Categorie archief: almere

Kachel – Tiny House Farm

Voor de aanvraag van de bouwvergunning is het nodig om een indicatie te geven van het energieverbruik en welke energiebesparende maatregelen we willen nemen. Deze EPC-berekening is voor ons best lastig. Wij verbruiken namelijk erg weinig energie en dan zijn de kosten om de besparende maatregelen te nemen er niet zo snel uit.

Te denken valt aan een speciale douche waarbij je weinig water verbruikt. We zouden een zonneboiler kunnen nemen of een warmteterugwinsysteem dat meteen je verwarming is. Maar waarschijnlijk zullen het een paar extra zonnepanelen worden om de EPC-waarde op niveau te krijgen.

Wij denken aan een pelletkachel. Het huis wordt heel goed geïsoleerd waarmee je met een korte warmtestoot je huis meteen voor de hele dag warm houdt. Een gek idee dat je met deze warmte bezig bent met het uitzoeken van een geschikte kachel. Dit weekend maar eens gaan kijken, dan kan dit mee met de EPC-berekening.

Met deze temperatuur denk ik ook na hoe zo’n geïsoleerd huis in de zomer de warmte buiten houdt. Is het niet zo dat juist zo’n goed geïsoleerd huis voor problemen zorgt als het langere tijd warm is? Dat als de warmte eenmaal in huis zit, hij er bijna niet meer uitkomt?

Hypotheekofferte – Tiny House Farm

Hij is binnen: de hypotheekofferte. Nooit zo bewust geweest dat het zoveel papier behelst. De vorige keer waren het een paar snippers papier die we ondertekenden.
Of al die uitgebreide informatie ook helpt om het dossier te doorgronden?

Ik betwijfel het. Het is teveel informatie om als leek doorheen te komen. Ook zijn de bedragen niet echt bedragen die je elke dag uitgeeft.

Verwachtingen en prognoses zorgen bij mij altijd voor iets van weerstand. Wie zegt dat ik zo oud wordt en wie zegt mij dat ik eerder sterf! We weten het niet en dat zou ik ook maar liever zo houden. Het gaat om berekeningen en het doornemen van scenario’s. De grootste kans is dat het allemaal toch anders loopt.

Maar we krijgen er een huisje voor. Dat is weer het mooie en daar probeer ik vooral van te genieten. Over het geheel genomen ziet alles er gunstiger uit dan 11 jaar geleden. Het was toen natuurlijk ook een heel andere tijd.

Weer een stapje verder op de reis naar het huis. Nu hopen op de nieuwe tekeningen. Vorige week kregen we de eerste in huis, zouden deze week een vervolg krijgen, maar die zijn helaas nog niet binnen…

Let op: zondag doen wij (weer) mee met de Rommelroute in de wijk. Schroom niet om langs te komen. We hebben leuke spullen te koop!

Pinksterpicknick en tekeningen – Tiny House Farm

Wat doe je op een mooie Pinksterdag? Dan ontmoet je de toekomstige bewoners bij een heerlijke picknick achter het Buitencentrum Almeerderhout. De zon schijnt heerlijk. We duiken meteen het speelbos in. Onze toekomstige buren lopen achter ons.

Als we daar zo staan, zien we dat de groep aan de ander kant van het water zit. We kunnen oversteken, maar dan moeten we het pontje over het water nemen. Met hulp van de jongen die voor veerman speelt, bereiken we de groep. Met natte voeten, dat wel.

Dan is er een geweldig samenzijn. De schaduw van de populier waar we onder zitten reikt steeds verder en de wind waait steeds harder. Als de wolken de zon ook nog eens tegenhouden, wordt het zelfs een beetje koud. We laten ons er niet door afleiden en gaan gewoon in de zon staan als een wolk verdwijnt.

We wisselen ervaringen uit, maken kennis met nieuwe mensen die hebben ingetekend op het project of met toekomstige bewoners die we nog niet eerder hebben ontmoet. Een heerlijk samenzijn zo op deze Pinksterdag.

En we leren veel. Dat geduld een schone zaak is. Dat het bouwen van een huis op een reis lijkt. Het doel is mooi, maar de weg er naartoe is zeker minstens zo mooi. De fantasie die de werkelijkheid opzoekt en waarbij dromen zich verplaatsen hoe concreter het doel wordt.

Niet iedereen is even ver. Wij reizen ergens in het midden. Zitten zeker niet bij de voorhoede maar ook niet achteraan. Ook omdat de eerste tekening van de bouwkundig tekenaar net een dag eerder is binnengekomen.

De eerste tekening is veelbelovend. Zo typen we dezelfde avond nog een berichtje naar de bouwer. Niet alles is al helemaal duidelijk en de meterkast is niet op een ideale plek ingetekend. Maar in hoofdlijnen is alles best aardig getekend.

Benieuwd naar de rest. Al is nog niet helemaal duidelijk wanneer wij de omgevingsvergunning aanvragen. Hopelijk aan het eind van deze maand.

Wie weet…

Wachten – Tiny House Farm

Het zijn van die verloren momenten. Wachten op een hypotheekofferte, wachten op de tekeningen van de architect, wachten op vergunningen. Voor mijn gevoel sta je stil als je wacht.

We moeten nog een modus zien te vinden waarbij je én wacht én tegelijkertijd met iets anders bezig bent. Zo gaat de wachttijd niet helemaal verloren. Daarbij is het wel heel belangrijk om de mensen en instanties waar je op wacht, scherp in de gaten te houden. Je moet wel op iets wachten.

Ik probeer op dit moment het wachten vooral te vullen met opruimen. Boeken op catawiki plaatsen, op marktplaats spulletjes te verkopen en te speuren naar mooie verkooplocaties om een paar keer te gaan staan. Zo zorg ik er ook voor dat het huis op tijd leeg is om het te kunnen verkopen.

De grootste zorgen van dit moment zijn de architect en de vergunningsaanvraag. De tekeningen laten op zich wachten en daar zit weinig schot in. Dan word ik ongeduldig en zou iedereen een schop onder zijn kont willen geven.

Denk dat ik dat ook maar eens ga doen…

Klusspullen – Tiny House Farm

Al een paar keer nodig gehad: de klusspullen. Ze liggen door het hele huis verspreid, maar moeten uitgezocht worden. Samen met het materiaal: schroeven, pluggen en allerlei hangers voor de boekenkasten aan de muur. Het is een mooi allegaartje dat we moeten ordenen.

Eerst alles uitpakken en ontdekken hoeveel hamers we hebben: 10! Massa’s schroevendraaiers in alle soorten en maten. 3 nijptangen, 4 waterpomptangen (sorry, nog eentje gevonden: 5), 3 schaven en 8 rolhouders voor het sauzen. Meer dan genoeg voor ons. Ook hier dus ontspullen.

Wel een uitdaging als je straks de spullen ook nodig hebt voor de nieuwbouw. Daarom proberen we zo economisch mogelijk te werken. De massa schroefjes moet wel een beetje uitgezocht worden, zodat we straks niet steeds naar de bouwmarkt hoeven rijden.

Wie weet lukt het ons om al die spullen die we hebben eens kwijt te raken…

Taxatie – Tiny House Farm

Voor de aanvraag van onze nieuwe hypotheek wil de bank ook weten wat ons huidige huis waard is. Wat levert het op als we het straks verkopen? De WOZ-waarde is hiervoor niet toereikend genoeg. Ze willen ook dat een makelaar met onafhankelijke blik door het huis loopt.

Daarom nodigen wij een makelaar uit om een taxatie laten doen van ons huidige huis. Het moet allemaal halsoverkop omdat we vrij laat horen dat deze taxatie nodig is. Maar we hebben al ideeën over de verkoop, zodat we al snel een geschikte makelaar hebben gevonden.

Zo’n bezoek geeft je aantal leuke inzichten. De makelaar kijkt toch met een andere blik naar je huis dan jijzelf. Zo zie je zelf dat scheve schakelaartje niet meer. Of dat haakje dat al jaren loszit. Ik vergeet het steeds vast te schroeven.

Je ziet ook de mooie dingen niet altijd meer bewust. Zoals de mooie ligging, de hoge zolder. De enorme ruimte en het knusse achtertuintje. Allemaal voordelen die ons hier uiteindelijk naartoe hebben gebracht en die mogelijk ook een toekomstige bewoner verliefd maakt.

Dat is best leuk om te horen. Het vleit niet alleen je huis – de muren hebben hier oren – maar ook jezelf. Het is toch je huis waar je al 11 jaar woont.

Amsterdam Rijnkanaal – #omzwervingen

Zo rij ik even later weer langs het Amsterdam Rijnkanaal. De harde wind in de rug fietst verrukkelijk. Zo trap ik gestaag, maar is mijn snelheid gigantisch. Ik haal iedereen in. Zelfs de schepen moeten eraan geloven, ik fiets ze gewoon voorbij.

Het gaat zo lekker dat ik besluit om verderop de brug te pakken onder de A1 en de A9 door. Wat een herrie maakt dat verkeer zeg. De zon in de rug door naar de spoorbrug.

Er zijn alweer wilgen gepland op de plek waar eens het Diemerbos stond. Zo rij ik over het kanaal en geniet nog even van de schaduw van de brug over het water. Het schip dat ik net heb ingehaald vaart onder mij door. Ik zwaai.

In Weesp zie ik nog eens goed de afgeknotte torenspits van de katholieke kerk. De deuren staan er open. Misschien om het goed te laten drogen of zou het een ander doel hebben? Ik fiets meteen even langs de kringloop. Een vrouw met een brilletje scharrelt tussen alle oranje prullen voor Koningsdag.

Een man en vrouw met een kind neuzen tussen de boeken. Het kind wil uit de wagen, daarom geven ze het maar even een boekje. Als ze even later wegwillen, pakken ze het boek weer af, terwijl het meisje er zo lekker in bladerde. Ik kan helemaal begrijpen waarom ze huilt en voel mij boos worden op de ouders.

Ik wil weer door, nu lekker naar huis. Als ik door de polder rijd op weg naar de Hollandse brug, zie ik de bioloog Midas Dekkers lopen. De beroemdste inwoner van Weesp. Ik groet, krijg een knikje terug. De wind in de rug geeft mij vleugels en ik probeer nog snel een foto te maken van de wolkenhemel. Wat is dit heerlijk!

Bij het bankje hou ik nog even pauze. Even nog een lekker stuk paasbrood. Het is nog over van vorige week. Ik peuzel het lekker op en zie een busje van de brandweer stoppen. Ze lopen heen en weer. En weer terug naar het busje.

Als ik even later weer op de fiets stap, houdt een brandweerman mij tegen. Hij vraagt of ik uit Weesp kom en misschien een koe in de sloot zag staan. Nee, niet gezien. Alleen maar Midas Dekkers.

Mijn been doet zeer bij het trappen. Ik ben misschien iets te fanatiek geweest. Door het Kromslootpark terug, maar de wind is fel. Altijd weer die tegenwind. Ik kom moeizaam vooruit. Moe van de kilometers. Ik heb er genoeg van, trap steeds vooruit. Het wil niet lukken. De snelweg suist onafgebroken door en trap onafgebroken verder. Bijna thuis.

Dit is het 5e en laatste deel van een omzwerving van Almere naar Amsterdam en terug.

Hypotheek en betonnen vloer – Tiny House Farm

We zijn druk in de weer om de hypotheekofferte binnen te krijgen. De bank vraagt nogal wat en niet alles krijgen we even snel. Zo horen we vlak voor Koningsdag dat we ook een taxatie van onze woning moeten aanleveren. Dit moet een onafhankelijk makelaar doen. Halsoverkop lukt het toch om voor het weekend iemand te regelen die woensdag kan langskomen.

Taxatie en hypotheekofferte

De taxatie heb je dan nog niet binnen, hopelijk redden we het voor het weekend. We hebben best een beetje haast met de hypotheekofferte. Dan is er weer wat meer zekerheid zodat we eind dit jaar snel tot de bouw kunnen overgaan.

We hebben ook de overeenkomst met onze aannemer getekend. Dat is eveneens nodig voor de hypotheek. Een bank gaat niet (meer) over 1 nacht ijs. En dat is goed ook, alleen houdt het wel de snelheid eruit. Het moet altijd snel en iedereen heeft haast. Eigenlijk best vreemd als het om zo’n belangrijke beslissing gaat.

Zweedse huizen

We zijn ontzettend blij met onze aannemer. Hij bouwt prachtige Zweedse huizen. Hij heeft zelf ook plannen in Oosterwold. Mogelijk heeft hij daarom zijn naam veranderd van het ontdeugende huisjevanhout.nl in in het serieuze Kivst, Skandinavian Homes. Het principe blijft hetzelfde, alleen horen we nu dat we waarschijnlijk een betonnen vloer in ons huis moeten leggen.

In een traject voor een omgevingsvergunning dat nu loopt, vraagt de gemeente Almere om een toelichting bij de houten vloer. Ze willen het bewijs dat de houten vloer geen vochtproblemen geeft in huis. De ontwikkelingen van de houten vloer hebben niet stilgestaan, maar het lijkt vooralsnog dat de gemeente niet overtuigd is. In dat geval moeten we een betonnen vloer aanleggen.

Geen houten vloer?

Wel jammer, omdat wij in een houten vloer geloven. Het sluit goed aan bij het duurzame concept dat wij voor ogen hebben. Een houten vloer is veel milieuvriendelijker bij het bouwen. Daarbij denken we dat het bijdraagt aan een goede ventilatie onder het huis. We willen juist af van het vieze beton.

Afwachten dus al lijken de eerste signalen wel negatief te zijn. De reactietijd bij de gemeente is erg traag en iedereen wil snel door. Hierdoor kan het zijn dat sommige dingen niet worden gedaan. Er is genoeg te regelen en daarmee genoeg vertraging. Zo kies je sneller voor een conventionele keuze als een betonnen vloer.

Wordt dus nog vervolgd…

Lammetjes en een vuilnisbelt – #omzwervingen

Ik rij over het bruggetje Muiden binnen. Over de smalle straat naar de sluis. Hier kruipt al het verkeer overheen. Er hangt een groot geel bord dat de doorgang verbiedt voor gemotoriseerd verkeer op zondag. Dan moeten al die plezierjachtjes door de sluis waarmee het hele stadje vast komt te staan.

Als ik bij de sluis kom, gaat de brug net open. Of dicht, het is maar van welke kant je het bekijkt. Er ligt een groot plezierjacht in de sluis. De brug draait met veel gerinkel open. De boot vaart weg, brug weer dicht en ondertussen heeft zich een flinke opstopping van fietsers, wandelaars en auto’s zich voor de brug verzameld.

Over de dijk mag je in deze tijd van het jaar. Het fietspad is weer open en ik fiets langs de oude zeedijk. Links van mij staan de tuinen. Veel auto’s, caravans en bootjes in de tuinen. Weinig groen te vinden. Iets verderop, voorbij de batterij waarin de scouting van Muiden zich verborgen houdt, openen de volkstuintjes langs de dijk, de aanval tegen de gemeente. De grote letters op de protestborden schreeuwen dat zij zich niet zomaar uit hun paradijs laten verjagen en dat de gemeente Muiden corrupt is.

Dan laat ik de corrupte tuintjes achter mij en ga de dijk op. Daar grazen de schapen. De lammetjes roepen om hun moeder en krijgen altijd antwoord van 1 schaap. De herkenning, de bevestiging. Dan springen ze weer in het veld. Ik zie een wit lammetje naast een zwart lammetje staan. Ze kijken guitig mijn richting uit. En ze zijn zelfs bereid om voor de camera te poseren.

In de verte raast het verkeer van de A1 achter de nieuwe hoge geluidsschermen. Een brede corridor door het landschap die er geen deel meer van uitmaakt. Geïsoleerd schiet het verkeer achter de wand van steen en glas. Als ik voorbij de elektriciteitscentrale ben, begint het te regenen. Steeds harder. En hier kan ik nergens schuilen.

Ik trap dapper wat harder. Daar is een tunneltje onder de weg naar IJburg. Maar nog voor ik bij de tunnel ben, houdt het op met regenen. Ik bekijk gelijk de hoeve die hier ligt. Het is een wonder dat deze hier nog staat. Op het grote bord dat op de natuur in dit gebied wijst, zie ik dat ik zojuist een Blauwborst heb gezien.

Over de sluis bij Diemen en het kleine huisje ernaast naar de lange weg van het Diemerpark. Boven deze vuilnisbelt is een uniek natuurgebied verrezen. Alleen verwijzen de vele pijpen en putten in het landschap dat hier iets onder ziet dat het daglicht niet kan verdragen. Ik hoop dat het niet omhoog of omlaag sijpelt, want zo op het oog is het hier prachtig.

Deze week een fietsritje naar Amsterdam; lees zaterdag Rookwolk boven Amsterdam

Verleid door zonnetje – #omzwervingen

Na een week vol zon wil ik het niet als straf laten aanvoelen dat ik op zaterdag even naar Amsterdam ga. Daarom stap ik op de fiets. Het zonnetje verleidt me, maar ik zie ook de dreigende wolken. Ik krijg het ook mee als waarschuwing: misschien ziet het er lekker uit, het is helemaal niet lekker.

Toch rij ik weg. De wind bindt al vrij snel na vertrek de strijd met mij aan. De rit door Almere Poort heeft hij vrij veel vat op mij. Het gaat gestaag voort. En ik weet dat hij gaat draaien, zoals hij altijd draait hier in de polder. Altijd de mindere kant van fietsen in Almere: de tegenwind en de saaie lange wegen.

De Hollandse brug geeft hier weinig verandering in. Dat maakt de klim extra zwaar, maar de echte tegenwind komt als ik van de brug ben en langs het strand van Muidenberg rijdt. De temperatuur helpt ook niet mee en ik ben blij dat ik mijn winterjas heb aangetrokken.

De bekende route

Zo zwoeg ik tegen de wind in, langs de bekende route, het strand en de kerk van Muiderberg. Het strand dat vroeger een echt zeestrand was zoals in het album Langs de Zuiderzee van Jacques P. Thijsse staat. Nu oefenen kitesurfers in het water staand tot hun middel hoe ze de reusachtige vlieger in bedwang kunnen houden.

De polder naar Muiden is zo’n geduchte overwinningstocht. Het groene gras omhelst de weg. Een boer rent door het weiland, stopt, kijkt naar iets en rent weer verder. Verderop de dijk en het kasteel, het Muiderslot.

Het ziet er heel indrukwekkend uit van deze afstand, maar is voor een kasteel eigenlijk best klein. Niet veel meer dan een uitgebreide vestingtoren. Kastelen zijn in Nederland eigenlijk heel klein. Neem nou slot Loevestein, ook niet heel groot van binnen. Al staat daar weer veel meer omheen dan het Muiderslot.

Zo’n slot, altijd strategisch gelegen aan een riviermonding of op de splitsing van rivieren. Het Muiderslot is 32 x 34 meter, Loevestein 60 x 40 meter. Hoe anders is het met kastelen in het buitenland. Daar gelden veel grotere afmetingen.

Deze week een fietsritje naar Amsterdam; lees morgen Lammetjes en een vuilnisbelt