Maandelijks archief: maart 2011

De bloesem van Almere Muziekwijk

Mijn moeder was er speciaal nog met Doris naar gaan kijken, de bloesem in de bomen bij station Almere Muziekwijk. Toen ik ‘s avonds mijn moeder uitzwaaide bij de trein, zag ik de prachtig bloeiende bomen ook. Een geweldig gezicht om zo door die tunnel van bloemen te fietsen.

Je ziet hoe de mensen vrolijk worden van de bloesem. ‘Mooi he meneer?’ riep een jongen toe toen hij mij foto’s zag maken van dit natuurschoon. Het voorjaar gaat in de hoofden van iedereen zitten. Zelfs mensen die een patatje hadden gehaald bij het cafetaria begroetten me.

Elk jaar is het een feest om hier te zijn. En elk jaar is het ook een feest om op het juiste moment hier te zijn. Vooral de momenten rond zonsopkomst en zonsondergang zijn heel bijzonder. Vooral de ondergaande zon gaf gisteren precies de juiste belichting. Het is dan niet zo verwonderlijk om hier mensen te treffen die net als ik druk in de weer zijn met een fototoestel.

En alle fotografen adviseer er snel bij te zijn. Het is snel voorbij.

Radio 538 met Warchild voor station Almere

Een beetje een kopie van het glazen huis is de actie voor Warchild van radio 538. Vanmorgen stonden ze al vanaf 6 uur voor het station Almere Centrum. Ik kon niet zien of Edwin Evers ook aan het draaien was. Bij het langsfietsen op weg naar de fietsenstalling, kon ik de mobiele radiostudio maar ternauwernood ontwijken.

Tegelijkertijd brachten de grote ontbijttafels en de grote warming-up veel sfeer op het normaal zo dorre en doodse Stationsplein. 4 dames in rode shirts wisten de groep mensen op te zwepen tot heerlijke dansjes en andere bewegingsrijke capriolen. Het publiek werd zelfs zo enthousiast van de ochtendgymnastiek dat ze nog wel een keer wilden.

Kortom, het kan ook in Almere. De graffiti-kunst die onder de stationsoverkapping gemaakt werden, zorgde voor de rest van de sfeer. Ik heb er even naar gekeken, want ik was een paar minuten te vroeg voor de trein. Ik zag hoe enthousiast mensen aan het filmen waren met hun mobieltjes. De lokale pers zat er met een paar professionele camera’s op. De actie bracht 3000 euro op, vermeldt de Almare.

Goede gastheer
Zo leek het zelfs een klein beetje op grote inzamelingsacties zoals het glazen huis. Wie weet is Almere geen slechte gastheer voor een dergelijk groot charitatief evenement.

Boekverkoop boekenweek valt tegen bij zonneschijn

De tegenvallende resultaten van de boekenweek, wijt de boekhandel aan het mooie weer. Een beetje zonneschijn zorgt voor 10 procent minder omzet, schrijft NRC Next op haar weblog. Interessant idee dat de zon ervoor zorgt dat er minder boeken worden verkocht.

Ik vind het zelf heerlijk om met een boek onder de arm naar buiten te gaan. Buiten lees ik meer dan binnen. Binnen laat ik me afleiden door internet en televisie. Buiten heerst de stilte. Ideaal om een boek te lezen. Lees verder

Geel asfalt op Almeerse Esplanade

Het gele asfalt op de Almeerse Esplanade ligt er

De deklaag op de Almeerse Esplanade is al sinds de opening van het terrein aan de schouwburg een discussie. Het mengel van zand en steentjes deed stof oplaaien bij droogte en maakte het terrein tot een modderpoel bij regen. Kortom, het was nooit goed.

De hoge kosten van de deklaag zorgden ervoor dat er allerlei middelen werden ingezet om de deklaag te behouden. De aanpassingen gaven echter niet het beloofde resultaat. Daarom besloot het gemeentebestuur een paar weken geleden de hele deklaag te vervangen door een laag asfalt in dezelfde kleur.

Ik mocht afgelopen weekend het gele dekkleed even bewonderen. Het ligt nog veilig achter het hekwerk dat het publiek moet weghouden. De kleur lijkt een beetje op de gele gravel die er eerst lag. Alleen stuift het niet op.

Ik ben benieuwd of deze deklaag wel werkt. Als een deklaag eenmaal negatief in het nieuws komt, leert mijn ervaring dat het nogal moeilijk van die slecht naam af komt. Die smet kleeft ook aan het nieuwe asfalt. De negatieve ervaringen uit het verleden bieden geen garanties voor de toekomst.

De Almeerse skaters konden hun nieuwsgierigheid in elk geval niet bedwingen om even over het gladde asfalt te glijden.

Losse voortand is eruit

Het was de vraag wanneer hij eruit zou komen: de voortand bovenin zat al een week of 2 los. Wiebelde erger dan ooit. Er verscheen woensdag al een smalle opening tegen het tandvlees aan. Het leek erop dat hij er ieder moment uit kon vallen. ‘Wanneer denk jij dat hij los gaat?’  vroeg ze aan mij woensdag. Ik schatte die dag nog. Doris wist het beter: ik denk morgen.

Ook zij had geen gelijk. De voortand bovenin is er tot vrijdagmorgen ingebleven. Bij het opstaan toverde ze de losse tand tevoorschijn. Natuurlijk moest het exemplaar op school gezien laten worden. Ik was er vrijdagmorgen speciaal nog voor terug naar huis gerend. Doris vroeg het aan mij toen we vlakbij school waren. De losse tand was groter nieuws dan het andere.

Bij beklimmen van de bibliotheektrap

Lees verder

Bij AH servicebalie krijg je alleen geld terug met bon

Daar sta je dan op zaterdagmorgen met een zak hondenvoer in de hand bij de servicebalie van Albert Heijn. Ik was er vanmorgen speciaal voor teruggereden. Verdorie, dacht ik. Laat ik naar die leuke supermarkt moeten en uitgerekend die zak met hondenvoer vergeten.

Zo kon ik het bij de bibliotheek opgekochte afgeschreven boek van Tonke Dragt: De Zevensprong, snel thuis brengen en de zak senior hondenvoer richting Albert Heijn meenemen. Ik zette de zak op de toonbank. Nog voor hij goed stond, vertelde dat ik die zak 2 weken geleden gekocht had en mijn hond nu dood was.

De dame keek me aan met een blik van ‘ach val dood met je verhalen over een dode hond.’ In plaats van medeleven te tonen, vroeg de dame gelijk naar de kassabon. ‘Die heb ik niet’, zei ik resoluut. Een kassabon van een artikel die ik 2 weken eerder gekocht had, ontbreekt in mijn administratie. Lees verder

Hoe een vijfjarige vertelt dat de hond dood is

‘Heb je het verteld aan de juf dat Sientje dood is?’ vroeg Inge. Ik kwam terug van school nadat ik Doris had weggebracht. ‘Nee’, antwoordde ik. ‘Ik denk dat ik in huilen uitbarst als ik het vertel.’ ‘Dat is niet zo handig’, vond Inge. ‘Dan hoort ze het Doris ineens vertellen.’ ‘We zullen wel zien’, antwoordde ik.

Vanmiddag bij het ophalen van Doris vroeg ik het haar juf toch maar. De brok in mijn keel was nog altijd erg groot. De tranen wist ik binnen te houden. ‘Ja’, zei ze. ‘Vanmiddag ineens in de groep, vertelde ze dat de hond dood was.’ De juf toonde medeleven. ‘Wat vervelend zeg. Voor mij is dat een reden om helemaal niet honden of katten te beginnen.’

Ze vroeg of we alweer uitzagen naar een andere hond. Ik vertelde dat we daar maar even van afzagen. ‘We zijn er te druk voor en we zijn er te vaak voor weg. Je moet er ook nog voor kunnen zorgen.’ Doris hing ondertussen al in het klimrek. Bezig met heel andere dingen dan de dood van haar hondje.

‘Let maar op’, zei de juf tegen mij. ‘Dat zal af en toe nog wel langskomen. Dan hoor je ineens een mededeling dat ze de hond mist’. ‘Ja’, antwoordde ik. ‘Al lijkt het dat een vijfjarige daar toch anders mee omgaat. Ik zit de hele dag te grienen.’

Rust zacht Sientje

Teckel Sientje is niet meer. Teckel Sientje hebben we vanmiddag in laten slapen. We zaten er al een hele tijd tegenaan te hikken. We stelden het moment uit. Bij het kammen zondag zag ik dat het echt niet meer ging met haar. Ze was incontinent en haar ooit mooie vacht was veranderd in een chaos.

We hadden een afspraak gemaakt met een nieuwe dierenarts omdat we de vorige echt niet zagen zitten. Daar liepen we altijd met een dubbel gevoel weg. Het leek wel of ze van elk pijntje een behandeling wilden maken. Een chemokuur om het leven te rekken en de portemonnee te legen. Kortom, we waren er al 2 jaar niet meer geweest. Lees verder

Luistervinken komen binnen met standaard wachtwoord

Achterhaal het standaard wachtwoord en je bent binnen. Dat was een standaardregel voor hackers, maar nu ook voor luistervinken. En dan hoef je heus geen groot talent te zijn om het systeem in te komen. Het nieuws van Eenvandaag.nl over de afluisterbare voicemails van ministers en kamerleden is in dat opzicht niet zo verwonderlijk. Veel verwonderlijker is het dat dit nog steeds gebeurt en dat je ermee wegkomt met ‘sorry’.

Ik sprak weleens iemand die in het verleden websites van ministeries binnen drong. Echt hacken noemde hij het niet. Daar was het te makkelijk voor, vond hij. Het was de tijd dat het beveiligen nog niet tot ieders aandachtsgebied behoorde.

Website-ontwikkelaars vergaten de standaardwachtwoorden van het cms, de database of de server te vervangen. Via vanzelfsprekende kanalen kwam je dan in het het systeem. Ergens in de kantlijn liet je dan als ‘niet-echte-hacker’ een boodschap achter. We deden het op een regenachtige middag als we ons verveelden, aldus de anonieme bron.

Ik hoorde het verhaal met bewondering aan. Net als dat ik het verhaal van vandaag hoor op Eenvandaag.nl. Lees verder