Vogels

img_20161201_213213
Een tijdje terug zat ik in vergadering op de bovenste verdieping van mijn werk. Het was prachtig, helder weer en ik zag hoe 2 roofvogels prachtig om elkaar heen cirkelden. Het had wel weg van een paringsdans of misschien bepaalden ze hun leefgebieden, maar ik kon even heerlijk ontsnappen in een saaie meeting.

Het zijn taferelen waar ik echt ontzettend van kan genieten. Redmond O’Hanlon woonde op uitnodiging van de Floriade een tijdje in het lege gebouw van de voormalige duikersschool bij het Weerwater. Vanuit het huis keek hij uit op het Vogeleiland. Een prachtig klein gebiedje dat aan de aandacht van mensen is ontsnapt en waar de natuur zich heel verrassend ontwikkelt.

De menselijke aandacht is nu wel op het gebied gericht. De gemeente heeft het gebied aangewezen voor de Floriade in 2022. Een evenement waar veel discussie over heerst. Ik zie veel protesten op de fietspaden gekliederd in grote letters tegen dit evenement. De keuze voor dit gebied als Floriadeterrein is in mijn ogen ook echt verkeerd.

Met name op het Vogeleiland leven veel dieren. Bevers, er is een schildpaddenkolonie en vogels als de havik hebben hier hun leefgebied. Redmond O’Hanlon laat het in zijn films ook prachtig zien. Zo dicht bij de stad beleeft hij veel avonturen met de dieren die hier wonen. Het geeft de stad extra gewicht en juist een groen evenement als de Floriade zou de natuur in dit gebied niet mogen verstoren.

Helaas mag Redmond daar niks over zeggen. Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt, luidt het spreekwoord. Wel jammer dat uitgerekend een natuurschrijver als Redmond O’Hanlon dit lot treft.

Gelukkig helpt de trage besluitvorming wel mee om nog even te genieten van dit stuk. Als ik de vogels, schildpadden en bevers was, zou ik een rechtszaak beginnen. Grote kans dat je wint.

Rustdagje – #fietsvakantie

Een rustdagje op de derde dag. We laten de tent staan bij de boerencamping, maar stappen wel op de pedalen. We fietsen naar Almelo. Wel via een mooie omweg in de omgeving van  Hengevelde en Delden. De stad kennen we goed van vakanties niet zo heel lang geleden. Onze stacaravan stond op Camping Westerholt. Doris wil hem graag zien en daarom fietsen we er langs.

Het is best apart om hier weer te fietsen. Ik heb hier veel hardgelopen en trainde daar voor de marathons in Rotterdam en Amersfoort. Het fietst nu erg lekker zo zonder bagage, maar we merken de afstanden van de voorgaande dagen ook in de benen. Delden, de Noordmolen en dan doorfietsen over de snelweg naar Almelo.

Als we dan eindelijk Almelo binnenrijden is het een feest van de herkenning. We fietsen van het centrum naar de plek waar we vroeger woonden aan de Veldkersstraat. Het is de route die we vroeger reden vanuit de stad naar huis. Apart om hier weer te rijden. Het is thuis en ook weer niet.

Er hangen rolgordijnen voor het raam van ons oude huisje. Deze hangen er sinds wij er niet meer wonen. Wij hadden witte vitrage hangen. De bewoner na ons heeft deze rolgordijnen hangen. Ze zitten altijd dicht.

Zo voelen we ons even thuis, maar ook weer niet. Het kost niet zoveel moeite om weer op de fiets te stappen en via de Rietstraat en Bornerbroeksestraat terug naar de camping te rijden. We rijden over het lange fietspad door de wijk Windmolenbroek, langs De Stapvoorde, de school waar Inge werkte. Zo komen we weer bij het kanaal waar we een dag eerder na lang dwalen uitkwamen. Weer de rit van bijna 10 kilometer rechtuit totdat we bij de camping aankomen.

Dan merk je dat het eigenlijk best wel een eindje fietsen was. Toch weer een  kilometer of 40 gefietst. Terwijl het een rustdagje was.

Intentieovereenkomst ondertekend – Tiny House Farm #tinyhouse

img_20161207_133212.jpgEen stap verder met het project Tiny House Farm: het ondertekenen van de intentieovereenkomst. Op Stadslandgoed De Kemphaan hebben we in bijzijn van gebiedsregisseur Ivonne de Nood de overeenkomst met de gemeente ondertekend.

Wel bijzonder om een groot deel van de bewoners van de 28 verkochte kavels te ontmoeten. Slechts 3 kavels zijn nog niet officieel verkocht, hier hebben mensen een optie op.

Het werd meteen een voorstelrondje met mensen uit heel het land. Het project trekt mensen die kleiner willen wonen met een groot stuk land er omheen. Heel leuk om mensen met zo’n verschillende achtergrond maar met een liefde voor natuur, tuinieren en het buitenleven.

We zijn nu een stap verder in het proces. De volgende akte die ondertekend wordt, is de anterieure overeenkomst in januari/februari. Hiervoor moet al wel enigszins bekend zijn wat er op onze percelen gebouwd gaat worden. Dat betekent dat we niet te lang meer kunnen wachten met het maken van de eerste tekeningen. De keuze wel of geen klompenhok zullen we snel moeten maken.


Leuk om te zien dat bijna iedereen wat anders gaat bouwen. Favoriet is wel het houten huisje in allerlei varianten van Zweeds zoals wij tot aan de Loghouses van dikke boomstammen. Misschien wel het mooiste huis wordt het huis van onze buurman: een aardewoning. Anderen gaan zelf aan de slag, al dan niet aan de hand van een eigen ontwerp.
Belangrijk zijn straks ook onze plannen met het land. We moeten ongeveer 58 procent van ons land aan stadslandbouw besteden. Ons plan van het kleinfruit gaan we op papier zetten zodat dit in de aanvraag meekan. Veel andere plannen die we hoorden: kippen, geitjes en een leenschaap.

De plannen krijgen steeds meer vorm. En we komen er met allemaal leuke mensen te wonen. Het lijkt er al best op dat we een heuse community. De gebiedsregisseur van de gemeente reageerde er erg enthousiast op. Net als over de uitspraak van onze buurman: ‘Ik wilde naar IJsland emigreren, maar toen kwam ik dit tegen!’

Redmond Petje

img_20161201_213116Het Redmond Petje. Een begrip hier in huis. Ik draag het linnen hoedje als ik de natuur inga. Heerlijk genieten van de Lepelaarplassen of op een fietsrit naar het Naardermeer. Ik heb het petje op mijn hoofd. Bij het fietsen door Twente afgelopen zomer, droeg ik het eveneens. Heerlijk.

Toen ik las dat Redmond O’Hanlon in de bibliotheek zou komen vertellen over zijn Almeerse avonturen, wist ik het: ik neem mijn Redmond Petje mee. Na afloop vraag ik hem of hij het wil signeren. Dit deed ik ook omdat er de mogelijkheid was om je boeken te signeren. Ik had geen boek bij mij, maar het petje waarmee ik de natuur in ga.

Hij was licht verbaasd dat ik hem vroeg juist het petje te signeren. ‘Het is de eerste keer in mijn leven dat ik een pet signeer’, zei hij tegen de cameraman die hem vergezelde. Hij herkende de pet, wees op de kleine luchtgaatjes aan de zijkanten. ‘Deze pet heeft mij heel veel horzels voor mij weggehouden.’

img_20161130_215108

Ik vertelde hem dat ik de pet mee de natuur in nam en dan even aan hem moest denken. Hij citeerde als antwoord Joseph Conrad: ‘Een man ontleent zijn identiteit aan zijn hoed.’ De hoed heeft voor mij extra identiteit gekregen. Vanaf nu is het écht mijn Redmond Petje.

Stormvloedkering – rondje Deltawerken (5)

img_20161125_143909We rijden naar het hoogtepunt van deze autorit langs en over de Deltawerken: de stormvloedkering in de Oosterschelde. Het duurt best lang voordat we er aankomen. De duinen waarachter wij rijden geven zich niet zo snel prijs. Als we dan de bocht nemen, zien we de pilasters al staan. De lange witte palen waaraan de grote schermen hangen.

Het is de trots van Nederland en laat zien hoe eeuwen van strijd met het water, kan samenkomen in dit machtige bouwwerk. Het biedt veiligheid en tegelijkertijd geeft het ruimte om de bedrijvigheid in de Oosterschelde door te kunnen zetten. Het compromis dat tot iets buitengewoons geleid heeft.

img_20161125_144720.jpgOp het eiland Neeltje Jans pauzeren we even. We nemen een smal dijkje en kijken in de richting van de middelste stormvloedkering. Het is eb want het water trekt zich terug. Als je goed luistert, hoor de zee. De ijzig koude wind maakt het beeld compleet. Wat is dit mooi. Dit is Nederland zonder opsmuk.

Als we weer instappen, pakken we het laatste stukje van de Deltawerken. De Brouwersdam over de Grevelingen en dan door over Goeree Overflakkee. De smalle dam over het Haringvliet is de laatste bescherming tegen de onstuimige zee waarover we rijden. Dan komen we in de drukte van de Europoort.

img_20161125_144836.jpgHet ruikt hier onwelriekend naar onbewerkte olie. De enorme silo’s waarin de brandstof wordt bewaard geven het gebied iets unheimisch. De petrogene industrie heeft het hier gewonnen van de natuur. De schoonheid van Rozenburg waar bijvoorbeeld Maarten ’t Hart over schrijft in zijn romans.

Het is er allemaal niet meer en heeft plaats moeten maken voor de stinkende industrie. Ik kan alleen maar hopen dat de natuur zal winnen van deze stinkzooi. Dat wij hier rijden op dezelfde olie, vergeet ik maar even. We hebben een schitterende autotocht en moeten ook dit stukje van Nederland niet vergeten.

img_20161125_145237.jpgDan sluiten we aan in de vrijdagmiddagfile rond de havenstad. De tunnels en het nieuwe stukje snelweg van de A4 naar Delft. Ook hier wint de economie het van de natuur. De lange tunnel ten spijt die naar ik mij heb laten vertellen voornamelijk door Spaanse arbeidskrachten is neergezet.

De honden hebben de strijd opgegeven en liggen op mijn schoot te slapen. Zelfs Teuntje ligt half op haar rug. Zou het dan toch gelukt zijn om ze te laten wennen aan een lange rit in de auto?

Ik durf het alleen te hopen…

img_20161125_145028.jpg

Veere – Rondje Deltawerken (4)

img_20161125_134429.jpgAls we dan uiteindelijk over de A58 rijden, de enige snelweg van Zeeland, rijden we door tot Middelburg waar we afslaan in de richting van Veere. Ik ben er heel vroeger geweest. Een foto waar ik met mijn broertje en zusje op een kanon zit, is er het bewijs van. De grote kerk in dit kleine gehucht staat me nog bij. We zijn er toen in geweest.

Tegenwoordig is het een concertzaal geworden waarin allerlei culturele activiteiten gehouden worden. In het lage koor, is nu de protestantse kerk gehuisvest. Het is groot genoeg voor het geringe aantal zielen dat hier woont. De derde beuk is lange tijd voor opslag gebruikt, maar later afgebroken. De eigenaar van de opslag, een metselaar, zag er wel handel in om de stenen van dit gedeelte van de kerk te verkopen.

img_20161125_135308.jpgDat de gigantische kerk behouden is gebleven, is misschien wel aan Napoleon te danken. Hij maakte van de kerk een hospitaal en later heeft het de kerk functie gekregen van bedelaarsgesticht en kazerne.

Het hele stadje ademt al eeuwen de sfeer van verval en vervlogen tijden. Vooral in de 19e eeuw wordt dit beeld versterkt. De enorme kerk versterkt dit effect, terwijl al tijdens de bouw van dit gebedshuis de activiteiten werden gestaakt.

img_20161125_134728.jpg

Of het nu is dat de stad destijds te grote schoenen aantrok of dat de inkomsten uiteindelijk afnamen, is mij niet duidelijk. Of er een reden ligt in de bereikbaarheid van de haven of dat de stad slachtoffer is geworden van politieke keuzes, is mij niet duidelijk.

img_20161125_135806.jpgWe lopen nu door de stad op zoek naar een viskraam. We vinden hem niet. Alleen in de centrale winkelstraat staan wat restaurantjes en winkels. Het historische museum is geopend, maar de honden houden ons buiten. Hier ligt waarschijnlijk de heilige graal naar de oorzaak van het verval van Veere.

We lopen door een stad vol met imposante bouwwerken. De stad lijkt best op een Vlaamse stad. Het stadhuis, de grote kerk die in opbouw sterk doet denken aan gelijknamige Onze Lieve Vrouwekerk in Antwerpen. De kleur van de stenen en de opbouw van de toren. Het oogt allemaal als een droom die uiteindelijk door de werkelijkheid is ingehaald. Het hoge godshuis is echter in de wijde omtrek nog te zien. In die zin is de missie geslaagd.

img_20161125_140858.jpg

Wat lees je naast fictie? – #50books vraag 49

img_20161204_093332.jpgBij mijn vraag vorige week over welke boeken er op je verlanglijstje staan, vroeg ik ook of er boekenvragen waren die je nog graag zou zien. En inderdaad: er zijn altijd nog nieuwe vragen te bedenken.

De vragen van #50books gaan vooral over fictie. Het bedenken van poëzievragen blijkt in de praktijk best lastig te zijn. Daarnaast komen de biografie en geschiedenisboeken regelmatig voorbij. Verder blijft het vrij rustig. Maar wat te denken van woordenboeken, de encyclopedie of een overzicht met alle bedevaartplaatsen in Nederland?

Allemaal boeken die niet onder literatuur vallen. Ook de boeken over lezen vallen er in eigenlijke zin niet onder. De boeken van Pieter Steinz bijvoorbeeld onsluiten in prachtige schema’s boeken waarop je anders niet zomaar gekomen zou zijn.

Dat brengt mij bij de vraag die @JannieTr voorstelt:
Als je geen roman leest, wat lees je dan?

Waaraan kun je denken: eigenlijk alles wat los en vast zit: biografieën, historie, filosofie, natuurwetenschappen, flora en fauna, reisverhalen, fotografie, religie, computers, etc.

Volgende week stel ik de laatste vraag van het jaar. Voor 2017 neemt Martha op haar blog drspee.nl het stokje over. Helemaal blij mee. Ze gaat ons volgend jaar uitdagen na te denken over boeken en lezen.

Blog mee over #50boeken

Schrijf een blog over de vraag van vandaag en laat hieronder in de reactie een linkje naar je site staan. Heb je zelf een idee voor een vraag? Ze zijn van harte welkom. Mail gerust een vraag of stel hem in via het contactformulier.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Grootste zoutwatermeer – rondje Deltawerken (3)

img_20161125_120906.jpgVlakbij de sluizen staan we even stil en zien hier het water van de Oosterschelde, het grootste zoutwatermeer van Europa. Wat een machtige plek, ook omdat hier zoutwater en zoetwater elkaar treffen. Het uitzicht is geweldig. Zeker ook omdat de blauwe lucht zo mooi aftekent. In de verte zien we de brug waar wij zo over zullen rijden naar de Anna Jacobapolder.

De bestemming is Tholen. Ik ben er nog nooit geweest en ontdekte laatst dat het een vestingstad is. Als we eenmaal in de buurt van de stad komen, laten we hem links liggen. We rijden verder, want de honden zijn net rustig en we toeren zo heerlijk voort.

img_20161125_121008.jpgHet is een belevenis als in On the Road van Jack Kerouac, lekker rondrijden zonder kopzorgen. Zonder een echte bestemming. De rit is het doel, want wat is het hier mooi. Zeker ook als we tussen Tholen en Zuid-Beveland rijden.

De lange, uitgerekte dijk, de Oesterdam geeft het een ervaring alsof je over de lange dijk naar Venetië rijdt. Het water, de wolken en het land dat zo ver weg ligt. Een prachtig gezicht, zeker ook omdat de zon zo mooi op het water schijnt.

Lees maandag het 4e deel van onze autorit langs de Deltawerken

img_20161125_124250.jpg

Redmond O’Hanlon in de bibliotheek

img_20161201_213018De ‘writer in residence’ van Almere, Redmond O’Hanlon, logeert sinds vorig jaar verschillende periodes in Almere. Het stadshart verfoeit hij, de natuur aan de andere kant van het Weerwater bewondert hij. Zo dicht bij de snelweg, is hij diep verbaast over hoe de natuur zich hier ontwikkelt. Juist door het zijn gang te laten gaan. Hij roemde het Vogeleiland dat hij typeert als het paradijs.

Dat de gemeente juist dit gebied heeft gekozen voor de Floriade gooit veel roet in het eten. Dat Redmond O’Hanlon hier niks over mag zeggen, is een nog grotere vergissing. Hoe kun je een natuurschrijver als O’Hanlon verbieden iets te zeggen over dit bijzondere stukje natuur. Dat komt over alsof je tegen een racefietser zegt dat hij zo hard mogelijk moet fietsen door een bochtig parcours, maar je geeft hem een fiets zonder stuur.

Tijdens het interview in de bibliotheek viel dit wel erg op. Zo was O’Hanlon vol lof over het vele groen dat Almere biedt, maar hoorde ik niets over het megaproject van de Floriade of de wilde bomenkap van de gemeente. Het is juist het groen dat hij zo waardeert dat voortdurend in gevaar is. Het groen dat we moeten koesteren en onze echt identiteit is.

Daar kan geen stenen stadshart tegenop. Al heeft Redmond genoeg ideeën om ook dit deel van de stad groener te krijgen. ‘Je kunt tegen de wanden prachtige klimplanten laten groeien. En op de daken is er eindeloos veel ruimte voor groen.’ Een stad waar alle wegen omhelst worden door groene bomen, beantwoordt aan het ideaal van de Engelse natuurschrijver.

Of zoals hij het zelf aanhaalt tijdens het gesprek met de Almere Vandaag journalist. ‘Het is wetenschappelijk bewezen dat in een ziekenhuis met zicht op veel groen, mensen sneller genezen dan in een ziekenhuis in een betonnen jungle.’ De saaie bouw uit het verleden waar veel delen uit Almere uit bestaan, typeert O’Hanlon als een milde, Nederlandse vorm van communisme.

In een stad waarvan de meerderheid van de bewoners vindt dat een boom gekapt moet worden als de weg erdoor kapot dreigt te gaan, is het fijn zo’n natuurevangelist te horen. De hoeveelheid bomen die momenteel gekapt worden en waarvan ik vrijwel geen nieuwe aanplant voor terugzie, is buitengewoon groot. Hopelijk is de gastschrijver Redmond O’Hanlon een inspiratie voor het groenbeleid in de stad, waarbij ik de laatste jaren een sterk negatieve kentering bespeur.

Officieel huis – Tiny House Farm #tinyhouse

img-20161201-wa0004.jpgDan schrijf je een blogje hoe je huis wordt, krijg je reacties en ga je weer nadenken of alle beslissingen wel de juiste zijn. Laat het duidelijk zijn: we moeten bij het project Tiny House Farm een officieel huis bouwen.

Het huis op wielen zoals het oorspronkelijk concept van de Tiny House beweging, is geen optie voor ons. Daarom ontwerpen we een huis geheel volgens bouwbesluit, gefundeerd op betonnen heipalen. De gemeente Almere is hier vrij star en laat weinig creativiteit toe om te kiezen voor nieuwere funderingsvormen.

Wij kiezen verder voor een houten huis. Deels vanwege milieu-overwegingen, beton is namelijk een bijzonder milieu-onvriendelijk bouwproduct en ook omdat we geloven in het materiaal hout. Zeker als je kiest voor ecologisch beheerde bossen waar het hout vandaan komt. In ons geval komt het uit Zweden en daar komen voor elke boom die eruit gaat 2 jonge spruitjes terug die over 50 jaar weer gebruikt kunnen worden voor een nieuw huis.

Er zitten genoeg ramen in, dat is wel helder. We kunnen goed ventileren en krijgen veel licht binnen. Maar zo nadenkend en bezig met de inrichting stuiten we tegen een paar problemen. We hebben ruimte voor een huis met een bruto vloeroppervlak van 113 m2. Omdat wij wel een klein huis willen hebben, is het ontwerp nu 64 m2 bruto vloeroppervlak.

Dat betekent gezien de strenge isolatievoorschriften dat we 58m2 vloeroppervlak in huis hebben. Net het halletje bij de entree vreet nu teveel ruimte. Het oorspronkelijk plan voor ons huisje is met een klompenhokje aan de voorkant. Het is gesneuveld vanwege kostenbesparingen. Toch vraag ik mij af of we hier geen spijt van krijgen.

Daarom toch weer kijken naar de haalbaarheid van een klompenhokje voorin. Achter het huis willen we later een serre bouwen. In de tuin moet een flinke schuur ons genoeg opslagruimte bieden, want dat is belangrijk als je binnen niet zoveel ruimte hebt.

Wordt dus nog vervolgd…