Mateloos lezen – #50books antwoorden vraag 29

img_20160719_074426.jpgHet woord ‘binge’ verwijst naar een onbeteugelde inname van iets. Dat kan eten zijn, maar ook drinken of alle afleveringen van een televisieserie in 1 avond. Dat het bij lezen ook bestond, wist ik niet, maar had ik natuurlijk wel kunnen vermoeden. Ook de boekenseries kunnen in 1 keer achter elkaar gelezen worden.

In vrij korte tijd achter elkaar

Niet echt mijn ding. Ik heb wel series in vrij korte tijd gelezen, zoals Het bureau van Voskuil. Of het grootste deel van het oeuvre van een schrijver zoals bij Daum. Verder ben ik er denk ik toch te nuchter voor. Gelukkig riep mijn boekenvraag genoeg reacties op en er blijken veel lezers te zijn die wat minder goed maat kunnen houden.

Het idee voor deze boekenvraag komt van een tweet van Gerhard Hormann die op vakantie is zijn eigen achtertuin. Hij brengt zijn dagen al lezend door. Hij jaagt al lezen door het hele oeuvre van Thomas Verbogt en Nico Dijkshoorn. De term ‘binge reading’ heeft hij in het nieuwe boek van Jan Dijkgraaf gelezen. Ik las vooral een leuke boekenvraag in deze tweet.

Best wel willen

De blogger weerzinwekkend schrijft in haar reactie dat ze het eigenlijk best zou willen, maar het leven van alledag slokt haar toch weer op. Alleen de vakantie biedt ruimte voor een piek in het lezen. Maar een hele stapel boeken in heel korte tijd achter elkaar lezen, is best lastig als je een druk en hectisch leven leidt.

Boeken verzwelgen

Blogger Niek zegt dat ze niet aan ‘Binge reading’ doet. Wel ‘verzwelgt’ ze een heel seizoen televisieserie in 1 keer, maar voor boeken gaat die vlieger niet op. Als ze erover gaat nadenken, dan gebeurt het toch wel 1 of 2 keer jaar dat een boek haar zo bij de kladden heeft, dat ze niet meer kan stoppen met lezen. Dan lijken de letters op het papier haar niet te vermoeien, maar energie te geven. Het houdt pas op als ze een nacht geslapen heeft, dan kan ze weer terugkeren in deze wereld en laat ze de wereld van het boek achter zich.

Napolitaanse romans

Al leest blogger Lalagè liever op zichzelf staande boeken, ze doet soms ook aan ‘binge reading’. Zo las ze laatst de eerste 3 delen van de Napolitaanse romans van Elena Ferrante in 1 keer uit. Een prettige ontdekking, vindt ze. Al is het fijn dat het 4e deel nog niet uit is. Zo heeft ze tijd voor haar andere romans, waarbij soms een deel uit een serie zit. De reeks vakantieboeken die ze gaat lezen bevat veelbelovende namen: Maarten ’t Hart, Haruki Murkami, Rascha Peper en Kader Abdolah.

Op zoek naar betekenis

Carel gaat eerst op zoek naar de betekenis van het woord. Hij zegt dat hij het weinig doet. Dat geldt zeker voor een hele serie in 1 keer achter elkaar uitlezen. Maar voor een boek kan het zeker gebeuren dat hij zo gepakt wordt door het verhaal dat hij het in 1 keer uitleest.

Hele serie in 1 keer

Aan ‘binge reading’ wil Martha best meedoen. Ze herkent de verhalen dat je in 1 keer een hele serie wilt uitlezen. Het gebeurde haar bij Harry Potter, De kronieken van Aurian en The secrets of the immortal Nicolas Flamel. Ze verheugt zich deze vakantie op een nieuwe serie waaronder The Iron Fey.

Binge reading bestaat niet

Volgens Jannie is het helemaal niet mogelijk om aan ‘binge reading’ te doen. Je lijdt er immers als lezer niet onder, terwijl het Engelse woord ‘to binge’ dit wel suggereert. Ze leest veel en graag. Soms een hele serie of een groot deel van het oeuvre van een schrijver.

Geluk

Als je die schrijver later ontdekt, heb je het geluk dat je veel boeken kunt lezen. Is de schrijver net gedebuteerd, dan is elk nieuw boek een feestje. Voor de rest vindt ze zich te oud om aan ‘binge reading’ te doen. Wel waakt ze voor boekenmarkten en kringloopwinkels, want het begrip Binge bying kan wel degelijk schade toebrengen en daar wil ze zichzelf voor behoeden.

Binge-lezen

Binge-lezen, inderdaad daar doet Ali aan. Ze vindt het heerlijk om hele Fantasyreeksen te lezen, liefst in 1 keer achter elkaar. Van sommige schrijvers heeft ze de hele serie in huis en dan merkt ze als de serie achter de rug is, dat het even omschakelen is. Dan moet ze even afkicken en leest even wat lichtere kost. Zo heeft ze de series Harry Potter, Twillight of de boeken van Raymond Feist allemaal in 1 keer gelezen.

Outlander

Soms is het ook lastig als de serie in ontwikkeling is en uitdijt of dat de schrijver even een uitstapje maakt naar een ander boek. Dat heeft Ali bijvoorbeeld bij de Outlander serie van Diana Gabalon. Deze schrijfster heeft gezegd 6 delen te schrijven, het zijn er inmiddels 8 en het einde is nog niet in zicht. Daarom leest ze eerst maar de eerdere delen voor ze verdergaat.

Lees morgen de nieuwe boekenvraag.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Veluwse bosbessen

BossenbessenstruikenWe pakken een stukje Veluwe om te kijken of daar bosbessen groeien. Het is iets van de snelweg af en ik herinner mij van de fietsvakantie dat vanaf het pad heel veel bosbessenstruiken te zien waren. Het is de weg die naar de spoorwegovergang bij Assel leidt waar ik in 2010 midden in de nacht pauzeerde bij de barre tocht door de Veluwe.

Iets verderop begint dan de hei. Hier heb je prachtige vergezichten en de bochtige weg brengt je naar kleine bossen waar de bosbes welig groeit. We rijden de snelweg af en pakken dan de snelste weg. Een paar honderd meter verderop is de weg ineens veranderd in een zandweg en hobbelen we over de keien.

Tunneltje naar Assel op de Veluwe
Dan is daar een stukje bos en zien we de eerste bosbessenstruiken. We parkeren vlak voordat de weg onder de snelweg gaat via het betonnen tunneltje. Naast de zendmast om de automobilist op de Veluwe genoeg bereik op zijn mobiel te geven. We horen het verkeer razen en lopen een stukje terug naar de struikjes.

Inderdaad zijn dit bosbessenstruikjes. Onder de kleine groene blaadjes ontwaren we de donkerblauwe bessen. Het zijn er opnieuw niet zoveel. Ook zijn de vruchten erg klein, maar we slaan aan het plukken. Ik zie hoe de wilde zwijnen hier gewroet hebben aan de rand van de weg.

Schade door de wilde zwijnen

We gaan dieper het bos in en vinden steeds meer struiken. Ze zijn ook wat groter en hoger. Ook zitten er meer bosbessen aan. Zo kom ik in de tranche en vergeet alles om mij heen. Alleen de bessen zie ik en ik pluk ze van de struiken. Het is de Zen van het plukken. Je voelt je alleen in het hier en nu. Geen gepieker over verleden of toekomst. Alleen hier telt.

De bessen zijn ook hier erg klein. Het lijkt wel of de emmer maar niet vol wil raken. Sommige struiken hebben best veel bessen, maar ze zijn klein. Heel soms vind je een iets grotere bes, maar in mijn herinnering waren in vroeger dagen bij een goed jaar alle bessen minimaal zo groot. Nu moeten we het hebben van voornamelijk klein grut.

Half emmertje met geplukte bosbessen

Zo belanden de bessen in het emmertje waarin snoeppaprika’s gezeten hebben. De emmer is al halfvol en na nog even doorplukken, raakt hij tegen de rand. Inge is naar de andere kant van de weg geklommen en plukt daar de struiken leeg. De emmers raken voller en voller. Ik stop wat we geplukt hebben in een vrieszakje uit angst dat de pluk omvalt en in de aarde verdrinkt. Bij het plukken vroeger gebeurde dat maar al te vaak en dat wil ik nu niet laten gebeuren.

Ik ben het ritme en de cadans van eerder kwijtgeraakt. De zon vertelt dat het al avond is geworden. Daarom stoppen we en aanvaarden de terugreis. Over de spoorwegovergang van Assel rijden we naar Hoog Soeren, waar ik vorige zomer met Doris langs het kerkje reed. Nu rijden we verder en kiezen de rustige weg naar huis.

De weg waar wij de bosbessen hebben geplukt

En overal zien we langs de kant van de weg bosbessenstruiken groeien. Thuisgekomen gaat het zakje op de weegschaal, want we zijn verschrikkelijk benieuwd hoeveel we nu geplukt hebben. Zou het een kilo zijn? De weegschaal verklapt het: 924 gram. Net geen kilo. En hoeveel potjes jam kun je daarvan makem?

Dat weten we even later. 6 potten jam: 3 grote en 3 kleintjes. En de smaak… Eerst moeten we nog het Heuvelrugpotje van vorige week opmaken.

Kiezen uit aanbieders van kleine huizen – Tiny House Farm

Het nemen van een groter kavel is niet de moeilijkste beslissing. De keuze van wie ons huisje mag gaan bouwen is een veel grotere. Het bepaalt straks waarin we gaan wonen en of het allemaal wel binnen ons budget past.
Om met het laatste te beginnen, ons budget is klein. Heel klein. Bijna net zo klein als het huis zelf. Dat het een vrijstaand huisje wordt en dat we met heel weinig vierkante meters willen, zijn hierbij tegengestelde. Zelf bouwen is nu eenmaal duur.

Op dit moment hebben we met 2 partijen een gesprek gehad. Niet alles is even bereikbaar. De partij waar we het meeste van gecharmeerd zijn, vraagt een flink bedrag voor de casco-oplevering. De andere partij biedt een heel mooi concept aan, heel energiezuinig en gericht op een duurzaam leven.
Dat leer ik wel meer en meer. Het eenvoudige leven dat we willen leiden, vraagt best veel van je. Hoe minder luxe je wil leven, hoe meer je moet investeren om dat eenvoudige leven te kunnen leven. De grond is straks de rijkdom, net als de vrijheid. Of de financiële vrijheid die wij voor ogen hebben, haalbaar is, moet nog blijken.

Daarom gaan we een paar dingen nog goed uitzoeken. Dat wordt afwegen, wat is haalbaar en wat zouden we graag willen? We zullen concessies gaan doen. Keuzes maken op basis van budget en wensen.
Wordt dus nog flink vervolgd…

Dieven en rovers: Divina Commedia: Hel: Canto 24

Dante en zijn begeleider Vergilius komen verder naar de kern van de hel. Ze zijn belandt bij de brug die de zesde kring van de 10 grachten verbindt met de zevende kring. De brug is echter ingestort. Ze kunnen niet verder. Er liggen brokstukken voor hen.

Dante vergelijkt zijn teleurstelling in prachtige bewoordingen met de boer die ’s ochtends naar buiten kijkt in de hoop zijn vee naar buiten te kunnen doen. Hij denkt sneeuw te zien liggen, maar het is rijp:

Dan staat de boer, bij wien het voeder schaarsch wordt;
Vroeg op en kijkt, en ziet nog alle velden
Gansch wit; hij slaat zich op de dijenEn keert in huis, loopt klagend her en der,
Een arme bloed, die niet weet wat te doen
Komt weer naar buiten, en herwint de hoop,

Bemerkend hoe in korten tijd de wereld
Haar aanschijn heeft veranderd; neemt zijn staf,
En jaagt de schaapjes buiten om te grazen.

Alzoo deed de meester mij ontstellen,
Toen ‘k zag hoe zijn gelaat verduisterd werd,
En even snel volgde op dit kwaad de pleister (vs 7 – 18, Bremer)

De dichter Vergilius redt Dante opnieuw uit de positie waarin ze zijn beland. Hij wordt gedragen door de schim die de Romeinse dichter is en vliegt naar de volgende damwand. Hij wil bij de pakken neer gaan zitten, maar Vergilius maant hem aan in beweging te komen. We zijn misschien wel uit de gracht van de huichelaars, maar we zijn er nog lang niet.

Dante tuurt naar beneden, maar kan niks ontwaren. Waar zijn ze belandt? Het is te donker om goed te kunnen kijken. Als ze afdalen zien ze hier de gestraften. Overal krioelen de slangen en de naakte zielen rennen en springen, maar het is doelloos.

Ze kunnen geen kant op. Bovendien zijn ze ook met slangen vastgebonden, de handen op de rug terwijl de slangen overal doorheen steken. Hier ziet Dante Vanni Fucci. Een dief, die overigens zich ook misdroeg op andere vlakken. Maar de diefstal van de kerkschat uit de dom van Pistoia.

Voor de schrijver Dante is het de gelegenheid de ziel weer een voorspelling te laten doen. Het doel hiervan is zoals de zondaar zegt om Dante pijn te doen.

Lees de andere bijdragen van het Dante project

Gedichten rond Canto 24

Lees meer op wolkenhemel.blogspot.nl

Literatuur
De hier gebruikte vertaling is van Frederica Bremer uit 1943. Er zijn vele vertalingen van Dantes meesterwerk in het Nederlands verschenen.

Afbuigen – omzwervingen (2)

Ik besluit toch af te buigen naar de hut op de grote plas. Een echtpaar met een kinderwagen staat met de rug naar de openingen toe. Een man en een echtpaar is aan de andere kant druk met elkaar in gesprek. Het jonge stel groet mij vriendelijk en ik duik snel in de richting van een smalle opening.

Dan verraden ze waar ze naar kijken. Vlak naast mij zit een zwaluwnest. 4 kopjes kijken me met de brede, smalle bekjes aan. Dan scheert een ouder door de opening, vlak langs mij heen en geeft het kroost eten. ‘Daarom zitten we omgekeerd zegt het jonge stel.’ De opening van de kinderwagen is eveneens naar hen gekeerd. Zo zien ze hun kroost en de jonge zwaluw in 1 oogopslag.

De braamstruiken laten al de nieuwe vruchten zien. Dat kan een mooie oogst worden dit jaar. Ik zie er al naar uit. De wilgenbossen aan de andere kant van de vaart, zien er prachtig uit. De wind blaast de bladeren zilver, de bomen veranderen in het decor van een sprookje waarlangs de boten tuffen.

Het wilgenbos verliest zelfs niet in de zomer de geheimzinnigheid die je associeert met andere tijden van het jaar. Juist het donker, het gesuis van de bladeren in de wind en de hoge brandnetels. Tussen de wilgen hangen draden spinnenweb en andere webben van kleine beestjes. Mogelijk dat er nog rupsen of andere dieren hun web weven. De combinatie van de populierenpluisjes geven het nog iets extra sprookjesachtig mee.

Als ik verderop langs de vaart rij, wil ik hier doorfietsen. Ik zoek de vaart steeds lager op, dwars door Almere heen en fiets zo door verschillende wijken. Ik zak verder af in de richting van de Groene kathedraal die zich zoveel dieper langs deze vaart bevindt. Zo kom ik langzaam maar zeker terecht in Oosterwold.

Natuurlijk kan ik niet laten om via de bossen van Almere Hout te fietsen naar de plek waar straks de Tiny House Farm zal verrijzen. Nu kijk ik mijn ogen uit naar de oprukkende berenklauw. Het lijkt of de plant zijn grote klauwen zet in het polderland. Overal steken ze metershoog uit tussen de bomen van het bos.

De akker staat er mooi geel bij. Een flinke groep duiven vliegt op uit het veld met de winterkoren. Hoog zweeft een buizerd. Ik vraag mij af of hij de duiven niet in de smiezen heeft. Verderop in de akker met aardappels staat een stelletje te kijken over het uitgestrekte land. Zouden zij hier plannen hebben?

De Groene kathedraal ziet er weer even imposant uit als een paar weken geleden dat ik hier kwam. De zomer maakt de groep bomen tot een gebouw. Ik bekijk het groene bouwwerk vanaf de vlonder op het water. Zo vanuit de laagte, ziet het er weer heel anders uit. Best boeiend hoe zoiets zich steeds ontwikkeld. Een bouwwerk van natuur, verandert voordurend. Elk seizoen is het anders, maar ook per jaar verschilt het weer.

Zo aanvaard ik de terugreis. Ik fiets door het Waterlandse bos weer naar huis, langs het kasteel en zie de stad al liggen aan de andere kant van het Weerwater. Ik vraag mij af hoe het straks zal zijn als ik hier fiets van mijn eigen, kleine huisje naar dit deel van de stad. De omgekeerde route van wat ik vandaag deed. Bijna thuis.

De omgekeerde route – omzwervingen (1)

Het warme weer lokt mij ’s middags voor een heerlijk fietstochtje. Ik wil naar 2 plekken, maar eigenlijk kan ik er maar 1 kiezen. Het wordt een tochtje naar de Lepelaarplassen. Omdat het alweer een tijdje terug is dat ik het voor het laatst deed.

Daarom fiets ik via het Beatrixpark en de Noorderplassen naar mijn geliefde plassen. De omgekeerde route van de gebruikelijke weg die ik meestal fiets. De entree, het schelpenpad, is vanaf deze kant veel mooier dan de uitgang als je van de andere kant komt.

Ik haal een traag fietsend echtpaar in. Ze fietsen heel langzaam naast elkaar en reageren laat op mijn bel. Iets verderop besluit ik om bij de uitkijkpost even te gaan kijken. Een moeder met 2 kinderen staat net in het huisje. Het meisje tuurt door de smalle openingen. ‘Kijk een knobbelzwaan’, zegt ze.

Ze praat tegen het jongetje dat de andere kant op kijkt. Ze vindt de ijsvogel het mooiste, maar het blijft onduidelijk of ze die vandaag al gezien heeft. Waarschijnlijk niet. De lepelaar zoekt ze, maar alle vogels waarnaar ze wijst zijn zilverreigers. De lepelaar vindt het vandaag niet lekker om hier te zijn, lijkt het.

Ze vertrekken weer op de kleine kleuterfietsjes en slaan af in de richting van de woonwijk. Ik kijk nog even, maar zie niet veel spannends. Ik ga liever verder en fiets langs de dijk. Het uitzicht op Almere is genoeg voor vandaag. Als ik verderop het slome echtpaar zie afstappen om te gaan kijken bij de laatste uitkijkpost, besluit ik om ook hier door te rijden.

Op de brug stop ik even. Alle wilgenbomen lijken dezelfde kant op te wijzen met hun kruin. Net als iemand die een wild kapsel heeft na een fietstocht in de storm te hebben gemaakt. Zou het hier ook door de wind komen, het oogt wel zo.

Dan over het smalle fietspad. Heel ver voor mij uit zie ik dat iets mijn weg verspert. Het zijn de jonge koeien. Ze staan midden op het pad. Ik stap af en sta meteen met mijn voet midden in een verse koeienvlaai. Voorzichtig loop achter ze langs.

De koe die midden op het fietspad staat, kijkt mij verbaasd aan. Hé stond die net niet aan de andere kant? Hoe komt hij hier? De koeienogen spreken boekdelen.

Lees morgen deel 2: Afbuigen

Binge reading – #50books vraag 29

img_20160715_070436.jpgEen opmerkelijk tweetje las ik gisteren van Gerhard Hormann:

De term ‘bing reading’ refereert naar ‘bing watching’ waarbij een hele serie in 1 keer achter elkaar wordt bekeken. De kijkers krijgen er vierkante ogen van, maar volgens nu.nl zouden 4 van de 10 televisiekijkers doen aan ‘bing watching’ of ‘bing viewing’.

Hoe zit het met ‘binge reading’? Het wordt niet alleen in het boek van Jan Dijkgraaf genoemd, maar geldt als een fenomeen waar vooral jong volwassenen zich aan schijnen over te geven. Net als bij het kijken naar televisieseries schijnen ze in 1 keer een hele boekenserie in 1 ruk uit te lezen.

Ik heb het ook wel gehad bij een paar boekenseries. Zo las ik Voskuils boekenreeks van Het bureau in 1 zomer uit. In het eerste jaar van mijn studie was ik zo gek op de Tandeloze tijd van A.F.Th. van der Heijden dat mijn studie eronder leed. Ik las het ene na het andere deel en begon bijna aan de zojuist verschenen 2 3e delen. Gelukkig pakte ik het net op tijd weer op.

Ik merk het ook bij het lezen van het oeuvre van 1 schrijver. Dan heb ik de onbedwingbare neiging om alles te gaan lezen. Ik heb alle romans van P.A. Daum in een paar weken achter elkaar gelezen. Zo las ik al een groot gedeelte van de boeken die Jan Wolkers schreef en werk ik ook de boeken van Paul Theroux af. Gelukkig doe ik het wel kalm aan. Het moet wel leuk blijven.

Dat brengt mij bij de 29e boekenvraag:
Heb jij ook weleens aan binge reading gedaan?

Hoe zit dat bij jou? Heb je weleens in een paar weken achter elkaar het hele oeuvre van een schrijver gelezen? Of waagde je in een heel korte tijd aan een hele serie?

Ik ben erg benieuwd naar jullie antwoorden.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Vakantieboeken – #50books antwoorden vraag 28

img_20160711_082331.jpgBestaat het, een lijst met boeken die je in de vakantie gaat lezen? In veel reacties geven bloggers aan dat ze geen specifieke vakantieboekenlijst in gedachten hebben. Ze lezen gewoon waar ze zin in hebben en hanteren er niet bepaald een vakantieagenda bij. Blijkbaar lenen zich in de zomerperiode dezelfde boeken voor lezing als daarbuiten.

Licht vakantiewerk

Carel pakt in de vakantie vooral zijn e-reader. Dat is vooral ideaal vanwege de beperkte ruimte die het elektronisch lezen vraagt. Op vakantie kiest hij echter sinds hij Het puttertje van Donna Tart eens meenam, vooral het lichte werk. Detectives, thrillers en boeken met columns. Carel vindt dat er in zijn vakantie vooral niks moet en een zwaar boek is te veeleisend.

Geen vakantielijstjes

Ook Fokke heeft geen vakantielijstjes. Hij heeft tijdens zijn vakantie in Portugal lekker doorgelezen. Zo lag er op het eerste stuk van zijn vakantie De wereld van gisteren (Herinneringen van een Europeaan) op zijn schoot. Nu zit hij helemaal gedoken in Oorlog en vrede van Tolstoi. Dus toch! Zijn 2! eerdere pogingen strandden, dus ik ben ontzettend benieuwd hoever hij nu is gekomen in de 1652 pagina’s tellende nieuwe vertaling.

The Kraus Project

Het boek The Kraus Project van Jonathan Franzen is ongelezen teruggekomen van zijn vakantie. Veel kan Fokke er niet over vertellen. Het boek is al een vakantie eerder gekocht, maar nog altijd ongelezen.

Hoewel Liesbeth zich had voorgenomen niet mee te gaan bloggen met de wekelijkse boekenvraag, bij deze vraag over vakantieboeken begon het toch te kriebelen. Gelukkig heeft ze haar eigen verbod overtreden, want ze schrijft altijd heerlijk over boeken. De vakantielijst brengt haar in een weemoedige stemming over vroeger waarbij het samenstellen van de lijst met boeken die mee op vakantie moest, een onderdeel van de voorpret was.

2 e-readers mee op vakantie

Dat kwam ook omdat de boeken van de bibliotheek werden geleend en een verkeerde keuze een rampzalige vakantieperiode zou betekenen. Nadat ze stopte met haar bibliotheekabonnement, kocht ze haar huis vol boeken. Maar ook dat is gestopt. Ze heeft een e-reader. Al haar boeken heeft ze zo bij zich. En als je moeilijk keuzes kan maken, is dat een uitkomst. Zeker ook omdat ze tegenwoordig 2 e-readers bij zich heeft. Voor het geval er eentje crasht.

Hoewel Jannie niks in de vraag zag, heeft zij toch een blogje gemaakt. De ervaring leert dat dit de beste blogjes zijn. Iemand voelt er eerst niks voor, maar gaat erover denken en komt tot verrassende inzichten. Dat geldt zeker ook voor Jannie. Ook zij heeft de luxe van het pensioen, waardoor ze elke dag kan lezen wat ze wil.

Lezen ter ontspanning

Het maken van lijstjes is vooral een last en niet een lust. Gelukkig biedt het lezen ook een ontspanning. Al geeft Jannie deze vakantie ook ruimte aan andere dingen als wandelen en fotograferen. En misschien gaat er nog een dichtbundel mee. Wie weet.

Luxeprobleem

Martha heeft last van een luxeprobleem. Ze kan niet kiezen in de stapel boeken die op lezen wachten. Het is een flinke vakantieleeslijst waaruit ze kan kiezen. Leest ze eerst Neil Gaimans roman De oceaan aan het einde van het pad of waagt ze zich aan wat Nederlandse literatuur als Erik Jan Harmens of de poëziecursus van Ellen Deckwitz? Ze krijgt al hulp lees ik in de reacties.

Styx, of: de zesplankenkoorts

Niek heeft een zomerleeswensenlijstje gemaakt. Ze spaart weliswaar geen boeken op voor de vakantie, want ze leest als ze werkt ook heel veel. Daarom is de vakantieleeslijst een lijst met boeken die ze van plan is om te gaan lezen in augustus. En daar zitten zeker juweeltjes tussen zoals STYX, of: de zesplankenkoorts van striptekenaar Peter Pontiac.

Een boek over de dood, terwijl de schrijver en tekenaar aan een akelige ziekte leed. Hij is niet meer onder ons, maar laat een bijzonder boek na. Daarmee biedt dit boek naast het leesgenot ook de ruimte voor bezinning. Een beter vakantieboek kun je daarmee niet wensen, zeker als het boek daar ook mogelijkheden toe geeft.

Lees morgen de nieuwe boekenvraag. En niemand hoeft zich verplicht te voelen om te antwoorden.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

De Frauenkirche in Dresden en Goldberg van Bert Natter

img_20160714_211800.jpgDe roman Goldberg van Bert Natter speelt voor een groot gedeelte in Dresden. De hoofdpersoon Bas Lesage is er in 2020 tijdens de herdenking van het bombardement. Onderwijl gaan zijn gedachten terug naar zijn held: de muzikant Goldberg.

Voor mij staat de poster die ik van mijn ouders kreeg, symbool voor de wederopbouw van de kerk in de jaren 1990. Het gebouw fascineerde mij, maar misschien vooral door de herinnering aan de ruïnes van dit gebouw in de tijd van de DDR.

Vlog over Bert Natters roman Goldberg

Aan de hand van deze poster bespreek ik de bijzondere roman van Bert Natter.

Kleinfruit – Tiny House Farm

Mijn grote liefde voor kleinfruit of zachtfruit als bessen, bramen en frambozen staan aan de basis voor de invulling van de stadslandbouw die wij voor ogen hebben. Van het kleinfruit willen wij de basis maken van de producten die wij gaan verbouwen op ons stukje grond van de Tiny House Farm.

Nu kweek ik ook diverse soorten kleinfruit in de achtertuin. Zo is er een enorme hoeveelheid rode bessen van de struik tegen de poort geoogst dit jaar. De frambozen lopen ook flink binnen. Het lijkt niet op te houden zoveel vruchten komen er dit jaar van de bes en de framboos.

De doornloze braam bevat ook heel veel bloemen die langzaam transformeren in groene vruchten. Ze zullen nog enige tijd moeten rijpen. Het is niet zo’n lekkere braam vinden wij. We verwerken de vrucht voornamelijk in de jam, maar zelfs daarin mist hij karakter.

Daarom willen we voor de Tiny House Farm goed gaan uitzoeken wat geschikte soorten bramen zijn. Ik wil eigenlijk dit jaar beginnen met het aankweken van de bramen. Zo doen we al onderzoek nog voordat we de struiken echt kunnen planten. Ook willen we veel aan het moment overlaten en ter plekke ontdekken wat goede vruchten zijn en hoe ze het doen op de bodem van Oosterwold.

Vooral de verwerking van al deze vruchten in jam, gelei en sap spreken mij heel erg aan. Ik hoop dat er een kleine markt voor is zodat we er ook wat inkomsten uit kunnen halen. Want het leven op de Tiny House Farm is niet goedkoop. Dat bewijzen de berekeningen van de afgelopen weken wel.

Eenvoudig leven is meer en meer een luxe leven aan het worden. Hoe gek het ook klinkt.