Boeken uitlenen? – #50books vraag 35

img_20160828_100606.jpgBoeken en uitlenen. Horen ze bij elkaar? Of moet je op je boeken zitten zoals een vogel op haar eieren? Ze met hand en tand bewaken en voorkomen dat er iemand een boek van je leent. Of is het juist zo dat iedereen je boeken mag meenemen en zie maar wanneer je hem terugbrengt?

Het gaat volgens mij vaak zo. Iemand vertelt enthousiast over een boek dat hij gelezen heeft, waarna de ander zegt dat hij het ook wil lezen. Dan volgt de vraag of het aanbod en is de lening gesloten. Maar komen die uitgeleende boeken altijd terug? Ik denk wel eens dat als je echt van je boeken af wilt komen, je ze moet uitlenen.

Ik ben niet zo’n gulle uitlener. De boeken die ik uitleende kwamen voor mijn gevoel nooit terug. Ik zal geen namen noemen, maar op sommige boeken heb ik jaren moeten wachten voor ik ze terugkreeg. Zeker met een nieuw boek dat je net gekregen hebt en zelf wil lezen, is dat lastig.

Dat brengt mij bij de nieuwe boekenvraag:

Leen jij weleens je boeken uit?

En als je dat doet, hou je dan bij wie wat geleend heeft? En als je het niet doet, waarom niet? Heb je negatieve ervaringen met het uitlenen van boeken? Tips bij het uitlenen van boeken zijn natuurlijk helemaal welkom.

Met dank aan boekenblogger Jannie voor de vraag.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Mooiste boekomslag – #50books antwoorden vraag 34

img_20160825_205426.jpgWat is het mooiste boekomslag in je boekenkast? Een vraag die ik, man van de inhoud, niet zo snel stel. Maar de vraag komt dit keer van @marloesbomer.

Niek is een liefhebber van Terry Pratchett. In het begin moest ze niet zoveel hebben van de drukke covers met illustraties Josh Kirby. Maar uiteindelijk typeren de illustraties van Josh Kirby precies de sfeer en inhoud van het boek heel treffend, merkt ze.

Illustraties van Josh Kirby

Na zijn overlijden zijn de covers vervangen door een zwarte achtergrond met tekeningen van Paul Kidby. Een stuk minder treffend. Dat de herdrukken een andere kaft hebben gekregen, vindt Niek dan ook terecht zonde. Want de illustratie bij haar blog laat zien hoe je kunt verdrinken in de prachtige illustratie van Josh Kirby.

Prachtig boek bij de kringloop

Voor het boek met de meest bijzondere cover in zijn boekenverzameling hoeft blogger Perkamentus niet lang na te denken. Hij heeft in 2009 een prachtig boek op de kop getikt bij de kringloopwinkel in Weesp.

De titel is een hele mond vol: Catalogus der tentoonstelling van portretten en voorwerpen betrekking hebbende op het Huis van Oranje Nassau te houden ter gelegenheid van de inhuldiging van Hare Majesteit Koningin Wilhelmina in het Fragmenten-gebouw van het Rijks-Museum te Amsterdam. 8 september-31 cotober 1898. Inderdaad met een pijnlijke zetfout in de laatste datum.

Prachtige verluchtiging

Het boek is inhoudelijk niet zo boeiend. Het bevat 120 pagina’s droge opsomming van 1300 objecten, zonder verdere illustraties. Het is de band die Piet Perkament trof. De Jugendstil-stijl naar ontwerp van Lion Cachet. Het is een prachtige verluchtiging, een uniek exemplaar zoals Perkamentus achterhaalt. Het is 1 van de 36 exemplaren in een andere kleurstelling, met gebatikt perkament.

Gerrit Komrij reageert meteen op het blog: hij heeft er ook eentje, bemachtigt in Portugal. Mogelijk een oud exemplaar. Hij heeft er wel iets meer voor betaalt dan het bedrag van 14 euro en nog iets dat Perkamentus in de Weesper kringloopwinkel betaalde.

Komrij’s bibliotheek

Bij de veiling van een deel van Komrij’s bibliotheek in 2012, heeft Perkamentus ook Komrij’s exemplaar bekeken. In zijn ogen zag het er heel anders uit dan het boek dat hij in Weesp verwierf.

Overigens citeert de catalogus bij de veiling keurig het boek van Spliethoff dat Perkamentus ook vermeldt in zijn blog. Ik herken hier de hand van de meester in, Komrij zou deze veiling in de maanden voor zijn dood al hebben voorbereid.

Cover of inhoud?

Het schrijven over de mooiste cover valt niet iedereen makkelijk. Veel boekenlezers zijn van de inhoud en herinneren zich vaak beter waar een boek over gaat dan hoe het er van buiten uitziet. Als blogger Jannie dan haar boekenkast induikt, kan ze eigenlijk niet kiezen uit het enorme aanbod.

Ze deelt de boeken in naar leeftijd, de boeken uit de tijd van haar ouders en grootouders. Dit zijn de boeken met de gouddruk op een zwarte kaft, met gestileerde motieven. Mooi op een eigen manier.

Foto’s als achtergrond

De boeken die nu uitkomen bevatten voornamelijk foto’s als achtergrond. Hier kan het ook goed misgaan, illustreert blogger Jannie. Ze vindt het ook moeilijk kiezen tussen de boeken van uitgeverij Cossee. De foto’s met eenvoudig weergegeven titel. Moeilijk, moeilijk. Ze blijf uiteindelijk hangen bij 2 stuks: Een bruidsjurk uit Warschau van Lot Vekemans en Dat is wat ik bemin van Isabelle Rossaert.

Lees morgen de nieuwe boekenvraag.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Veel schrammen, weinig bramen

img_20160823_195655.jpgNet voor ik op fietsvakantie ga, rij ik vlak voor het avondeten langs de Lepelaarplassen om te kijken of ik misschien wat rijpe bramen kan plukken. Het heeft de hele dag geregend en er dreigt weer een bui te vallen. Ik speur onder de donkere wolkenhemel de struiken af op zoek naar het paarse fruit.

Ik ben met een korte broek gegaan, wat me veel schrammen op mijn benen oplevert. Net als dat ik veel last heb bij het plukken van de hoge brandnetels. Mijn benen zijn rood van de prikkende brandnetels en ook mijn armen zijn flink gehavend.

img_20160809_173225.jpgIk kom niet met heel veel thuis, ik heb ongeveer 1200 gram uit de struiken weten te halen. Meteen na afloop de jam gemaakt. Ik weet er een 8 potjes, waarvan zeker 3 kleine potjes, eruit te halen. Het kleine laagje jam dat overblijft, smaakt goed.

Een paar dagen na de fietsvakantie fiets ik weer langs de plassen op zoek naar rijpe bramen. De oogst is opnieuw niet veel. Bovendien is er net gesnoeid. De helft van de bramenstruiken is verdwenen. Dat vergemakkelijkt het wel om de hoge, eerder onbereikbare, bramen te kunnen plukken. Maar de oogst valt opnieuw tegen.

img_20160825_202220.jpgDit keer valt op hoe ver de struiken overwoekerd worden door de bladeren van de nieuwe scheuten. Normaal verdringen de vruchten deze nieuwe bladeren voldoende, maar nu lijkt de bramenstruik zich vooral te richten op het volgende jaar en wat minder op de vruchten van dit jaar. Zo gaat alle energie naar de bladeren en niet naar de vruchten. Deze blijven maar magertjes afsteken tegen de rest.

img_20160825_202826.jpgIk kom thuis met iets meer dan 1500 gram. Ik maak van deze hoeveelheid opnieuw 8 potten jam. Het zijn wat meer grotere potten, maar ik ben best een beetje teleurgesteld. Ook de oogst van de bramenstruik in de tuin blijft achter op andere jaren. Ook hier groeien vooral de nieuwe scheuten erg goed. Ik kan nergens meer de vruchten zien, overwoekerd door het eigen bladgroen.

Toch nog een keer erop uit. Ook gewoon lekker om aan het eind van zo’n warme dag een rondje te fietsen. Ik rij langs de Lepelaarplassen, voorbij aan de struiken waar ik 2 dagen eerder trok. Nu ga ik aan de andere kant van de vaart, bij het Wilgenbos en hoop er wat meer te treffen.

img_20160825_203115.jpgNormaal groeien hier flinke bramenstruiken, maar ze zijn de afgelopen jaren teruggedrongen. Het riet heeft het hier overgenomen van de wilde bramenstruiken. Jammer, want het was hier een mooi stekkie om te plukken. Ik kan nu beter naar de zonsondergang kijken dan op zoek gaan naar bramen. Er zitten namelijk nauwelijks bramen aan de struiken.

Als ik thuiskom, weeg ik niet eens de oogst. Ik stop het kleine zakje bramen meteen in de vriezer voor als ik andere jam ga maken.

img_20160825_201628.jpg

110 kilometer per uur op snelweg

img_20160823_160611.jpg
In tegenstelling tot veel boeken over milieu, laat Babette Porcelijn het in haar boek niet bij de constatering zitten. Ze levert in De verbogen impact, Alles wat je wilt weten én kunt doen om eco-neutraal te leven heel praktische tips aan wat je kunt doen om je impact te verkleinen.

Zo merkt ze op hoeveel het scheelt als je 110 kilometer per uur op de snelweg rijdt in plaats van 130.

Het enige voordeel van hard rijden is dat het leuker is. Dat vind ik zelfs 😉 Verder dient het nergens toe, integendeel, het vervuilt. De luchtweerstand en het gewicht bepalen voor een groot deel je verbruik en dat neemt kwadratisch toe als je harder rijdt. Veel auto’s verbruiken bij 130 km/u wel 40% meer brandstof dan bij 110 km/u. En de tijdwinst valt tegen; als je van Maastricht naar Amsterdam volledig 130 in plaats van 110 kilometer per uur zou kunnen rijden is de tijdwinst 18 minuten. (101)

Daarom ben ik het ook eens gaan doen. Ik merk dat sinds de maximum snelheid omhoog is gegaan, het verkeer op de snelweg jachtiger is en minder relaxt. Daarom rijden we nu een maandje bewust met 110 kilometer per uur op de snelweg.

En de resultaten zijn verbluffend. Het scheelt echt veel energie. We rijden op een volle tank bijna 100 kilometer verder dan eerst. Omdat we het niet geloofden dat de teller zo weinig zakte, zijn we de laatste keer gaan tanken uit angst dat we met een lege tank zouden komen te zitten.

Dat roept meteen een ander praktisch aspect op uit het boek van Babette Porcelijn. Ze merkt op dat je beter tweedehands goederen kunt kopen dan nieuwe. De impact op onze planeet vergroot enorm bij de productie van nieuwe goederen.

Dat geldt ook voor auto’s. Nieuwe auto’s mogen zuiniger en schoner zijn, maar de productie is dat niet. Je hebt een elektrische auto er pas na 5 jaar ‘uit’. Dan heb je in die jaren net zoveel vervuild als een benzine-auto, alleen door de productie van de auto. Zorg dan ook voor zonnepanelen om je auto op te laden.

Babette Porcelijn: De verborgen impact, Alles wat je wilt weten én wat je kunt doen om eco-neutraal te leven. Amsterdam: Think big act now, 2016. ISBN: 978 90 8251 0201. 202 pagina’s. Prijs: € 22,50.

Vervalsers: Divina Commedia: Hel: Canto 29

img_20160823_122313.jpg
Nog onder de indruk van de zondaars die hij gezien en gesproken heeft in de 9e grachtring, trekt zijn begeleider Vergilius Dante weer in het verhaal. Dante zegt dat hij wil gaan huilen van alle smart die hij hier ziet. Vergilius ziet het anders.

De Romeinse dichter is van mening dat je de pijn en verdriet die mensen hier treft, hier moet laten. Je kunt niet alle zonden van de wereld op je nemen, vindt hij. Zelfs de bloedverwant van Dante, een neef van zijn vader, die een gewelddadige dood gestorven is, moet hij met rust laten. Je schiet er niks mee op, vindt de dichter.

Ze lopen naar de 10e en laatste ringgracht van de 8e kring, de Malebolge, de kring van de bedriegers. In de 10e ring zitten de vervalsers. Hij kan het niet goed zien omdat er niet genoeg licht is, maar er komt een ondraaglijke stank omhoog uit deze gracht. De verteller vergelijkt het met de lucht van ontbindende lijken.

Het leed dat Dante ziet, is te vergelijken met alle zieken in de periode juni in juli in de ziekenhuizen van Sardinië, de Valdichiana en de Maremmen liggen. In deze tijd van het jaar waren er tijdens Dantes leven veel malaria-slachtoffers.

Als hij wat lager komt, ziet hij de bodem van de ringgracht wat beter. Ze lopen zwijgend over de lager gelegen dwarsdam. Dan ziet Dante 2 mannen die helemaal van top tot teen met korsten bedekt zijn. Ze vechten tegen een krankzinnige jeuk:

Ik zag er twee zitten tegen elkander geleund.
Zooals men om ze te warmen pan tegen pan zet,
Van ’t hoofd tot de voeten met korsten bevlekt;

En nooit zaag ik zóo de roskam hanteeren
Door staljongen op wien de meester wacht,
Noch door hem, die ongaarne wakker blijft:

Als ieder van hen de nagels repte
Steeds over zich heen om de groote woede
Van den jeuk, waarvoor geen verlichting meer is.

En zoo trokken de nagels de schurft af,
Als het mes de schubben van den brasem,
Of van een anderen visch, die er grootere heeft. (vs 73 – 84, Bremer 1943)

Een prachtig fragment dat ik niet kan lezen zonder een ongelooflijke jeuk te krijgen. Dante loopt hier de alchemisten Griffolino en Capocchio tegen het lijf. De laatste zit hier omdat hij de alchemie heeft ingezet voor zijn eigenbelang. Hij vervaardigde er valse munten mee.

Volgens de verteller is het vervalsen van geld wel de ergste zonde tegen de staat die je kunt plegen. Tegelijkertijd wijst de alchemist Capocchio erop dat Dante hem ook moet kennen vanwege zijn kunde de natuur heel goed na te kunnen bootsen.

Lees de andere bijdragen van het Dante project

Gedichten rond Canto 29

Lees meer op wolkenhemel.blogspot.nl

Literatuur
De hier gebruikte vertaling is van Frederica Bremer uit 1943. Er zijn vele vertalingen van Dantes meesterwerk in het Nederlands verschenen.

Minnaars van Brusselmans poetsvrouw

img_20160821_202202.jpgDe hele literaire thriller Zeik en de moord op de poetsvrouw van Hugo Claus kabbelt voort totdat ze stuiten op 3 minnaars van de poetsvrouw. Ze blijkt 3 verschillende mannen te behagen en daarvan komt natuurlijk ellende is de moraal van het verhaal. Maar de ontdekking is niet een reden om met loeiende sirenes door Gent te rijden. Gewoon een nachtje over slapen voordat je de moordenaar vindt en oppakt:

‘Morgen’, zei Zeik. Dat vond El Baza een goed idee. Morgen. Als het nieuwe licht is gekomen. Een verse dag breekt aan. De helende zon zendt haar stralen naar de eeuwenoude aarde, en alles is weer mogelijk. (183)

De volgende dag is alles binnen 8 bladzijdes opgelost en kan Zeik weer rustig met zijn team op naar de volgende moord om op te lossen.

De literaire thriller van Herman Brusselmans is natuurlijk een zwaar overdreven periflage op de literaire thriller. Zo ernstig overtrokken dat het eerder gemakzucht dan vakmanschap ademt.

Zeker, ik heb om bepaalde romans van Herman Brusselmans smakelijk moeten lachen. Maar de overdosis seks en drank in deze roman roept bij mij de vertwijfeling op of hij hiermee niet zijn eigen hand verspeelt. Is dit nog wel leuk? Of is dit leukdoen om het leukdoen en dient het geen doel meer?

Ik denk het laatste en zou Herman Brusselmans vooral willen uitdagen eens iets heel anders te gaan doen dan het koude kunstje keer op keer te vertonen. Deze roman voegt helaas niets toe aan een oeuvre dat soms uit zijn voegen barst en controversie toont. Nu verliest het verhaal niet alleen het verhaal, maar verliest Brusselmans vooral zichzelf. Alsof hij het tussen 2 pilsjes en 2 zaadlozingen heeft geschreven. En dat ook nog eens gewoon slecht is.

Herman Brusselmans: Zeik en de moord op de poetsvrouw van Hugo Claus. Amsterdam: Prometheus, 2015. ISBN: 978 90 446 2876 0. Prijs: € 14,95. 192 pagina’s. Bestel

Zeik

img_20160809_122500.jpgEen parodie over de top. Dat is de literaire thriller van Herman Brusselmans. De titel zegt al genoeg: Zeik en de moord op de poetsvrouw van Hugo Claus. De personages uit het team van commissaris Übertrut van de Gentse Moordbrigade met zijn inspecteurs Zeik, El Bazaz, Compas en Broekgat.

De moordzaak is op zijn minst opvallend. De poetsvrouw van de Vlaamse schrijver Hugo Claus is vermoord. Het kost even moeite voordat de moord gemeld wordt bij het team en tot de commissaris en zijn medewerkers uitvogelen dat de vermoorde Martha De Maeseneere, poetsvrouw was van de Vlaamse schrijver Hugo Claus.

‘Hugo Claus?’ zei Zeik. ‘Die slechte schrijver?’ Hij had ooit, niet eens zo lang geleden, een boek van Hugo Claus proberen doorploegen en dat was hem niet meegevallen. De eerste zin stond hem al niet aan, en van alle zinnen kreeg hij een psychosomatische combinatie van schurft, tyfus, jeuk aan de hoofdhuid, inrkimping van de balzak, stinken van de navel, en al te snel groeien van de teennagels. (38/39)

Als commissaris Zeik naar de huisarts gaat, krijgt hij het advies om nooit meer een boek van Hugo Claus te lezen. Als ze eindelijk bij de schrijver aanbellen, is hij niet in het land. Ze horen van zijn secretaresse Ine Prikkedel dat hij op tournee door Nederland is. Nadat rechercheur El Bazaz zijn zaad over de borsten van de secretaresse verspreid heeft, gaat hij verder op onderzoek uit.

Herman Brusselmans: Zeik en de moord op de poetsvrouw van Hugo Claus. Amsterdam: Prometheus, 2015. ISBN: 978 90 446 2876 0. Prijs: € 14,95. 192 pagina’s. Bestel

Welk boek van je heeft de mooiste cover – #50books vraag 34

Over boekomslagen kun je een heel boek schrijven. Het ene boek heeft een nog mooiere cover dan het andere. Het is ook de bedoeling dat deze boeken gepakt worden uit de stapel naast al die andere boeken. De titel en de naam van de auteur is niet genoeg.

Al heb ik mij nog nooit laten verleiden door een mooie cover. Voor mij moeten boekomslagen heel eenvoudig zijn en niet teveel opsmuk hebben. Zo vind ik uit mijn eigen collectie het boekomslag van Jan Wolkers’ Walgvogel erg mooi. Het groen spat ervan af en de contrasterende letters van de titel doen de rest.

Drukke plaatjes of tekeningen leiden mij af. Het liefst heb ik gewoon zo’n rood boekje uit de 19e eeuw, zoals de romans van Jacob van Lennep bijvoorbeeld. Of een strakke kaft met daarop in gouden letters de naam van de auteur en de titel van het boek.

Eenvoud dus. Hoe zit dat bij jou? Heb jij een boek met een cover dat er echt uitspringt voor jou? Dat brengt mij bij de boekenvraag voor deze week:

Welk boek in jouw kast heeft de mooiste cover?

Ik ben zoals altijd, heel benieuwd naar de antwoorden.

Met dank aan @marloesbomer voor de vraag.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Vingerafdruk van God

img_20160811_205515.jpgDe vergelijkingen die A.F.Th. van der Heijden maakt, zijn soms buitengewoon treffend gevonden. Zoals de vergelijking die de verteller maakt in Advocaat van de hanen van de stad Amsterdam:

De structuur van Amsterdam was die van een vingerafdruk, even labyrintisch en even onverwisselbaar. Eens per jaar raakte Quispel zielsgelukkig verdwaald in wat hij beschouwde als de vingerafdruk van God zelf. (188)

Inderdaad, gezien van bovenaf lijkt het stadsplan met de half cirkelvormige grachten op een vingerafdruk. Het labyrint waarin je verdwaalt raakt. De hoofdpersoon Ernst Quispel raakt de weg helemaal kwijt in het mathematische wonder van de stad. De verteller verwijst naar alle mogelijke meetkundige figuren als vierkanten, rechthoeken, ruiten en trapeziums.

Onder invloed van drank, trekt de hoofdpersoon deze cirkels in de stad die hij vergelijkt met de vingerafdruk van God. Het verwoordt het dwalen van de hoofdpersoon die helemaal de weg kwijt is en van het pad af raakt. Een prachtige metafoor waarbij de verteller zijn vingerafdrukken achterlaat in het verhaal.

A.F.Th van der Heijden: Advocaat van de hanen. De tandeloze tijd 4. Amsterdam: Querido, 1998 [1e druk 1990]. ISBN: 90 214 6690 2. 574 pagina’s. Prijs: € 15,00.Bestel

De kat op de telefoon

img_20160811_205537.jpgBij het lezen van Advocaat van de hanen vallen mij meteen weer die heerlijke details op die A.F.Th. van der Heijden zo mooi in zijn verhaal weet te integreren. Zoals de lapjespoes die een plekje op het kantoor van advocaat Ernst Quispel heeft gevonden naast de telefoon:

De lapjeskat van de bovenburen had in Quispels kantoor haar vaste plek in een postmandje.Het stond onder een bureaulamp die sterker en dus warmer was dan die op de andere bureaus, met als enig nadeel dat het zich vlak naast de telefoon bevond, waarvan zij het gerinkel verafschuwde. De kat had geleerd met een flinke tik tegen de hoorn, waarmee die een kleine centimeter van de haak werd gelicht, het wrede apparaat het zwijgen kon opleggen. Het had Quispel al heel wat zakelijk aantrekkelijke telefoontjes gekost, en een boel ongeloofwaardige uitleg aan de meer vasthoudenden. (47/48)

Ik kan ongelooflijk genieten van zo’n passage waarbij de verteller dit soort niet direct ter zake doende informatie geeft. Dit kleurt het verhaal en maakt het zo memorabel. Ook omdat je weet dat dit element ongetwijfeld terugkomt in het verhaal.

Dat geldt hier zeker ook omdat Van der Heijden het mooi vermengt met de kater van de hoofdpersoon. De hoofdpijn slaat toe, de schok van Ernst Quispel komt overeen met de schok van de lapjeskat onder de bureaulamp.

Als de telefoon iets voor achten is gegaan, de kat de hoorn opwipt en pas tegen kantoortijd (9 uur) de telefoon weer rinkelt, slaat de kat juist niet toe. Het is de heer Noppen aan de andere kant van de lijn, die de advocaat van de hanen vraagt om raad. Zijn zoon is op raadselachtige wijze om het leven gekomen in een politiecel en nu wil de politie hem zo snel mogelijk begraven.

Het verhaal is begonnen, al heeft de kat het proberen te verhinderen.

A.F.Th van der Heijden: Advocaat van de hanen. De tandeloze tijd 4. Amsterdam: Querido, 1998 [1e druk 1990]. ISBN: 90 214 6690 2. 574 pagina’s. Prijs: € 15,00.Bestel