Boek en muziek – #50books vraag 26

image

In Bert Natters roman Goldberg speelt de klavecimbelspeler Johann Gottlieb Goldberg een belangrijke rol. Deze Duitse muzikant uit de 18e eeuw is vooral bekend geworden door een compositie van Johann Sebastian Bach: Aria mit 30 Veränderungen BWV 988, beter bekend als de Goldberg Variationen.

Aria mit Variatonen

Ik lees het boek momenteel en ik laat mij door het verhaal leiden aan de hand van de Aria mit 30 Veränderungen. Het is een heerlijke combinatie. Lezen terwijl je muziek luistert. Als de muziek dan aansluit bij het boek dat je leest, is dat helemaal een intense leeservaring.

Lezen of luisteren

Overigens kan ik bij heel veel muziek niet lezen. Zo laat ik mij erg afleiden door muziek waarbij de tekst zich erg opdringt. Eigenlijk kan ik geen popmuziek verdragen bij het lezen. Ook is het lastig als ik naar wel erg intense orgelmuziek luister die meer van mij vraagt dan een aanwezigheid op de achtergrond. Dan moet ik kiezen tussen lezen of luisteren.

Van der Horst en Mulisch

Toch kan het ook zijn dat een bepaald nummer of muziekstuk intens verbonden is met een boek. Zo horen voor mij Harry Mulisch roman Het stenen bruidsbed en Anton van der Horst orgelvariaties ‘Christ lag in Todesbanden’ bij elkaar. Ze zijn ontstaan rond dezelfde tijd en bevatten allebei een strenge structuur en orgelpunt. Wat ze bindt is hun weerbarstigheid en strubbbelingen met het onderwerp, de vraag wie schuldig is in een oorlog, versus de opstanding van Jezus.

Boekenvraag 26

Dat brengt mij bij de vraag voor vandaag:
Denk jij bij een specifiek boek aan een bepaald muziekstuk of liedje?

En wat doe je dan als je dat boek leest of dat muziekstuk of liedje hoort? Sla je dan het boek open of luister je even naar het nummer? Ik ben benieuwd naar de antwoorden.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Lezende vaders – #50books antwoorden vraag 25

image

Las mijn vader eigenlijk wel, vraagt leesblogger Fokke zich af in het antwoord op de boekenvraag met welk boek je je vader echt blij zou maken. Na enig nadenken, ontdekt hij het: zeker zijn vader las. Hij las alles wat er los en vast zat over Den Haag. Hij zou dus zeker blij zijn geweest met een nieuw boek over de Hofstad.

Lalagè informeert eerst even bij haar vader of ze wel over zijn boekenvoorkeur mag bloggen. En het mag. Aan Vaderdag doet ze niet mee, maar gelukkig zijn er genoeg andere gelegenheden waarbij ze haar vader een cadeau geeft. Vaak is dat een boek, schrijft ze. Ze heeft het boekenwurmgen van 2 kanten meegekregen, dus de liefde voor het boek deelt ze zeker ook met hem.

Waar ze hem nu echt blij mee maakt? Ook haar vader houdt van het verleden en leest het liefste non-fictie of een geromantiseerd waargebeurd verhaal. Maar voor een goeie detective is hij ook te porren. Hij verslond de 3-delige cyclus van Stieg Larsson, terwijl zijn dochter blij was dat ze de delen uit had.

Jannies vader leeft niet meer, hij overleed 11 jaar terug. Hij was een echte spoorman, met een modelspoorbaan op zolder, boeken over treinen en met het hele gezin naar het Spoorwegmuseum in Utrecht. Als oud NS’er lieten de treinen hem nooit los. Hij zou zo mijn vader kunnen zijn.

Daarom somt ze een paar boeken op waarin hij zijn gelijk zeker bevestigd zou zien, zoals Verkeerd spoor: de crisis bij de NS van Kees Wessels. Jannie heeft zijn boekenverzameling nu in dozen op zolder staan en kijkt er eigenlijk nooit in. De romankeuze van haar vader sluit niet zo sterk aan bij haar liefde voor literatuur. Maar wie weet, struint ze nog een keer door zijn boeken van De Arbeiderspers om te zien of er nog iets bij zit.

De vader van Martha was een grote Bommelfan. Ze is zo opgegroeid met zijn uitspraken dat ze pas later ontdekte dat haar vader ze van iemand anders had, als u begrijpt wat ik bedoel. Ze zou zeker voor hem het Bommellexicon hebben aangeschaft voor Vaderdag. Overigens schrijft ze dat haar vader ook van Geert Mak, Willem Frederik Hermans, Harry Mulisch en Kees van Kooten hield.

Niek is in het verleden gedoken op zoek naar de foto van Fred al lezend op zijn zelf ontworpen en zelf geweven bank. Ze vond de foto van haar vader die ze niet anders kent dan als Fred. Een schot in de roos was Nieks gift van 3 fantasy boeken uit de reeks Boeken van de Zieners van Robin Hobb. Hij was zo enthousiast dat hij andere boekenreeksen van deze auteur leende van de bibliotheek.

Wat zou ze Fred geven als hij nog leefde, vraagt ze zich af. Grote kans dat dit American Gods van Neil Gaiman zou zijn. Natuurlijk wel in vertaling want in zijn vrije tijd las haar vader lekker in het Nederlands. En gelijk had hij.

Net als de vader van Niek, las Ali’s vader alleen vertaalde boeken. Dat was overigens geen enkele belemmering voor hem. De leesgenen heeft Ali van haar vader geërfd, schrijft ze in haar blog over boeken voor vader. Ze heeft zijn bibliotheek mogen lezen en regelmatig kwam daar een nieuw boek bij omdat haar vader geabonneerd was op Boek & Plaat. Zo maakten ze samen kennis met de boeken van James Clavell, James Michener, Frederick Forsyth en Konsalik.

Ze hem daarom zeker een detective of thriller geven van Dick Francis of Linda Fairstein. Hij zou dat zeker waarderen, denkt ze. Deze schrijvers kunnen verhalen zo beeldend maken en meeslepende personages creëren. Dat zou haar vader zeker waarderen. Het zijn namelijk precies het soort boeken waarmee Ali is opgegroeid.

Wat geef ik zelf eigenlijk voor een boeken aan mijn vader. Een paar jaar terug gaf ik hem een paar boeken die mij wel wat voor hem leken. Ik was erg enthousiast over Paul Theroux’ De grote spoorwegcarrousel en ook over de verhalen van F.B. Hotz. Ik gaf ze hem, maar volgens mij moeten ze nog steeds gelezen worden.

Wat succesvoller was ik toen ik hem de Spoorwegatlas gaf. Hij is een oude spoorman en daarmee ook gek op boeken over treinen. In die atlas schijnt hij wel enige dagen gebladerd te hebben, net als in de oude Bosatlas die ik hem erbij gaf.

Gestolen boek

image

Als Joachim op weg is naar de toneelschool, passeert hij altijd een boekwinkel. Hier vindt hij een boek dat hij dolgraag wil hebben: LIFE. Das Zweite Jahrzehnt (1946-1955). Hij heeft geen oog meer voor iets anders.

De uitstraling ervan was zo sterk dat het door de lijven heen schitterde. Zelfs dikke buiken en volgepropte boodschappentassen losten op bij de gloed van het boek. Ik zag alleen nog het boek. Toen ik er was, hurkte ik neer. In het zwart prijkte in rode letters de titel. (235)

Het is behoorlijk aan de prijs en hij besluit het te stelen. Eigenlijk snapt de verteller nog steeds niet waarom hij het boek stal en niet aan zijn grootouders het geld vroeg. Een goede voorbereiding is het halve werk. Hij bereidt de diefstal zorgvuldig voor. Dagenlang zwerft hij door de boekwinkel op zoek naar camera’s en vluchtwegen.

Als het moment daar is, draagt hij een dikke trui en vlucht met het boek onder de trui de winkel uit. Buiten wordt hij in de kraag gegrepen, maar weet zich te ontworstelen. Hij vlucht door de stad, waarbij hij zich probeert te ontdoen van zijn achtervolger.

Prachtig zoals de verteller schrijft over zijn liefde voor dit specifieke boek. Zo ontroerend dat je als lezer bijna begrijpt waarom hij het steelt. Iets van de verrukking die het boek bij hem oproept en hem daarmee dwingt het boek te stelen.

Bekijk ook mijn vlog over Joachim Meyerhoffs roman

Joachim Meyerhoff: Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte. Roman. Uit het Duits vertaald door Jan Bert Kanon. Oorspronkelijke titel: Ach, diese Lücke, diese entzetzliche Lücke. Alle Toten fliegen hoch. Teil 3.. Amsterdam: Uitgeverij Signatuur, 2016. ISBN: 978 90 5672 551 8. 314 pagina’s. Prijs: € 19,99. Bestel

Verhuizen van kavel 13 naar 31 – Tiny House Farm

image

De gedachte knaagt al sinds we kavel 13 van de Tiny House Farm hebben genomen: is 600 m2 wel genoeg? Biedt het wel genoeg mogelijkheden of komen we er als we eenmaal zitten achter dat het te weinig is?

Weinig ruimte binnen vraagt namelijk om veel ruimte buiten. Met al onze plannen: een huis zelf, een schrijvershuisje, kippen, een schuurtje met overdekt gedeelte en een veranda. Het wordt allemaal best krap op het stukje grond van 150 m2 dat je mag bebouwen. Als er een moestuin aan grenst, met een kas om groenten op te kweken. Of de kippenren mooi wilt laten grenzen aan je woonerf.

Krijg je dan niet een te krap erf waarbij je vanuit de woonkamer alleen maar uitzicht hebt op je gebouwencomplex. En heb je nog genoeg ruimte voor alle plannen met de boomgaard en andere struiken en bomen die je wilt planten?

Als dan ook nog eens het kavel van je dromen vrijkomt, kavel 31, kiezen we eieren voor ons geld. Zeker, we moeten nu wat dieper in de buidel tasten. Daarmee vervalt een gedeelte van het complex dat we in gedachten hebben. We kunnen het niet meer betalen, maar het biedt ongekend meer mogelijkheden voor de toekomst.

We kunnen het nemen. Makelaar Jorien herschrijft de overeenkomst, nieuwe handtekeningen en klaar. We zijn verhuist van kavel 13 naar kavel 31. De plannen verschuiven meteen, al ontdekken we ook vrij snel dat de begroting ook krap is. Niet alleen het huis is klein, ook het geld dat we te besteden hebben.

En is het allemaal realistisch? Daar ligt een heel grote uitdaging.

Oplichters en rechtverkrachters: Divina Commedia: Hel: Canto 21

image

In de volgende sleuf van de 10 ringgrachten, ook Malebolges genoemd, klinkt een zinloos gejammer op. Dante kijkt goed en ziet hoe een dikke, kokende peklaag in deze gracht stroomt. Hier is de hel zoals veel mensen deze voorstellen met duiveltjes die een drietand vasthouden en daarmee zondaars achterna zitten.

Terwijl Dante hier loopt, roept Vergilius plotseling ‘pas op!’. Ze geven even de ruimte aan de zwarte duivel die over de rotsbrug in hun richting komt. Hij heeft een zondaar op zijn schouders liggen en werpt hem van de rotsbrug waarop ook Dante en Vergilius staan.

Dante geeft deze duivels eigen namen: Malebranche, dat betekent Kwaadklauwen. Ze gooien alle oplichters en rechtsverkrachters hier in de kokende teer. Een verschrikkelijke straf waaruit de misdadigers proberen te ontsnappen. Maar de duivels letten hier goed op. En Dante vertelt dit in een treffende vergelijking met de kookkunst van koks terwijl de duivels naar de zondaars in de kokende teer gillen:

‘Als ’t scherp van onze gaffels je niet zint,
Is bovenkomen jou niet aan te raden.’

Door honderd haken werd hij vastgepind.
‘Huppelen mag, maar je moet onderblijven,’
Riep men. ‘Steel heimelijk als je iets vindt!’

Zo plegen koks hun koksmaats voor te schrijven
Het vlees met vorken onderin de pan
Te houden en niet te laten drijven. (vs 50-57; Cialona en Verstegen)

Vergilius waarschuwt Dante om zich meteen achter een rotsblok te verstoppen. De duivels worden link en ruiken vlees. Ze zijn inderdaad bloedlink. De klassieke dichter moet alles op alles zetten om de grijpgrage duivels te weren. Als Dante dan tevoorschijn komt, willen ze hem met hun gaffels in zijn achterste prikken.

Na een gesprek met de leider van deze duivelsgroep, krijgen ze verder begeleiding van deze monsters. Net als de toezegging dat hun geen vlieg kwaad wordt aangedaan. Vergilius stelt de dichter Dante extra gerust. Als de duivels hun tanden laten zien is het niet tegen hen, maar tegen de zondaars die hun kop boven het pek uitsteken.

Lees de andere bijdragen van het Dante project

Gedichten rond Canto 21

Lees meer op wolkenhemel.blogspot.nl

Literatuur
De hier gebruikte vertaling is van Cialona en Verstegen uit 2000. Er zijn vele vertalingen van Dantes meesterwerk in het Nederlands verschenen.

Moahhhh

image

De roman Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte is een loflied op zijn oma Inge. De verteller Joachim schrijft vol liefde over haar. Het meest typerende van zijn beschrijving is haar vaste uitdrukking ‘Moahhh’.

Hij introduceert de uitroep als hij vertelt dat meneer Moser het bijna dagelijks aan gruzelementen gevallen servicegoed repareert met secondelijm. Hij weet bijvoorbeeld een niet meer leverbare soepterrine weer te lijmen:

Mijn grootmoeder deed: ‘Moooahhhhh’, want moooahhhhh kon ook een uiting zijn van de hoogst denkbare waardering, waarna ze de soepterrine helemaal achter in de kast zette. (18)

De rest van het verhaal keert de uitroep regelmatig terug. En inderdaad op momenten van uiterste waardering op opperste verbazing komt de uitroep voorbij. Zoals op het moment dat ze uit een operatie ontwaakt. Ze kon voor de operatie niet meer praten en wordt dan wakker:

Zonder één verspreking zei ze: ‘Mooahhhh, goeie genade, wat moet dit allemaal?’ Luid en duidelijk. Mijn moeder en ik keken elkaar sprakeloos aan en begonnen te huilen. (179)

Als ze met opa aan de telefoon zitten, moeten ze de uitroep steeds herhalen om te vertellen dat oma waar genezen is. Ook weet de verteller feilloos aan de hand van een kort trefwoord een verhaal op te roepen bij zijn grootouders. Zoals het verhaal over het stuk appenzeller als opa verdwaald is in de bergen. Als grootvader het wil beginnen te vertellen, reageert oma meteen:

Mijn grootmoeder deed direct ‘moahhhhh’. Moahhhhh betekende hier: dat is een ongelooflijk verhaal. Ik schudde mijn hoofd en wachtte nog maar eens op het appenzellerverhaal. (259)

De uitroep kenmerkt zijn oma en het geeft de roman een prachtige dimensie. Je ziet het voor je en daarmee staat het symbool voor zijn bijzonder grootmoeder Inge.

Joachim Meyerhoff: Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte. Roman. Uit het Duits vertaald door Jan Bert Kanon. Oorspronkelijke titel: Ach, diese Lücke, diese entzetzliche Lücke. Alle Toten fliegen hoch. Teil 3.. Amsterdam: Uitgeverij Signatuur, 2016. ISBN: 978 90 5672 551 8. 314 pagina’s. Prijs: € 19,99. Bestel

Vergelijkingen

image

Bij het lezen van Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte vallen mij meteen weer de bijzondere vergelijkingen op die de verteller maakt. In de vorige roman gebeurt dat ook op zo’n bewonderenswaardige wijze. De verteller weet hiermee op een treffende manier situaties en gebeurtenissen te verbeelden.

Bijvoorbeeld het plastic op de stoelen bij zijn grootouders. Als hij als kind op bezoek is bij zijn grootouders, dan worden de meubels meteen overdekt door dik plastic folie. Ze waren ongelooflijk massief en dik en leken op de dikke gordijnen van plastic strips waarmee koelruimten in slachtruimten van elkaar worden gescheiden:

Zelfs als ze niet over de stoelen en banken waren geschoven, zakten ze niet in elkaar. Ze zagen eruit als reusachtige, door angstaanjagende prehistorische insecten afgeworpen huiden. Deze hoezen konden zelfstandig staan. (48)

Of de directeur van de toneelschool die de nieuwe leerlingen toespreekt:

Hij praatte aan één stuk door. Daarbij zwiepte hij even snel als een ruitenwisser in een plensbui met zijn bovenlichaam heen en weer. (59)

Of de indrukken die de verteller heeft in de eerste week op de toneelschool:

[E]en week zo vol met indrukken dat ik me een overvolle trein in India voelde, waar je door de vele passagiers de afzonderlijke wagons niet meer kunt zien, waar de reizigers het dak in bezit nemen, kinderen twintig uur in het bagagenet liggen te doezelen en geiten met wapperende sikken uit het raam worden gehouden, (117)

Het zijn vergelijkingen die het verhaal inkleuren en de roman zijn extra jus geven. Het geeft de roman Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte die extra dimensie waarmee het een uiterst vermakelijk en tegelijk ontroerend boek is.

Joachim Meyerhoff: Ach, deze leegte, deze verschrikkelijke leegte. Roman. Uit het Duits vertaald door Jan Bert Kanon. Oorspronkelijke titel: Ach, diese Lücke, diese entzetzliche Lücke. Alle Toten fliegen hoch. Teil 3.. Amsterdam: Uitgeverij Signatuur, 2016. ISBN: 978 90 5672 551 8. 314 pagina’s. Prijs: € 19,99. Bestel

Een boek voor je vader? #50books vraag 25 #vaderdag

image

Op vaderdag worden veel vaders een beetje verwend. Mij kan het niet zoveel schelen en mijn dochter ook niet, merk ik vandaag. Maar over lezen en vaders kun je wel meerdere blogs schrijven.

Mijn vader houdt wel van boeken maar is niet zo’n lezer. Soms geef ik hem een boek, maar ik maak hem blijer met een mooie cd, zoals ik laatst gaf op zijn verjaardag.

De vraag van deze week is van boekenblogger Martha:
Met welk boek zou je je vader echt blijmaken?

Of heb je hem vandaag al blijgemaakt met een boek? Het mag ook een herinnering zijn of een gedachte welk boek je hem nog zou willen geven. Niet alle vaders zijn er namelijk nog. Trek de vraag daarom zo breed als je wilt.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Elke lezer een eigen route – #50books antwoorden vraag 24

image

Hoe beslis je eigenlijk wat je gaat lezen? Ik ben hier verschrikkelijk nieuwsgierig naar. Het klinkt heel makkelijk, maar waarom pak je juist dat ene boek en niet een ander? Daarom de vraag hoe je eigenlijk bepaalt wat je leest.

Stemming

Voor Renata bepaalt de stemming welk boek ze leest. Is het druk, dan een boek dat lekker wegleest. Is het rustig, dan een wat diepgravender boek. Net als het onderwerp. Soms wil ze drama, andere keren juist niet. Het moment hoe ze in haar vel zit, bepaalt wat ze leest.

Blijft wel staan hoe je dan weet of beslist wat licht verteerbaar is en wat lekker zwaar. Je zult daarin ongetwijfeld adviezen krijgen. In haar reactie, verwijst Jannie naar een oude blog in antwoord op een eerdere vraag over het boek van de maand bij DWDD.

Boekenprogramma’s

Zij laat zich niet zo misleiden door de opinie, maar houdt wel van boekenprogramma’s op televisie. Met het overlijden van Wim Brands is dat nog verder afgenomen. Gelukkig is er nog veel te vinden op Lezen TV, hierin is een royaal archief aan interviews met auteurs te vinden.

Blogster Lalagè pakt het wat planmatiger aan. Zij kiest aan het begin van het jaar een duidelijke richting. Over de stroom aan boeken die ons overspoelt, haalt ze een mooi citaat aan uit Prediker. Lezen mat af.

Afwisselen

Daarom kiest zij bewust wat ze wil lezen. Hierbij wisselt ze vooral af. Ze leest dikke boeken, Engels, verhalen, gedichten, historische romans, boeken van minstens 10 jaar oud, herleest boeken en pakt boeken van onbekende schrijvers of uit een onbekend land.

Daarmee heeft ze een gevarieerde stapel boeken naast haat leesstoel staan. Natuurlijk is de stapel in haar gedachten een flink eind hoger, maar er moet altijd iets te begeren zijn. Elk boek schreeuwt om aandacht.

Anderen boek laten kiezen

Om te voorkomen dat ze alleen de hardste schreeuwer bedient, heeft ze een excellijst waaruit lezers van haar blog een boek kunnen kiezen. Zo helpt deze peiling om ook boeken te lezen waaraan ze zelf niet zo snel zou denken. Binnenkort staat de nieuwe lijst online: stem allemaal mee!

Peter, de lezer die aan de basis staat van deze wekelijkse boekenvraag, voelt zich eveneens uitgedaagd door deze vraag. Ja, hoe bepaal je dat? Peter laat veel over aan de grillen van de dag en de boeken die toevallig op zijn pad komen.

Uit de kast getrokken

Het boek van Michel Houellebecq dat hij nu leest, heeft hij zelfs op goed geluk uit de kast getrokken in de veronderstelling dat het een ander boek was. Het leidt tot een bijzondere boekenkeuze en is zeker aan te raden als je eens iets anders wilt lezen dan iets vanzelfsprekends.

Voor Fokke is het heel eenvoudig. Hij heeft weliswaar een leeslijst opgesteld begin dit jaar. Tot nog toe heeft hij daarvan 1 boek gelezen. Hij laat zich meer leiden door de uitgeverij. Als er bijvoorbeeld een nieuw boek van zijn lievelingsauteurs verschijnt, is hij de eerste die het koopt en moeten alle boeken op dat moment voor dat boek wijken.

Nieuwe boeken en schrijvers

Daarnaast geeft Fokke ook de ruimte voor nieuwe boeken en schrijvers. Als echt gegrepen wordt door een schrijver, dan leest hij meteen het hele oeuvre. Zo schrijft hij over zijn ontdekking van Jan Wolkers’ Serpentina’s petticoat op 4 januari 1983. In de rest van dat jaar las hij de resterende 19 boeken.

Dat hij nog steeds geraakt wordt door nieuwe ontdekkingen, bewijst zijn meest recente leeservaring. Hij las Primo Levi’s boek Is dit een mens en nu wil hij meer lezen van deze Joods-Italiaanse auteur. Het volgende boek ligt al klaar om gelezen te worden.

Lekkere leesstapel

Voor Ali is wat ze leest afhankelijk van haar stemming. Er staat een lekkere leesstapel met boeken op haar te wachten. Het is heel divers wat er in de stapel ligt. Het varieert van Olaf Koens tot Het boek van Jet van Jet van Nieuwkerk. Zo kan Ali in 3 of meer boeken tegelijk lezen.

Niek heeft als ze net een nieuw boek koopt, gelijk behoefte dat boek te gaan lezen. Maar het boek waar ze nog mee bezig is, wil ze dan toch uitlezen. Dan moet het versgekochte boek toch nog even wachten. Zo kan het gebeuren dat dit boek uiteindelijk 3 jaar ongelezen in de kast staat.

Drang

Verder snapt ze ook niet zoveel van de drang ineens een bepaald boek te moeten lezen. Zo kan ze opeens trek hebben in Nederlandse literatuur. Dat moet al het andere ervoor wijken. Hoe het komt? Ze heeft geen idee, maar ze geeft zich met plezier over aan deze behoefte.

Geen leesroute

Blogger Martha heeft geen leesroute zoals ik die eens beschreven heb. Zij laat zich inspireren door haar bui en wat er op haar pad komt. Voor haar bepalen titel en achterflap het meeste of ze aan een boek begint. Hoe dat boek dan in haar handen komt, laat ze achterwege, maar daar ben ik dan gewoon weer nieuwsgierig naar. Er moet iets dat je nog wilt weten overblijven.

Zo kiest elke lezer zijn eigen weg en soms kruisen de wegen elkaar en trek je samen op.

lees morgen de nieuwe boekenvraag.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Getto

image

Abdelkader Benali schrijft aan zijn dochter dat zijn idee om je te ontworstelen aan je afkomst, het verloren heeft van de werkelijheid. Het hangt niet alleen van jezelf af. Er is ook nog zoiets als je omgeving.

Toch moet je je proberen los te maken van het ‘getto’ waarin je met eeh half been staat. De afkomst, de geboorte, de mensen om je heen. Voor Abdelkader Benali is het de kunst om verder te kijken over de muren van je omgeving heen:

We zijn allemaal geboren in getto’s, afgebakende ruimtes waarin de buren en de naasten min of meer dezelfde mening over de wereld zijn toegedaan. Het gaat hier om durven kijken naar de wereld vanuit de ogen van de afstandelijke toeschouwer, die zich lat leiden door zijn persoonlijke hartstocht en passie, en niet alleen door zijn afkomst. (104)

Lezen en schrijven helpen je daarbij. Zoals de jonge Abdelkader Benali ontsnapte uit de kamer waarin hij leefde door te lezen. De boeken gaven hem de blik op de wereld om hem heen. Ze hielpen hem om op een afstand te kijken naar de mensen en het getto waarin hij leefde. Het lezen heeft hem hierbij geholpen. Daarmee wordt Amber wel een ander mens dan haar ouders. Zij groeit op met ouders die kunnen lezen en schrijven.

Jij verenigt de orale en de geschreven wereld in je, de wereld van de gift en de wereld van het geld. Bij jou eindigt ook een tijdperk: waren je oudedrs die met hun stem boeken volschreven, jij bent van een ander hout gesneden. (144)

Het einde biedt een nieuw begin. Daarmee probeert Abdelkader Benali juist ruimte te scheppen voor zijn dochter. Ze geloven in een nieuw begin, zelfs al lijkt de wereld om haar heen bruter en wreder dan ooit. Het nieuwe leven biedt kansen, kansen om de wereld te veranderen.

Het is misschien het grenzeloze optimisme dat de schrijver zo bewonderde in zijn eigen jonge moeder. Het optimisme van jonge ouders die geloven in de toekomst.

Abdelkader Benali: Brief aan mijn dochter. Amsterdam, Antwerpen: Uitgeverij De Arbeiderspers, 2016. ISBN 978 90 295 0561 1. Prijs: € 15. 172 pagina’s.Bestel