Categorie archief: Geen categorie

De vallei oversteken (dag 3)

image

De derde dag starten we rustig op. Niet allemaal te gehaast. Ik pak alles op mijn gemak in. Wel gaat alles meteen de tassen in. Het maakt de tent snel leeg, waarna ik meteen de tent ook inpak.

Zo zit het meeste nog voor het ontbijt in de tas. Het geeft wel even een adempauze voor vertrek. We stippelen samen de route uit. Eerst naar Wijk bij Duurstede. Ik vind de omweg via de knooppunten niet zo handig. Daarpm snijden wij de route af. Het blijkt een prachtige weg te zijn.

image

Zo voeren we langs weilanden en kleine stukjes bos. Passeren verschillende landgoederen. Hier vlakbij Neerlangbroek moet Gerrit Achterberg geboren zijn. De streek vormt een prachtige bodem voor gedichten. Ik geniet van dit prachtige stukje Nederland.

Bij Wijk bij Duurstede nemen we de pont. Een eerbetoon aan drs. P. Deze pont is groot, maar gaat als alle andere heen en weer. Er past zelfs een vrachtwagen op. De bootsman die het geld voor de overtocht moet innen staat meer dan de helft van de overtocht te ouwenelen met blonde bestuurster van een cabriolet.

image

Voor hem geen diepe overpeinzingen zoals in het lied, maar gewoon geslachtsdrift. Vlak voor de pont aanmeert moet hij nog snel afrekenen. Om zijn middel hangt een ouderwets bonnetjesautomaat: 1,60 euro voor de overtocht. De vrouw achter ons laat 20 cent vallen van haar gepaste geld. Het valt precies voor mijn neus.

We nemen nog een ijsje bij het veerhuis. Het meisje dat met de fiets naast ons stond, loopt nu met een man mee de snackbar uit. Ze eten ook een ijsje. ‘Pa moet jij niet shoarma’, vraagt ze hem. ‘Nee, dat doen we vanavond’, antwoordt hij.

image

We rijden de Betuwe in. Over de Rijnbandijk. Een bord waarschuwt motorrijders het niet voor zichzelf en ons te verpesten met snelheid en lawaai. Het is nog rustig als we over de bochtige weg met de rivier meekronkelen. De eerste motorrijders dienen zich aan. Inderdaad ligt de snelheid hoog. Ze genieten van de bochten en proberen met de knieën het asfalt te raken.

De combinatie van zon en wind zijn heerlijk op de dijk. Ze doen herinneringen herleven. Net als het kasteel van Wijk bij Duurstede. De fietsrit vanuit Veenendaal heb ik vaak gemaakt. Snel uitgerekend heb ik hier zeker 15 jaar niet meer gereden op de fiets.

image

Het pontje bij Amerongen is een stuk kleiner dan bij Wijk bij Duurstede. Doris verliest haar brillenkoker uit het mandje. Hij valt open op de grond en daar ligt de bril. Ik zie het en raap hem op tijd op voor er een auto aankomt.

Een prachtig ritje van de pont naar Amerongen langs het kasteel. Zwanen zwemmen tussen al het eendenkroos. De bocht om langs het Drostehuis waar Elisabeth Post Het land in brieven schreef. Voorbij de Andrieskerk het dorp uit in de richting van het bos. We kijken snel in de tabaksschuur, maar zien niet de verwachte dingen. Het bos in langs de route die ik zo vaak gefietst heb.

image

Eindelijk zie ik dan de eerste bosbesstruikjes. Geen bessen eraan. Als we ergens rustig gaan pauzeren, dan zie ik de laatste besjes. We proeven. De smaak. Dit is echt lang geleden zeg.

Ik heb me vergist in de knooppunten, zo schampen we Veenendaal nog net. Het kruis op de berg doen we nu aan. We fietsen achterlangs waar het oude Juliana-ziekenhuis stond. De berg over naar Rhenen is zwaar. Kaarsrecht omhoog. De afdaling met het prachtige uitzicht is geweldig.

We rijden door Rhenen zelf om nog snel een aankoop te doen voor de zondag. Daar is eenAlbert Heijn  We zetten de fietsen langs de weg en klimmen omhoog. Als we uitgewinkeld zijn, kijkt Doris op het briefje bij de kassa. Ze zijn in de zomermaanden gewoon open.

image

Dan duiken we naar beneden om de route van de knooppunten te vervolgen. Wat is dit heerlijk. Het smalle fietspad biedt niet genoeg breedte om te passeren. Gelukkig wachten onze tegenliggers geduldig. Het is een mooie route dooe het zomergroen onderlangs de Grebbeberg. Als we op de dijk naar Wageningen zitten kijk ik  af en toe om om het indrukwekkende silhouet nog even te zien.

Aan de overkant zien we Opheusden liggen. Nog een stukje naar Wageningen. Daar worden we ingehaald door een echtpaar opv elektrisch fietsen. Voorop zijn fiets staat een klein heidestruikje als troffee voor de gereden route. We halen ze bijna in bij de afdaling. Ze trappen even snel als net en wij krijgen in de gaten dat zo’n fiets je evenveel kracht meegeeft als bij een afdaling.

image

We moeten nu nog de Wageningse berg over. Ik had er niet aan gedacht bij het plannen. Wat een klim is dat.  Hier staan de mooie huizen van Wageningen. Een voetpad voert recht het park in. Maar wij draaien rond op de Buitenlands aandoende bochtige klimweg.

Bovenaan zie ik dat het wandelpad door het park hier uitkomt. Wij rijden langs universiteitstuinen vol bijzondere planten. Iets verderop begint het bos: de Veluwe. Wat meteen opvalt is de andere uitstraling van het bos. De bomen staan verder uit elkaar en lijken hoger te reiken. De zandweg naast het fietspad is begroeid met plantjes. Zou hij wel gebruikt worden. De hoge bomen houden veel daglicht weg. Het is er heerlijk na de warme dijk en inspannende klim van zojuist.

image

Nog een klein eindje fietsen en dan zijn we bij de camping. We voelen het in de benen. Het wordt de grote camping De Dikkenberg bij Renkum. Het trekkersveld valt tegen. Het lijkt eerder een ontmoetingsplek voor jonge gezinnen. Het veld beslaat vooral vouwwagens en caravans. Bij alle aanwezigen zijn grote groepen vrienden en familie neergestreken. Een lekker dagje op de camping.

Ik weet niet of het een rustig nachtje wordt.

image

Wildkamperen (dag 1)

image

Dat je midden in het bos mag kamperen, was een leuke gedachte voor ons allebei. Daarom wilden we bij de paalcamping midden in het bos onze fietsvakantie beginnen. Die paal staat in het bos tussen Hilversum en Baarn. Niet zo heel ver van huis.

image

We vertrokken wat later gistermiddag en reden best snel. Ik had de route vooraf uitgestippeld van knooppunt naar knooppunt in het kaartenboekje van de Lidl. Op een paar plekken raakten we de weg kwijt. Het is lastig speuren in delen van Naarden en Bussum. Daarna arriveerden we bij de wildoversteek bij de Bussummerheide. Een hele bevenis om op een brug te rijden terwijl je het nauwelijks in de gaten hebt.

image

We fietsen verder, waren al een flink eind over de helft. Het was niet ver meer. Zouden er 2 of minder tenten staan? En kondrn we de paal überhaupt wel vinden. De spanning steeg. We lagen op route, reden over de spoorwegovergang. De bomen gaven weinig doorkijkjes. De kaart haalde ik erbij. Zou het lukken?

image

Daar was het pad links. En daar zag ik een tent staan. Het moest hier zijn. Er stonden 2 tenten zagen we na grondige inspectie. Het was gelukt. Nu een spannende nacht in. Alleen in het bos met 2 andere kampeers om ons heen…

image

Lopen en fietsen in boeken – #50books

image

Ik ben niet zo’n sporter. De combinatie van sport met een bewegingsloze activiteit als lezen is voor mij bijna onmogelijk. Een boek als de Renner van Tim Krabbé laat mij koud. Net als de Mont Ventoux van Bert Wagendorp waarmee lezers op dit moment wegrennen.

Geef mij maar de combinatie van het wandelen met de natuur. Zoals in het Natuurdagboek van Nescio. In dit boek maakt hij prachtige wandelingen tussen Amsterdam, Naarden, Hilversum, Breukelen en Vinkeveen. Ook pakt hij hier regelmatig de fiets. De activiteit van het wandelen of fietsen staat hier niet voorop. Meer de natuur die hij onderweg ziet.

Het staat gelijk met het peddelen dat Paul Theroux in zijn Gelukkige eilanden doet tussen de eilanden in de Stille Oceaan, het wandelen van Jan Blokker jr. op zijn voettocht naar Rome of het fietsen van Ilja Leonard Pfeiffer op zijn fietsrit naar Rome.

De laatste is niet-sportief en rijdt op een in de haast gekochte tweedehands racefiets. Sporten in de meest ultieme vorm: onvoorbereid en op een stukkende fiets. Het reisdoel is belangrijker dan de manier waarop hij er komt. Tegelijkertijd geniet ik van de ontberingen en de overwinningen.

Komkommer uit moestuin

image

De komkommerplant in de moestuin heeft de eerste verse komkommer opgebracht. Hij was groot genoeg om verorberd te worden. Zo hebben wij vanavond onze tanden gezet in de kleine komkommer. Hij smaakte minder waterig dan we gewend zijn uit de winkel.

De struik zit vol met nieuwe vruchten. Nog niet zo groot als de eerste komkommer. En soms ook behoorlijk krom. Die onvolkomenheden zie je niet in de schappen van de supermarkt. De kleine en kromme komkommers komen vermalen terecht in de salade of krijgen een plekje in het zuur van de augurkenpot..

Geduld – #WOT

image

Geduld is iets dat je nooit genoeg hebt. Maar het zou verschrikkelijk zijn als je er teveel van had. De wetenschap dat je te weinig geduld hebt, vertelt dat je bewust bent van de waarde van geduld. Want als je teveel geduld hebt, verandert het in een saai en lang wachten dat nergens goed voor is.

Geduld is vooral de tegenhanger van ongeduld. Het wordt dan ook vooral in die zin gebruikt: even geduld a.u.b. De tijd nemen iets te laten bezinken en even rustig na te denken. Het kan ook best helpen eerst rustig na te denken voordat je iets doet. Dat kan heel veel tijd schelen, terwijl het ongeduld dringt, helpt nadenken juist sneller klaar te zijn.

Geduld vraagt altijd iets van je. Het gevoel zegt: doorgaan. Ik vermoed dat dit diepgeworteld in de mens zit. Even gas terug nemen, nadenken en dan doen. Het helpt echt om weer verder te komen. Ik merk dat zelf. Als je even gaat stilstaan, kun je straks veel harder rennen. Ik ben ervan overtuigd.

Dat laat Jochem Myjer ook zien in zijn nieuwste theatershow Even geduld a.u.b. Hoe het lichaam je op je plaats zet. Even pas op de plaats. Even geduld.

Volle maan – #wot

image

Meestal sta ik niet stil bij de volle maan. Maar dan zie ik hem ineens bij het uitlaten van de honden. De dagen ervoor zag ik hem langszaam aan opzwellen. En nu is hij helemaal tot een ronde cirkel gevormd. Niks meer op aan te merken, niet meer een hap eruit, maar mooi rond.

De maan speelt een grote rol in Sinterklaasgedichten. In de poezie komt de maan beduidend minder voor. Het mooiste gedicht van de maan dat ik ken, is ‘Herinnering’ van Elisabeth Eybers in het Afrikaans.

As kind het ‘k eens die maan se ronde skyf
langsaam sien uitswel bo die silwer vlei
om saggies soos ’n seepbel weg te dryf
en tussen yl popliere in te gly.

Een mooiere maansopkomst ken ik niet. Het lyrisch ik vergelijkt de maan zo prachtig met een zeepbel van het bellenblazen. Tussen de bomen komt hij op en drijft langzaam weg. Erg mooi die vergelijking. Het beeld is herkenbaar. De opkomst van de maan verrast altijd. Het mooiste is als de maan de zon afwisseld.

In de tijd dat ik ’s morgens vroeg kranten bezorgde kon ik heel intens in het halfduister van de ochtend genieten van de volle maan. Of als de hemel helemaal helder is en de maan zijn schaduwen werpt. De schaduw valt altijd anders dan overdag en dat levert verrassende gezichten. De zon kan dat beeld niet overtreffen. Dan zou ik naar buiten willen gaan en lekker in het maanlicht een boek willen lezen. Misschien wel de dichtbundel van Elisabeth Eybers.

Lezen in andere talen – #50books

image

Het lezen van boeken in andere talen leidt bij mij altijd tot informatieverlies. Bij het lezen van een roman in het Engels of Duits mis ik meer dan ik wil. Daarom lees ik literatuur het liefst in mijn moedertaal. Bij poezie is het een ander verhaal. Niets mooiers dan een gedicht te lezen in de eigen taal. Betekenis vervult in gedicht een andere functie.

Ik herinner mij een gedicht over een sneeuwvogeltje in het Spaans. De dichteres droeg het zelf voor in een Dode Dichtersalmanak van lang geleden. Ik kon er geen woord van verstaan, maar de klanken vormden al een adembenemend vers. Zeker ook omdat de dichteres het zelf voordroeg. De klanken gaven het gedicht zijn eigen betekenis en maakten zo poezie.

Afrikaanse poezie
De grote ontdekking tijdens mijn studie was de ontdekkingstocht door de Afrikaanse poezie met Gerrit Komrij. Zijn bloemlezing gaf mij een inkijk in een taal die vertrouwd en vreemd tegelijk klinkt. Ik kende het werk van de dichteres Elisabeth Eybers al. Prachtige poezie, dat in klank en expressie het Nederlands ver overtreft. De bloemlezing van Komrij bracht nog veel meer mooie poezie.

Vanuit die kennismaking en een jaar later mijn ontmoeting met Etienne van Heerden, leerde ik ook andere elementen uit het Afrikaans. Zoals de prachtige muziek van Koos Kombuis, Gert Vlok Nel en Johannes Kerkorrel. De liedjes in het Afrikaans zijn heerlijk om naar te luisteren.

Dickinson
Hetzelfde gevoel heb ik bij de poezie van Emily Dickinson of het lezen van de Canti uit Dantes Divinia Commedia. Ik beheers het Italiaans niet, maar bij het lezen van de tekst, proef ik het spel met de taal en de klank. Dan werkt het soms in het voordeel dat je de taal geen betekenis kunt geven. Op die manier luister je alleen maar naar de klank, een aspect dat vaak verloren gaat door de betekenis.

Keri Hulme in het Duits
Een speciale band heb ik met het Duits. Ik had een tijdje een Duits vriendinnetje. Ze woonde in Berlijn. Een klein eindje van haar huis was een boekwinkeltje waar de boeken spotgoedkoop waren. Ik kon het niet laten wat aan te schaffen voor een paar mark. Zo maakte ik kennis met enkele hedendaagse schrijvers en kocht ik een paar klassiekers voor zachte prijsjes.

Ik merkte wel dat het lezen meer van mij vroeg dan het lezen van een tekst in het Nederlands. Ik kreeg aan het eind van onze relatie een Duitse vertaling van Keri Hulmes Kerewin. Ze vond het boek wel op onze relatie slaan. Ik nam het dankbaar in ontvangst, maar heb het nooit gelezen. Ik vind het een beetje dubbel om een boek uit Nieuw-Zeeland in het Duits te gaan lezen, terwijl de Nederlandse vertaling overal voor het oprapen ligt. Maar zelfs aan het Nederlands heb ik mij (nog) niet durven wagen.

Kerstbrood

image

Het stuk kerstbrood ligt op de natte straat. De vroege avond is gevallen. Het is aardedonker. In de verte licht het sportveld nog iets van de horizon. Een auto komt aangereden en werpt zijn schijnwerpers over het stuk brood. Het is nog niet ontdekt door meeuwen of kauwtjes. De stukjes noot en rozijnen zijn duidelijk zichtbaar in de dikke plak kerststol die op de straat ligt. Het is zelfs te zien dat het brood luchtig is.

Geen boter of poedersuiker zit erop, wel een stukje spijs in het midden van het stuk brood. De auto nadert de brug en daarmee het stuk brood. De koplampen stuwen omhoog door de drempel waar de auto oprijdt. Het gevaarte nadert de kerststol. Precies naast de band blijft het stukje brood liggen.

image

Een andere auto komt er vlak achteraan. De lichten schijnen op de kerststol. Rozijnen en spijs liggen klaar geofferd te worden. De banden naderen. Plats daar verdwijnt het stuk brood onder de autoband. Zo plat als een dubbeltje.

Als het ochtendlicht op deze kerstmorgen schijnt, is de ravage nog beter te zien. Het verschil tussen weg en brood is nagenoeg weg. Elke hap ligt opgeschrokt tussen de steentjes van het asfalt. Een meeuw krijst laag over de weg. Het vrolijk kerstfeest zal hij echt ergens anders moeten zoeken.

Deur – #WOT

image

Open deur

De deur staat altijd open, las hij. Dat is een open deur, dacht hij. De deur stond hoogstens op een kier. Dat deed de deur toe. Geen houden meer aan, want voor hem ging geen deur meer open. Daar was het gat van de deur. Hij voelde zich een deur. Niemand vindt het leuk het deurtje te krijgen.

Misschien was het ook zijn fout. Hij klopte niet aan de deur waar hij in wilde. Meestal bleef hij dralen. Elke andere kerel kreeg een voet tussen de deur. Voor hem viel de deur altijd voor zijn neus dicht. Hij vroeg vrienden om raad maar dat was aan een dovemans deur geklopt.

Zo stond hij voor een gesloten deur een dag later. Er staan nog genoeg deuren voor mij open, dacht hij. Hij hoopte op een zilveren hamer om ijzeren deuren te verbreken. Hij kon immers best een deurtje opengooien. Maar het ging zijn deur voorbij.

Unboxing boekenpakket Gerrit Komrij

Op internet worden we doodgegooid met zogenaamde Unboxing video’s. Het begon met het uitpakken van hightech gadgets voor de camera. Het filmpje kwam dan terecht op youtube waarna alle geeks het konden bekijken.

Daarna ontstond snel een devaluatie van dit soort video’s. Iedereen doet het. Het is tegenwoordig erg populair bij de beautybloggers die een pakketje bestellen – al dan niet uit Amerika – en voor de webcam uitpakken.

Ik kreeg deze week een indrukwekkend pakket boeken van Robert de Swaan Arons uit Frankrijk. Daarom heb ik een unboxing video gemaakt, waarbij ik de tas met bibliofiele boeken uitpak voor de camera.

Ik ben helemaal gelukkig met de prachtige boeken en ben nog herstellend van de verbazing. Nu nog alles gaan lezen, wat weer een nieuwe verbazing zal opleveren. Ik overweeg om de boeken afzonderlijk te gaan bespreken. Dus wie weet, komt er nog meer.