Categorie archief: fietspad

Verdwaald – #fietsvakantie

De rustieke rit door het Wierdense veld wordt afgewisseld met een vreselijk overlevenstocht door Hellendoorn. Deze plaatsnaam komt niet uit het niets. We ervaren het echt als een hel. De prachtige fietspaden zijn verruild voor een lelijke route door de nieuwbouwwijk van Hellendoorn.

Het fietspad wordt verschillende keren doorkruist met dwarse hekjes waar we met de bagage nauwelijks doorheen komen. Hier hoeft de VVV blijkbaar niets te doen om de toerist te behagen. Mij werken de hekjes tegen. Wat een hel om hier te fietsen met al die bagage.

Volgens de beschrijvingen fietsen we nu een stuk langs de Regge. De bordjes misleiden ons en we verdwalen. Ik zoek een weg. Dan maar de hoofdweg dwars door Nijverdal. Niks van de idylle waar ik zo op hoopte.

De vele vrachtwagens die hier langs ons heen denderen. Als we met hulp van Google Maps een zijpad ingaan, kiest grote vrachtwagen deze smalle weg om even te keren. Waarschijnlijk ook verkeerd gereden, maar levensgevaarlijk.

Ik hou mijn hart vast. De fietsknooppunten hebben ons helemaal in de steek gelaten. Ik hoop dat dit de goede weg is in de richting van Raalte. De tijd begint nu ook te dringen en we willen graag morgen in Almere zijn. Stress op vakantie.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Lammetjes en een vuilnisbelt – #omzwervingen

Ik rij over het bruggetje Muiden binnen. Over de smalle straat naar de sluis. Hier kruipt al het verkeer overheen. Er hangt een groot geel bord dat de doorgang verbiedt voor gemotoriseerd verkeer op zondag. Dan moeten al die plezierjachtjes door de sluis waarmee het hele stadje vast komt te staan.

Als ik bij de sluis kom, gaat de brug net open. Of dicht, het is maar van welke kant je het bekijkt. Er ligt een groot plezierjacht in de sluis. De brug draait met veel gerinkel open. De boot vaart weg, brug weer dicht en ondertussen heeft zich een flinke opstopping van fietsers, wandelaars en auto’s zich voor de brug verzameld.

Over de dijk mag je in deze tijd van het jaar. Het fietspad is weer open en ik fiets langs de oude zeedijk. Links van mij staan de tuinen. Veel auto’s, caravans en bootjes in de tuinen. Weinig groen te vinden. Iets verderop, voorbij de batterij waarin de scouting van Muiden zich verborgen houdt, openen de volkstuintjes langs de dijk, de aanval tegen de gemeente. De grote letters op de protestborden schreeuwen dat zij zich niet zomaar uit hun paradijs laten verjagen en dat de gemeente Muiden corrupt is.

Dan laat ik de corrupte tuintjes achter mij en ga de dijk op. Daar grazen de schapen. De lammetjes roepen om hun moeder en krijgen altijd antwoord van 1 schaap. De herkenning, de bevestiging. Dan springen ze weer in het veld. Ik zie een wit lammetje naast een zwart lammetje staan. Ze kijken guitig mijn richting uit. En ze zijn zelfs bereid om voor de camera te poseren.

In de verte raast het verkeer van de A1 achter de nieuwe hoge geluidsschermen. Een brede corridor door het landschap die er geen deel meer van uitmaakt. Geïsoleerd schiet het verkeer achter de wand van steen en glas. Als ik voorbij de elektriciteitscentrale ben, begint het te regenen. Steeds harder. En hier kan ik nergens schuilen.

Ik trap dapper wat harder. Daar is een tunneltje onder de weg naar IJburg. Maar nog voor ik bij de tunnel ben, houdt het op met regenen. Ik bekijk gelijk de hoeve die hier ligt. Het is een wonder dat deze hier nog staat. Op het grote bord dat op de natuur in dit gebied wijst, zie ik dat ik zojuist een Blauwborst heb gezien.

Over de sluis bij Diemen en het kleine huisje ernaast naar de lange weg van het Diemerpark. Boven deze vuilnisbelt is een uniek natuurgebied verrezen. Alleen verwijzen de vele pijpen en putten in het landschap dat hier iets onder ziet dat het daglicht niet kan verdragen. Ik hoop dat het niet omhoog of omlaag sijpelt, want zo op het oog is het hier prachtig.

Deze week een fietsritje naar Amsterdam; lees zaterdag Rookwolk boven Amsterdam

Het rulle zandpad – #fietsvakantie

img_20160812_144953.jpgOp mijn kaart staan de wegen keurig aangegeven, alleen staat er niet bij wat voor een soort weg het is. Je ontdekt tijdens het fietsen dat er veel verschillende soorten wegen zijn. Naast asfalt (rood of zwart), betonplaten, tegels of klinkertjes, zijn er ook onverharde wegen.

Ook op het terrein van onverharde wegen zijn veel varianten. Er is er eentje waarbij de bovenlaag mooi aangedrukt is met steenpuingruis. Heel veel smalle fietspaden zijn op die manier verhard. Het is voor fietsers ideaal. Bovendien zijn fietsen niet zo zwaar dat het wegdek snel wordt aangetast.

Bij het fietsen door de Veluwe krijgen we soms ook te maken met heuse zandpaden. Bijna altijd liggen de smalle fietspaden waar je elkaar net kunt passeren, naast zandpaden. Maar soms is er alleen maar een zandpad of moet je het met een grindpad doen. Je hebt dan weinig grip. Zeker als je zwaarbeladen bent.

Er zijn een paar plekken waar wij fietsen en waar alleen een zandpad ligt. Het zijn vaak wel prachtige stukken om te fietsen. Als wij de rit naar Apeldoorn willen maken, het bord van Landgoed Het Loo passeren, dan treft ons een zandpad.

Het is een rit van bijna 10 kilometer door rul zand. Op de hei aangekomen, mogen we niet van het pad afwijken, zeggen dreigende bordjes. Het is een gebied dat van Defensie is geweest. Hier liggen nog veel explosieven in de bodem die eerst opgeruimd moeten worden.

Het pad kronkelt over de heuvels. En dat maakt het extra lastig. Als we even later weer in het bos fietsen, zie ik eindeloze hoeveelheden bosbessen aan weerszijden in het bos. Dat is mij nog niet gebeurd de laatste weken waarin ik zo graag zou willen plukken.

Doris vindt het fietsen door het rulle zand heel zwaar. Er klinkt dan ook een kreet van verlichting als we op het fietspad fietsen evenwijdig aan de drukke weg naar Apeldoorn.

Daar fietsend besef ik dat ik hier in de buurt moet hebben gepicknickt met Inge bij onze eerste ontmoeting. In de auto omdat het veel te hard regende. We zijn de picknick nooit meer vergeten, het precieze plekje waar de auto geparkeerd stond wel. Maar ik denk dat het hier ergens was, langs de weg naar Apeldoorn, in de richting van Het Loo.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Wind mee – Om de Oostvaardersplassen (2)

image

De warmte van de middag komt nu over ons heen. We moeten een weg zien te vinden tussen de chaos aan fietspaden, genummerde straten en de doolhof aan nieuwbouw. In Lelystad verdwaal je, is onze ervaring. Daarom rijden we voorzichtig, volgen zorgvuldig, op het overdrevene af de bordjes met de nummers. Als het even anders lijkt, stoppen we en kijken net zo lang tot we er zeker van zijn dat we goed zitten.

Vlakbij het station wordt ons de weg dwarsgezeten door werkzaamheden. De gele borden willen ons door de stad leiden. Daar trappen wij niet in. We negeren de versperring en rijden even later de goede weg door naar de bestemming. De fietspaden gaan vaak omhoog omdat bij elke brug over de brede dreven, het pad klimt. Ook al rijd je rechtdoor, dat maakt niet uit. Zodoende fiets je over een heuveltjespad.

image

De bossen lijken in Lelystad toch rijper te zijn dan in Almere. De bomen zien er forser, breder en voller uit. Het eikenblad van sommige bomen lijkt uit de takken te schieten. Je ziet ze groeien. In een paar dagen is het van niks naar een bijna vol blad gewassen. Het voorjaar is niet meer te stuiten en de laatste bomen krijgen hun bladeren.

We komen enigszins verhit aan waar we moeten zijn. Gereden door de eikenbossen die de stad rijk is. Mooie, volle bossen. Als we na onze bestemming te hebben aangedaan, doorrijden, kiezen we een open plekje temidden van de bossen om even op een bankje te zitten, een broodje te eten en water te drinken.

image

We rijden weer door Lelystad. De vaart moeten we over. We gaan daarvoor via het tunneltje onder de weg door, maken een brede bocht aan de andere kant van de weg waar we eerder reden en steken dan via de brug de vaart over. Omslachtig, maar we vinden het niet erg. De wind zit niet meer tegen. De brede dreven steken we nu op de dezelfde hoogte over.

We zien nieuwe huizen op de plek waar we 4 jaar geleden fietsten en slechts enkele gebouwen stonden. We nemen de weg onder de grote toegangsweg door en fietsen de stad uit. Over de Torenvalkweg, langs de gevangenis. 1 van de 2. De andere ligt aan de andere kant van het spoor. Helemaal los van de werkelijkheid staat dit gebouw, midden tussen het akkerland. De koolzaad staat in bloei en de trein naar Almere rijdt erachter over de spoordijk.

image

We fietsen naar het bos dat tegen de Oostvaardersplassen ligt en dat Google Torenvalktocht noemt. Ook hier glanzen de verse bladeren. Je ziet ze groeien. Nog niet in de diepgroene kleuren van de zomer, maar in de lichtere tint van het voorjaar. Het licht nog zo anders dan verderop als het zomer wordt. Nog niet zo fel, maar wel heel helder, bijna zilverachtig.

We klimmen de eerste brug over. Ik denk dat het de Knardijk is, maar die ligt verder. Nog even de prachtige bomen van het bos. Zelfs een stukje naaldbomenbos passeren we. De heel eigen geur komt los uit het bos en we rijden hard. De wind geeft ons een zetje in de rug.

image

Dan is er wel de Knardijk. We staan even stil bij de kruising. Hier reden we 4 jaar terug en namen het tunneltje onder het spoor. Nu gaan wij rechtuit de Praamweg op. Er is veel verkeer op deze warme voorjaarsdag. De auto´s halen ons in en rijden naar de paadjes die uitzicht bieden op de Oostvaardersplassen.

Wij zien de plassen vanaf de weg liggen. Daarvoor turen wij langs de vele bomen en over de spoorbaan. De paardjes en ossen staan te grazen. Heel in de verte is zelfs een hert te zien. Het uitzicht is al een beetje wazig geworden door het smog dat vergezeld gaat met warme dagen.

image

Als we voor de keuze staan om te klimmen en vandaar over de lange vaart heen te gaan, kiezen wij het de kortere weg naar Almere en blijven aan deze kant van de vaart. Hierdoor missen we wel iets van het uitzicht. Net als de ijscokar die bovenaan op het uitzichtspunt staat.

Daar ergens puffen we uit onder een meiboom, in de bloesem, met de blote voeten in het gras. De gezichten rood van de inspanning, drinken we het water dat we in Lelystad hebben ververst. Nog een kilometer of 10 en dan zijn we thuis.

image

We stappen weer op de fiets voor de laatste etappe. We vliegen met deze wind in de rug naar huis, langs de Rode donders en de huizen die op het water drijven. De mensen laten hun honden uit en kijken deze 2 vliegende duivels na. Zo snel lijkt het te gaan. De wind die ons op de heenreis zo tegenwerkte, heeft ons vleugels gegeven.

image

Kathedraal Revisited – Omzwervingen (1)

image

Het voorjaar lokt mij weer naar buiten. Ik stap op de fiets om de Groene Kathedraal weer te bekijken. De wind in de rug gaat het hard. Onderweg zie ik hoe de lente echt toeslaat: een koppel zwanen is van het nest afgestapt. 6 grote eieren laten zich zien aan de buitenwereld. Het ziet er heel gaaf uit.

image

Naast het nest staan 2 kuikens. Een beetje wankel op de poten, zojuist geboren waarschijnlijk. De overige eieren liggen in het riet. Moeder zwaan pakt een rietstronk en legt hem bij de overgebleven eieren. Het zonnetje houdt de eieren die er nog liggen warm genoeg.

image

Langs het water fiets ik. Een elfje en een Alien lopen mij tegemoet. Op zijn rug hangt een groot schild met een ster in het midden. Op zijn hoofd een eigenaardige helm. Zij draagt een blauwe jurk en lijkt uit een sprookje te stappen. Verderop zie ik meer fantasierijke wezens. Ze zitten onder een feesttent en praten met elkaar. Alle varianten prinsen, prinsessen, monsters, bebloede wezens en andere figuren zoals je die alleen maar in fantasy ontspruiten.

image

Ik rij erlangs en fiets door langs het kasteel, het bos in. Wat ziet het er allemaal prachtig uit. De bladeren ontspruiten net uit de takken en geven de bomen iets magisch. Sommige bladeren zijn al wat verder en lijken helemaal te veranderen in een felgeel groen. Een prachtig gezicht. Ik neig op elke hoek even stil te gaan staan om een foto te nemen.

image

Zo passeer ik de 4 metalen bruggetjes, voorbij de senioren die pauzeren. In de berm staan de elektrische fietsen te wachten om verder te mogen ontladen. Een echtpaar zit op een kleedje op een bankje. Een thermoskan met koffie en koekjes bij de hand. Ze hebben het hele bankje geconfisqueerd.

image

Het kronkelpad door het kathedraalbos kijk ik naar de open stukken. Daar op een smal paadje staat een reebokje. Het dier kijkt mij rechtstreeks aan. Ik wil stoppen, maar vlak achter mij rijden 2 fietsers en het pad ligt bezaaid met modder zodat ik moet uitkijken waar ik rijd.

image

Het pad van de 4 bruggetjes

image

De Groene kathedraal in maart heeft iets geheimzinnigs om zich heen. Je weet dat de boomsprieten eigenlijk groene pilaren zijn die tot in de hemel reiken als je omhoog kijkt. De stammen massieven die de brede groene muren van de kerk met elkaar verbinden. De hoogte doet de rest.

In maart is dat allemaal niet. Het moet nog allemaal komen, de natuur houdt even pauze om straks weer helemaal in bloei te komen. Toch lokt het zonnetje ons naar buiten. Doris gaat de gisteren gerepareerde fiets van Inge proberen. Het zadel staat op zijn laagst, de achterband is gerepareerd. Net als dat het voorspatbord er weer goed op zit.

image

Een fiets met 8 versnellingen gaat nog altijd sneller dan de 3 op het roze kinderfietsje. Ze heeft nu veel grotere wielen onder zich op deze fiets voor volwassenen, net als dat ze beduidend sneller rijdt dan eerst. Nu vliegt ze over de weg en ik kan haar nauwelijks bijhouden op mijn nieuwe fiets. Zo rijden we in hoog tempo langs het kasteel en fietsen door het Waterlandse bos.

Als we verderop fietsen over het pad van de 4 bruggetjes. De stalen bruggen vallen op. We moeten flink klimmen en als we tegenliggers tegenkomen, lukt het niet om elkaar op de brug te passeren. Ik geniet meteen van het zilverachtige licht op het water. De zon valt uit elkaar in honderden lichtkristallen die op het water dobberen. Echt genieten van dit prachtige water.

image

We rijden nu langs de oude vuilnisbelt. Smalle pijpjes steken op uit de berg om het afval van zuurstof te voorzien. Zo blijft de grond onder de berg in beweging en zal langzaam het vuil van weleer worden opgenomen in de kringloop. De bevers leven hier ook. We zien de sporen in de afgeknaagde boomstronken. Zo mooi taps toelopend van boven, de sporen van de tanden in het hout, alsof het een ragfijn dakpannendak is.

Zo fietsen we in hoog tempo verder. De hogere versnellingen vinden wij en we steken de vaart over. Het fietspad kronkelt nu tussen bomen en landerijen. De donkere aarde ligt in de lange repen van de ploeg. Straks zal hier het zaad over de akkers vallen en groeien tot de planten die rijpen voor de oogst. Nu is het kaal en kijken we over het veld door naar het bos dat er omheen ligt.

image

Midwintertochtje (2) – Groene kathedraal

image

Zo steek ik de Hoge vaart over, weer het bos in. Dit keer het Kathedraalbos. Ik geniet van de snelheid van mijn fiets. Wat rijdt hij soepel en licht. Het lijkt wel of er helemaal geen weerstand meer is. Elke trap brengt me meters vooruit. Ik neem de bochten strak en voel hoe warm het is voor de tijd van het jaar.

image

Daar is de Groene kathedraal. Zelfs in de winter ziet het er imposant uit. Ik zie dat aan de westkant een boom gesneuveld is. De zomerstorm of een latere storm in het najaar heeft deze Italiaanse populier geveld. Ik zie dat het 1 van de bomen is in een rijtje van 4. De symmetrie aan de andere kant verraadt dit.

image

Ik wandel door de kathedraal. De kale bomen waarvan de stam begroeid is met alg en mos. Ondanks het ontbreken van bladeren, geeft het deze bomen toch iets kleurrijks mee. De hemel toont zich in allermooiste vorm. De lage zon die op het wolkendek schijnt geeft alles paarse, gele en roze kleuren.

image

De lege akker geeft alles een winterse aanblik. Geen groen op het veld, alleen de donkere, omgewoelde aarde. De bandensporen van de landbouwwerktuigen hebben brede blubbergeulen langs het fietspad gelegd. Op het fietspad zelf ligt veel modder.
image

Als ik weer op mijn fiets wil stappen, trap ik een dikke laag drek. Mijn schoen zuigt zich vast in de mix van aarde en water. Ik weet hem er net op tijd uit te trekken, maar laat een spoor van modder achter op het fietspad.

image

Midwintertochtje (1) – Beversporen

image

Een lekker fietstochtje zo rond de kortste dag van het jaar. Het weer is heerlijk daarom rijd ik een rondje door Almere. In eerste instantie denk ik aan de Oostvaardersplassen, maar ik duik naar beneden, langs het kasteel in de richting van de Groene kathedraal.

image

Het kasteel oogt even onaf als altijd, maar toch hangt er positiviteit in de lucht. Hier verrijst over een paar jaar een heus fantasy-park vol trollen, heksen en andere fantasievolle personages. Een kasteel past daar heel goed bij, zeker het kasteel van Almere. Hier heerst straks bedrijvigheid.

image

Ik rijd onder de Waterlandseweg door, het Waterlandsebos in. Daarachter ligt het fietspad met de 4 bruggetjes. Lange tijd is dit pad afgesloten geweest, tot grote frustratie van een fietser als ik. Ik ben gek op dit pad waar je het gevoel hebt dwars door het waterland te rijden.

image

Het pad bezit nu 4 stevige bruggetjes van metaal. Ze hebben de vorm van een grote spoorbrug, zo met de lichte boog. Je moet er wel vol voor in de trappers, maar daar leent zich mijn nieuwe fiets goed voor natuurlijk. Ik fiets zoals ik nog nooit gefietst heb en rij op vleugels in plaats van banden.

image

Langs het fietspad is het spoor van de bever te zien. Hier heeft een bever de wilgenboom omgeknaagd. De sporen van houtsnippers en duidelijk de tandafdrukken in het hout. Ze hebben 1 stam omgeknaagd en aan de andere zulke grote happen weggehaald dat deze stam ook omgevallen is.

image

De kleine inhammen langs de vaart zijn blijkbaar een prettige verblijfplaats voor de bever. Ik weet sinds kort dat de bevers in Flevoland ooit ontsnapt zijn uit het Natuurpark Lelystad. Ze weten zich aardig te handhaven.

image

In Almere zijn een paar plekken waar bevers wonen. Het Vogeleiland in het Weerwater is misschien wel het bekendste plekje. De Floriade is voor deze bevers een rechtstreekse bedreiging. De gemeente wil de camping die nu nog tegenover het eilandje ligt, verplaatsen naar het eiland. Er leven op het eilandje bevers en schildpadden. Helaas hoor je daar weinig Almeerders over.

image

Lees verder: Groene kathedraal

Verschijning

image

Van werk naar huis fiets ik in het duister. De tuintjes zijn aangeharkt en alleen nog te zien in het licht dat uit de ramen schijnt. Geen mens te zien. Alleen de gestalten in de huizen die schaduwen over de muren vormen.

De eerste kerstverlichting is te zien, maar het valt in het niet als ik langs een huis rijd waar een felle lamp in de tuin schijnt. Het rood waar de lamp door schijnt, trekt mijn aandacht.

Het zou zo een verdwaalde kerstman kunnen zijn die met zijn postuur de tuin verlicht. De baard en rode muts vertellen veel. Het is alleen geen kerstman verraadt de rest van de gestalte die door de kale takken van de bosjes voor het huis te zien is.

Het is een verlichte tuinkabouter. De verf in het puntmutsje is licht gebarsten, het blauwe jasje en de witte baard. Ik zie het allemaal door de kalte bosjes heen. En ik kan het niet laten even stil te staan om deze verschijning beter te bekijken.

Daarvoor hoef je niet in kabouters te geloven.

Nutteloze trap

image

Het zijn van die nutteloze voorwerpen. Bedacht in het brein van een geleerde, maar in de praktijk maakt niemand er gebruik van. Het pas aangelegde fietspad heeft een voetpad dat er omheen slingert. Ik voorspel daarbij dat niemand van het voetpad gebruik maakt, omdat het te omslachtig is.

Bij het Spoorbaanpad is ook zo’n nutteloos voorwerp: een betonnen trap die naar het voetpad en de brug leidt. Niemand maakt gebruik van deze trap. Ik heb er zelf nog iemand op zien lopen. Net als dat ik er zelf slechts één keer gelopen heb. Het is te omslachtig, te stijl en vooral niet logisch om hier te lopen.

image

Als je in het park loopt, hoef je hier niet heen en als je langs het Spoorbaanpad loopt, hoef je niet in het park te zijn. Daarvoor zijn allemaal andere wegen.

Nu staat de trap er troosteloos bij. Zeker als de bladeren gaan vallen. Buiten het mos op de treden, is nu ook alles bedekt met een dikke laag bladeren. Zo ontmoedigt de trap zelf alle voetgangers nog meer.