Maandelijks archief: september 2008

Depressie

Het regent. Als de beurs een uitspansel had, zou het water de deur uit stromen. Zo vloeit daar het kapitaal weg.
Kapitaal dat er nooit geweest is, verdwijnt niet. Een depressie op de beurs gaat niet om geld, maar om vertrouwen. Dat heb ik de laatste weken wel gezien. De paniek en de emotie slaan toe en de koers schiet naar beneden.
Dat terwijl ik altijd dacht dat bankiers zo zakelijk waren.

Alles is van Bassie

Een vrouw beweert dat ze zwanger is van Bassie. Niet alles is van Bassie, maar iedereen is van Bassie. Ik zat eens in de trein tegenover een jongeman die erg vol van zichzelf en de drugs was. ‘Ik heb vanmiddag ontdekt dat ik een zoon ben van Rijk de Gooijer’, zei hij als openingszin tegen mij.
‘Wat een schok’, antwoordde ik cynisch, maar hij zag het als steun. ‘Dat is zeker een schok. Ik ben er de hele dag onderste boven van.’ Of Rijk de Gooijer hier de oorzaak van was, betwijfelde ik. Ik zag er meer drugs de oorzaak van.
We vergaten de acteur waarna hij mij vroeg wat ik wilde worden. ‘Dichter’, zei ik, ‘maar dat is niet eerlijk, want ik ben het al.’ ‘Schrijf het op mijn briefje’, gaf hij als antwoord. Hij stopte het briefje in een leeg luciferdoosje en draaide het rond. ‘Nu zul je het worden. Onthoud goed wat je erop gezet hebt.’ Hij had ook een briefje in het doosje geschoven. Ik zag niet wat hij had geschreven, maar ik wist zeker dat er Rijk de Gooijer op stond.

De 30 van Almere

De laatste dag zonneschijn beloofde de weerman gisteren. Een mooiere hardloopdag kan een mens zich niet wensen. Vandaag heb ik De 30 van Almere onder mijn voeten laten gaan. Een hele afstand en tegelijk ook weer niet.
Hardlopen en roken hebben misschien wel meer overeenkomsten dan verschillen. Het is allebei verslavend en als je er eenmaal hebt toegegeven, kom je er heel moeilijk van af. Het verschil is dat iedereen het ene gezond vindt en het andere ongezond. Of hardlopen echt gezond is, betwijfel ik. Een blessuregevoeliger sport bestaat er niet. De echt hardnekkige blessures mij gelukkig nog voorbij gelopen.
Wat bij de dertig opviel, was het enorme verschil in uitrusting. Je kunt met goedkope gympies en een floddershirt al hardlopen. Naast deze flodders lopen mensen volledig toegerust met de nieuwste schok- en dempwerende schoenen. Ze dragen halsters om de bovenarm waarin een compleet meetstation wordt vervoerd. Alles houdt dit ingenieus apparaat bij, van hartslag tot zuurstofopname en verzuringsgraad van de spieren.
Ik dwarrel een beetje tussen de flodder en de compleet toegeruste hardloper. Voor mij geen dure toestanden, maar wel een redelijke schoen en een eenvoudig shirt. Heel bewust, draag ik geen meetapparatuur. Ik probeer naar mijn eigen lichaam te luisteren, dat is al moeilijk genoeg. Het is dan best leuk om gedurende de loop langzaam maar zeker de toegeruste hardlopers met al die dure apparatuur in te halen. Ze hijgen als een oude stoomlocomotief. Dat horen ze niet door alle bliebjes van hun apparatuur heen. De Ipod staat hoog opgeschroefd, zodat ze niet worden afgeleid.
Wel leuk om een keer dertig kilometer te hollen. De tijd van 2 uur en 47 minuten valt mij ook niet tegen. Het kan sneller en het kan verder. Dat laat deze 30 van Almere mij zien. Daarbij werd ik getrakteerd op een heerlijk zonnetje en zacht briesje. Meer kan een oude roker zich niet wensen…

Zelf cake bakken

Een kok als Doris deinst niet terug voor een cakeje. Meel, een eitje en wat melk. Daarna roeren met de mixer.
Met als hoogtepunt het vullen van de vorm.
Speciaal daarvoor heeft Doris een eigen cakevorm.
Natuurlijk gaat de lepel ook in de mond, want in tegenstelling tot veel ander deeg is cakedeeg erg lekker.
Kijken hoe de cake in de oven wordt gebakken.
Het resultaat mag er zijn.
En het is nog lekker ook.

Hollandse Brug

Rond het middaguur passeerde ik de Hollandse Brug. De scheen dapper en maakte het Gooimeer tot een gouden paradijs. Het langzaam rijdende verkeer om mij heen, zorgde ervoor dat ik tijd had voor een mijmering. Zelfs de overvliegende zwanen konden mee in mijn gedachten.

Hollandse Brug in september

De halzen rekken recht
en maken een potloodpunt
De vleugels bleken wit
de zon maakt zomer

Het verkeer trekt een winkelhaak
met de twee zwanen
Zij volgen wat wij kruisen
het blauw glinstert goud

De luidsprekers zeggen
de regel van een psalm
U alleen U loven wij
zing ik het orgel mee

Vooruit de muziek
achteruit het verkeer
in een stoet van rook
vlamt de file licht op

Zij zijn verder weg
het goud zuigt ze mee
als alles om mij bromt
en zoekt naar rust

Batterijen

Het schijnt dat elke Nederlander honderd van die dingen in de la heeft liggen. Ik ben de laatjes in huis maar eens opengetrokken en kwam snel tot een behoorlijke berg van die metalen energieleveranciers.
Gelukkig kun je vanaf vandaag je lege batterij brengen waar je de volle haalt. Ik weet niet of je er nu wel aan denkt om het weg te gooien in de juiste bak. Een batterij is een stuk kleiner dan een lege fles. Zou een dubbeltje statiegeld op een batterij een oplossing zijn?

Spellinghobbyisten

Er zijn mensen die spellen tot hobby verheven hebben. Ze vinden het erg leuk om zo moeilijk mogelijke zinnen geheel volgens de regels op papier te zetten. Vandaag heerste het spelvirus op mijn werk, want vanavond rukt een team van Zorggroep Almere uit in het Almeerse stadhuis voor een spelwedstrijd, het Almeers dictee.
Bij de lunch werden het spellen, de spelling en alle spelvarianten vanzelfsprekend bij de warme soep opgediend. Ik trakteerde royaal op de fauna-flora-regel (geen tussen-n als het eerste lid een dier is en het tweede een plant). Hiermee stak ik de loef af met informatie die ik al voor mijn studie verwierf op een open dag op de Katholieke Universiteit Nijmegen, begin 1996. Taalkundige Anneke Neijt, die net vanuit de kersverse commissie de nieuwe spelling geïntroduceerd had, probeerde ons deze regel uit te leggen. Daarom is het Paardebloem. Alleen het woord Paardenvijg was wat lastiger, een vijg ook een bloem schijnt te zijn.
De lach die zij bij ons pre-studenten losmaakte, krijg ik nooit voor elkaar. De rest van het verhaal van de tussen-n laat ik altijd maar voor wat zij is. Overigens is de fauna-flora-regel bij de laatste spellingwijziging in 2005 afgeschaft.
De spelling hobbyisten denken dat webredacteuren, redacteuren, journalisten en schrijvers het ook leuk vinden om te spellen. Het hoort bij mijn werk, maar dat betekent niet dat het leuk is. Ook ik zoek geregeld een woord op om zeker te zijn of ik het goed spel. Dat zegt niet dat je niet kunt spellen, het is meer een kwaliteitscheck. Een foutje staat zo slordig.
Spellen is politiek en in het groene boekje komen Nederland en België samen. Alleen zo ontstaat een fauna-flora-regel, alleen zo ontstaan onlogische woordverbanden, vervoegingen en andere nutteloosheden. Misschien als ik niet zoveel en vaak schreef, dat ik dan ook spellen leuk vond. Nu is het een noodzakelijk kwaad. Ik vind wat ik schrijf belangrijker dan hoe ik het schrijf… Het ene is creativiteit, het andere regels.

Ik ben benieuwd of de Zorggroep-ers weer gewonnen hebben…

Groundhog Day voor peuters

In de film Groundhog Day moet de hoofdpersoon TV-weerman Phil Connors eindeloos de marmottendag opnieuw beleven in het plaatsje Punxsutawney. Als ik Doris naar bed breng zoek ik ook de variatie in hetzelfde patroon dat we afleggen.
Het glaasje water dat we samen drinken waarbij ik af en toe een beetje water krijg. Ze laat zich in het bed vallen, ik gooi het dekbed over haar heen en dan komt zij er onderuit. Ik moet dan schrikken. ‘Je liet me schrikken’, zeg ik dan. En tenslotte het verhaaltje.
Vier keer hetzelfde verhaal van Jip en Janneke vond ik te ver gaan. De volgende avond heb ik iets minder elegant gewoon een ander verhaal gelezen dan ze wilde.

Hoge mouwen (2)

We aten het ontbijt. Doris schoof de mouwen van haar trui omhoog en nam een hapje van haar boterham met jam. ‘Kijk papa, ik heb korte mouwen.’ ‘Ik heb lange mouwen’, antwoordde ik en laat mijn lange mouwen van het colbertje zien.
Pas toen ik haar gedag zwaaide bij de peuterspeelzaal, zag ik de jamvlekken op haar truitje zitten. De mouwen waren nog altijd opgestroopt.