerlingen op 20 november vorig jaar – 70 jaar na de gebeurtenis – het vernieuwde monument.

Het is een beladen plaats daar aan de rand van Veenendaal. Misschien wel zo beladen dat ik wel van de gruwelijke gebeurtenis gehoord had, maar nooit precies wist waar de plek was. Het was ook lastig om te zien als je er met de auto snel langsreed. En op de fiets was het ook niet zo duidelijk zichtbaar door alle bomen en struiken die er omheen en voor groeiden.

Wat Pauline Broekema beschrijft in haar boek is onderdeel van haar familiegeschiedenis. Het vormt misschien wel het hart van haar boek, het is de meest aangrijpende gebeurtenis in haar familiegeschiedenis, maar het is ingebed in een groot verhaal.

De historicus, Veenendaler en geschiedenisdocent Constant van den Heuvel heeft zich in zijn boek Het kruis op de berg, De fusillade van 20 november 1944 tussen Rhenen en Veenendaal geconcentreerd op deze gebeurtenis. Hij geeft de 6 mensen allemaal een gezicht. Hij bedt zijn verhaal in het verhaal van de oorlog, toegespitst op de rampplek, de locatie langs de weg van Veenendaal naar Elst.

Ik ben heel blij dat de schrijver mij op zijn boek attendeerde. Hij geeft met zijn boek de gebeurtenis een gezicht. Sterker nog: 6 gezichten. Daarbij vertelt hij de verhalen om de 6 verzetshelden heen. Zijn boek past daarmee in het grote verhaal van de Tweede Wereldoorlog met alle verschrikkingen.

Constant van den Heuvel: Het kruis op de berg, De fusillade van 20 november 1944 tussen Rhenen en Veenendaal. Utrecht: Uitgeverij Matrijs, 2015. ISBN: 978 90 5345 493 0. Prijs: € 17,95. 176 pagina’s.

Bestel het boek via Uitgeverij Matrijs

Een perfecte dag voor literatuur

Het is vandaag Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nl. Omdat de dichtbundel Alle zeeën zijn geduldig van Ineke Riem op uitdrukkelijk verzoek van de dichteres niet besproken wordt – heel jammer -, schrijven we vandaag over een boek dat ons getroffen heeft. Voor mij is dat het boek van Constant van den Heuvel: Het kruis op de berg. Lees de bijdragen van anderen in de reacties.

Meer info vind je op www.hetkruisopdeberg.nl

Bloemetjes en bijtjes

image

Na mijn blog vorig jaar over de massale bijensterfte ben ik bewuster gaan kijken naar het bijenbeleid in de gemeente. De reactie van een lezer onder mijn blog dat de bijen gewoon verhongerden en niet meer de kas wisten te bereiken, maakte mij wakker.

image

Zeker ook omdat ik een paar weken later in het park een imker ontmoette. Ze verzorgde samen met enkele vrijwilligers een paar bijenkassen in het park.

image

Wat betekent het eigenlijk als je goed voor de bijen in je gemeente wil zorgen? Dat vraagt een gevarieerd aanbod van bloemrijke planten. Die planten zijn niet alleen de voorjaarsbloesem van de lindebomen, kersenbomen en kastanjes. Het zijn ook de talloze bloemen aan planten als de klaproos, koolzaad en bramenstruiken.

image

Jammergenoeg zie ik dat hier nog geen bijvriendelijk beleid geldt. Het gras wordt hier namelijk heel kort gehouden. Misschien ziet het er zo wat verzorgder uit. Voor de bijen en de natuur is het heel schadelijk. Vooral bijen vinden zo weinig voedsel. Zo weinig dat ze het loodje leggen.

image

Dat is al te zien aan de vele hommels die het loodje leggen. Ze sneuvelen onderweg door gebrek aan voedsel. Heel jammer, want ik zie ook hoe het wel kan. Zoals de stroken met weideplanten die op het industrieterrein waar ik werk overeind worden gehouden.

image

Het is daar een gezoem van jewelste van bijen en hommels die van het nectar smullen. Ik hoop daarom dat deze stroken met prachtige planten als de klaproos meer blijven staan. Het is namelijk niet alleen heerlijk om het gezoem van al die bijen mee te maken. Het is ook een lust voor het oog al die mooie bloemen.
image

50 tinten – #50books

50-tinten

Teveel seks of juist te expliciet. Je kunt van 50 tinten – Grijs alles vinden. Het was 3 jaar geleden een complete hype. Ik weet niet of dat te evenaren is met een nieuw deel, gezien vanuit het perspectief van het mannelijk personage.

Er heerste hier in huis ook even die opwinding. Op facebook en twitter schreven voornamelijk veel vrouwen over dit boek. Het boek doet het meest aan een kasteelromannetje denken, waarbij de lezer heerlijk mag wegzwijmelen in de avonturen van deze schatrijke man en de jonge studente.

Toen Inge – mijn Inge – aan het boek begon, aangemoedigd door een groep enthousiastelingen op facebook, heb ik het ook in mijn handen genomen en ben begonnen. Een verhaal dat een enorme spanningsopbouw bezit, gedreven door seks. In dat opzicht best aardig, maar het begon mij gaandeweg te vervelen.

Ik vond de seksscènes meer en meer oponthoud opleveren. Daarmee verdween voor mij de nieuwsgierigheid naar de rest van het verhaal. Zodoende haakte ik ergens halverwege af. Het verliep in mijn ogen te traag en voorspelbaar. Dat ze elkaar zouden krijgen, sprak voor zich. Alleen hoefde ik niet te weten hoe die lange draad eindelijk afgesponnen zou worden.

Wat ik wel mooi vind aan het boek is hoe het op de markt gekomen is. E.L. James plaatste het verhaal oorspronkelijk op een forum voor liefhebbers van dit soort seksueel getinte verhalen. Een uitgever zag er iets in en spoorde haar aan het verhaal te herschrijven tot de verbraafde versie die het nu geworden is.

Een jaar na de hype lagen de boeken al in de kringloopwinkels voor veel schappelijkere prijzen. Op een boekenmarkt zag ik eens 2 oudere dames rondlopen. Eentje haalde het boek van het schap en tikte haar buurvrouw aan.

Ze keek er heel ondeugend bij naar haar vriendin. ‘Is dit niks?’ vroeg ze. Ze kregen iets van 2 meisjes. Ze giechelden en keken sluiks in mijn richting. ‘Of zou die meneer het willen hebben?’

Ik vond het vooral heel schattig en genoot daar meer van dan mij te laten verleiden tot een reactie.

#50books

Dit is het antwoord op vraag  26 van het blogproject #50books. #50books is een initiatief van Peter Pellenaars. Na Martha Pelkman in 2014 heeft Peter het in 2015 weer overgenomen. Bekijk mijn andere bijdrages voor dit bijzondere boekenblogproject.

Vissers (2)

image

De vis ligt nog altijd doodstil in het net. Maar als de jongen zijn 2 handen onder het dier geschoven heeft, slaat de snoekbaars zich ineens omhoog. Hij laat de vis geschrokken los. ‘Pak hem nou in de nek’, roept zijn vader. ‘Hier hou vast.’ ‘Maar ik durf niet,’ zucht de jongen. Hij wappert met zijn armen. Zijn vader loopt naar het net en pakt het beet.

Plotseling werpt de grote snoek zich omhoog en valt half met het vangnet in het water. De vader laat het net in het water zakken en gebaart naar de zoon. De vis maakt opnieuw een zwembeweging en hapt zich vast in het net. ‘Verdomme’, roept de vader en werpt zijn sigaret in het water. ‘Hij zit vast.’

Hij hijst het net aan de waterkant. Zijn zoon staat er zwijgzaam bij. Het dier ligt doodstil en vader hannest met het net. Als hij het dier losheeft, houdt hij het trots omhoog. ‘Hier, zo moet het.’ De jongen pakt het mobieltje en klikt voor de foto. De snoek beweegt niet meer. Hij geeft zich gewonnen.

Dan buigt de vader met het dier naar het water en laat de grote snoek in het water zakken. Het zwemt traag weg met brede slagen. Hij is uitgeput van het gevecht en verblijf op de waterkant. Vader haalt het pakje sigaretten uit zijn zak en vist er eentje uit. Hij steekt de peuk aan en loopt met het vangnet naar de brug.

De jongen werpt de hengel weer in het water terwijl zijn vader het net staat te repareren tegen het brughoofd. Af en toe glijft er een rookpluim tussen zijn lippen. Dan mompelt hij iets en wringt zijn vingers tussen de fijne mazen van het net.

In het water verderop lijkt iets te plonsen, bewustgeworden van zijn vrijheid. Het leven gaat verder, maar dat hoeven de vissers niet te weten.