Categorie archief: lente

Kathedraal het doel – Omzwervingen (2)

image

Daar nader ik de kathedraal, de groene kathedraal van bomen. Ik probeer me altijd voor te stellen hoe de pelgrim kijkt als hij het doel van zijn pelgrimage nadert: de kathedraal. Hier zit een man op het bankje bij de akker. Hij kijkt op zijn mobiel.

image

Achter hem staan ongelooflijk mooie bladeren van de spitse populieren. Ze turen geelgroen omhoog. Al komen de bladeren nog aarzelend uit de kale takken, hier is iets moois aan het ontstaan. De kathedraal krijgt muren en een heus gewelf.

image

Er lopen 2 honden rond het bankje. Een man en 2 vrouwen zijn erop gaan zitten. Achter het bankje staan 2 andere fietsen. Ik zie hoe 2 jongens door de kathedraal lopen. Het is er druk genoeg.

image

In de spiegelkathedraal in het bos ernaast, is het rustiger. Hier zie je ook zo snel niet de afdruk van de kathedraal. Je moet het weten, anders is het gewoon een open veld midden in het bos, zoals ik eerder zag in het Waterlandse bos op mijn fietsrit hierheen.

image

Dan pak ik het lange pad dat dwars door het bos gaat. Ik fiets langs de stapels houtstammen die langs het pad liggen. De vele soorten bos, bij sommige bomen zijn de bladeren al ver ontsproten uit de takken. Bij andere bomen is de winterse kaalheid nog te zien. Daarmee ontstaat een contrastrijk bos.

image

Als ik dan weer terugrijd, langs de imposante bomenrijen die aan weerszijden van de Vogelweg geplant staan, geniet ik van de zilverkleuren van het jonge blad. Het is heel indrukwekkend zoals de jonge bladeren uit deze grote bomen ontspruiten.

image

Overal dient het voorjaar zich aan. Zo blijft het niet beperkt tot een fietsrit. Het is vooral een feest van de lente. Genietend van de geuren, de frisse wind en de ontspruitende bladeren. Zo kom ik weer thuis met de blos van het voorjaar op mijn wangen.

image

Kathedraal Revisited – Omzwervingen (1)

image

Het voorjaar lokt mij weer naar buiten. Ik stap op de fiets om de Groene Kathedraal weer te bekijken. De wind in de rug gaat het hard. Onderweg zie ik hoe de lente echt toeslaat: een koppel zwanen is van het nest afgestapt. 6 grote eieren laten zich zien aan de buitenwereld. Het ziet er heel gaaf uit.

image

Naast het nest staan 2 kuikens. Een beetje wankel op de poten, zojuist geboren waarschijnlijk. De overige eieren liggen in het riet. Moeder zwaan pakt een rietstronk en legt hem bij de overgebleven eieren. Het zonnetje houdt de eieren die er nog liggen warm genoeg.

image

Langs het water fiets ik. Een elfje en een Alien lopen mij tegemoet. Op zijn rug hangt een groot schild met een ster in het midden. Op zijn hoofd een eigenaardige helm. Zij draagt een blauwe jurk en lijkt uit een sprookje te stappen. Verderop zie ik meer fantasierijke wezens. Ze zitten onder een feesttent en praten met elkaar. Alle varianten prinsen, prinsessen, monsters, bebloede wezens en andere figuren zoals je die alleen maar in fantasy ontspruiten.

image

Ik rij erlangs en fiets door langs het kasteel, het bos in. Wat ziet het er allemaal prachtig uit. De bladeren ontspruiten net uit de takken en geven de bomen iets magisch. Sommige bladeren zijn al wat verder en lijken helemaal te veranderen in een felgeel groen. Een prachtig gezicht. Ik neig op elke hoek even stil te gaan staan om een foto te nemen.

image

Zo passeer ik de 4 metalen bruggetjes, voorbij de senioren die pauzeren. In de berm staan de elektrische fietsen te wachten om verder te mogen ontladen. Een echtpaar zit op een kleedje op een bankje. Een thermoskan met koffie en koekjes bij de hand. Ze hebben het hele bankje geconfisqueerd.

image

Het kronkelpad door het kathedraalbos kijk ik naar de open stukken. Daar op een smal paadje staat een reebokje. Het dier kijkt mij rechtstreeks aan. Ik wil stoppen, maar vlak achter mij rijden 2 fietsers en het pad ligt bezaaid met modder zodat ik moet uitkijken waar ik rijd.

image

Vier de lente – omzwervingen (1)

image

We rijden een rondje op deze koude Koningsdag. Een rondje Lepelaarplassen, wordt het. De omgekeerde route dan de weg die we normaal kiezen. Het is fris, er staat een harde Noorderwind. Doris rijdt op haar nieuwe fiets voor het eerst dit rondje.

image

Zo fietsen we op een dag dat het kouder is dan met de afgelopen Kerst. De wind snuift over ons stuur, maar we trappen fier door. Een flinke bui houdt ons even op. We pauzeren even onder het tunneltje na het Beatrixpark tot de hagelbuik is overgetrokken.

image

Zo fietsen we door de wijk Noorderplassen naar de Lepelaarplassen. We zien de sporen van bevers, vers omgeknaagde wilgenbomen. Ook zien we hoe sommige huizen een paar stappen verder in de bouw zijn. Zo is het piepschuim van een huis eindelijk gepleisterd en horen we het geluid van een elektrische zaag.

image

We stoppen bij de eerste overdekte kijkplek. Door de smalle kijkgleuven gluren we naar de plassen. De plek van de natte graslanden. Over de weilanden ligt een laagje water. Het is ook vrij nat geweest de laatste tijd.

image

De verrekijker van opa haal ik uit de fietstas. Het beeld wordt vergroot en daar zie ik een lepelaar. Half gebogen in het water, gaat de snavel door de sloot van links naar rechts. Op zoek naar kleine visjes en ander etenswaar. Een prachtig gezicht.

image

Morgen het vervolg van dit ritje door de kou

Lepelaars

wpid-20150524_170310.jpgWe rijden weer een heerlijk vogelrondje. Eerst de uitkijkhut over de plas, daarna het rondje onder de natte graslanden langs. Af en toe stoppen we om de dijk te beklimmen en vanuit een uitzichtpunt te kijken over het enorme gebied vol ganzen en andere vogels.

wpid-20150524_163556.jpg

We zoeken de lepelaar. Ik heb er dit seizoen nog geen eentje gezien. In de vogelhut is het druk met heel veel kabaal. Het is bijna niet meer genieten zo. Het gebonk en gepraat jaagt elke vogel weg. Alleen een wilde eend zwemt ongestoord voorbij met haar jongen.

wpid-20150524_154915.jpg

We hebben wat meer succes bij de natte graslanden. Daar zien we na lang turen de eerste lepelaars. Eerst twijfel ik nog hardop, maar verderop zien we er echt al wat meer. En nog weer verder ziet Doris er zo 6 in opa’s verrekijker. Wat een mooi gezicht.

wpid-20150524_170051.jpg

Zo rijden we verderop langs de boom die omgeknaagd is door bevers. We bekijken de sporen van de bevers en zien de tandafdrukken in het wilgenhout. De boom ligt overdwars in het water. Het lijkt wel of hij sinds Hemelvaartsdag nog meer hout is kwijtgeraakt. Onder de knik liggen de houtsnippers verspreid.

wpid-20150524_165547.jpg

Het is steeds zo ontzettend genieten, turend door de verrekijker naar de vogelshow voor ons. De ontdekking van de bijzondere soorten geeft de fietsrit iets extra’s. Elke rit geeft weer iets nieuws om te zien. Vol van de lepelaars fietsen we terug naar huis.

wpid-20150524_165924.jpg

Ginkgo in knop

image

Altijd weer een mooi moment. Sinds ik zelf een Ginkgo heb, geniet ik elk jaar van de knoppen aan dit boompje. De kleine groene puntjes op de takken lieten zich al een tijdje zien. De koolmeesjes snoepten er al stiekem uit. Maar nu is het eindelijk zover dat de blaadjes zich laten zien.

image

Het DNA is al helemaal bepaald. Zelfs de kleinste blaadjes laten die vertrouwde vorm van de Ginkgo zien. Het blad dat in tweeën splijt en toch één is, zoals Goethe in zijn gedicht over de boom schrijft. De groene kleur is nog niet zo diepgroen als het blad straks is. Nu geniet ik vooral van de zachte, bijna mollige vormen van dit prachtige blad.

image

Dan denk ik terug aan de Hortus bij de VU waar ik altijd zo genoot van de grote Ginkgo die daar groeit. Met iets verderop die bladeren van die andere held: de Tulpenboom. Ik mis het om daar even rond te scharrelen in de pauze. Het groen van het voorjaar opsnuivend. Of de kleurenpracht van de herfst inademend.

image

Nu biedt mijn tuin het zicht op de Ginkgo. Het boompje waarvan ik de hoop koesterde dat hij het zou redden, begint zich meer en meer als een heuse boom te gedragen. De vorm van de stam maakt een olijke buiging en schiet dan kaarsrecht omhoog.

wpid-20150427_183635.jpg

Waar die vreemde kronkel vandaan komt, weet ik niet. Waarschijnlijk heeft hij bij het tuincentrum waar we hem gekocht hebben teveel in de verdrukking gestaan. Het is niet meer aan hem af te zien. Elk jaar schieten er weer een paar nieuwe centimeters de hemel in.

wpid-20150427_183647.jpg

Van schutblad naar blad

image

Ineens gaat het hard met het voorjaar. Zeker als je erop let en een vergelijking maakt. De kastanjebomen waar ik een paar weken geleden over schreef, staan nu volop in blad. Ik loop ’s morgens helemaal verscholen onder het loof.

image

De bladeren zie je groeien. Elke ochtend weer een stukje groter. Net als de bloemen die in het midden groeien tot heuse kaarsen. De bladeren hangen nog een beetje naar beneden, maar ze verheffen zich zeker overeind.

image

Toch zie ik nog de schutbladen van de knoppen. Ze hangen nutteloos aan de takken. De bescherming die ze gaven, is niet meer nodig. Soms liggen ze al op de grond. Losgetrokken door de groeispurt van de boom. Hun werk zit erop.

image

Wat verderop staan andere bomen net in knop. De rode beuken in het midden van het park en de lindes langs het fietspad laten de beginnende knoppen zien. Bij deze bomen duurt het nog even voor ze zover zijn als de paardenkastanjes verderop.

image

Dat is zo mooi aan het voorjaar. Alle bomen volgen elkaar langzaam maar zeker op totdat straks in de zomer alles vol in blad staat. De wereld verandert zo trefzeker in de mooiste kleuren groen.

image

Kastanjebloesem

image

De paardenkastanjes in het park staan helemaal in knop. Elk moment dreigen ze uit te komen. Sommigen laten zich al van binnen zien. Binnenin zie je al de hele kleine bloemen die over een paar weken zo mooi als heuse kaarsen uit de boom steken.

image

Om de bloemen komen de bladeren al naar buiten. Ze hebben al in miniatuur de vorm die ze straks zullen aannemen in het groot. Heerlijk om te zien hoe alles langzaam maar zeker vergroent.

image

De rij met kastanjes zijn niet de enige bomen die in bloei komen te staan. Ik zie ook knoppen in de lindes en ook andere struiken en bomen laten hun kleine bloemetjes al zien.

image

De lente openbaart zich meer en meer. Het mooie is dat elke boom en struik op een ander moment in bloei staat. Zo blijven de kleuren heel gevarieerd en volgen elkaar steeds op.

image

Dartelende lammetjes

lammetje in wei bij eksternestIk stuitte gisteren vlakbij huis op de lammetjes van het Eksternest. De jonge schapen waren helemaal opgelaten. Ze renden door de wei, sprongen en dartelden. Heerlijk die vrolijkheid en dat genieten. Onbekommerd en ook ongegeneerd.

eksternest-lammetjes

De oudere schapen zagen het weemoedig aan en stuurden de hongerige monden op zoek naar melk gewoon weg. Alles is nieuw voor de lammetjes. Ze proeven alles. Het gras, de verse schapenpoep en kleine blaadjes of takjes. Ook genieten ze van die kleine dingen als de wind en de zon.

lammetje bij eksternest almere

Ik heb er even heerlijk naar staan kijken. Die ongecompliceerde houding en dat onbevangene roept zelfs een beetje jaloezie op. Niet denken aan morgen, maar genieten van het nu. En zo stapte ik met de lente in de benen weer verder op de fiets voor de laatste meters naar huis.

Wormenstreken

image

De ochtend is vochtig in het park. Ik stap over het smalle paadje, ontloop de plassen op het zandpad en geniet van het brede fietspad verderop. Het is nog best frisjes. Het lijkt of een dun laagje ijs op het gras ligt. Heel dun, zelfs niet zichtbaar maar het is voelbaar dat het er ligt op de grassprieten.

Het fietspad ligt bezaaid met regenwormen. Overal kruipen ze. In de volle lengte liggen ze op het asfalt. Verderop weer terug op het zandpad zie ik ze ook liggen. Ik vraag me af of ze nog leven in deze kou, maar ze kronkelen nog. Of ze nu van het pad afgaan of er juist verder op kruipen, is mij onduidelijk.

image

Ik verbaas mij over al die wormen. Hun uitgestulpte middenlijven en vooral de rode delen van de worm doen vermoeden dat ze een partner zoeken om mee te vrijen en kleine wormpjes te maken. De aflevering van Klokhuis deze week gaf heel toevallig uitleg over het spannende leven van de regenworm. Ik speur de paden af, maar zie nergens twee innig in elkaar verstrengelde wormen liggen.

Ook op het smalle pad liggen de wormen, klein en dun. Een winter overleefd, zoeken ze weer het leven van het voorjaar. Ik tuur naar de smalle lijven en zie hoe ze voortbewegen. Op weg naar een mooie lente.

Kraaiennest

image

De vogels krijgen de kriebels. Vanaf mijn werkplek zie ik een koppeltje kraaien druk de takjes en twijgjes van de bomen voor het raam weghalen. Heel behendig pakt de kraai een takje en draait het rondjes om het los van de tak te trekken.

Het ziet er schattig uit. De zware kraai balanceert op het smalle takje. Hij lijkt elk moment naar beneden te storten op het plekje waar normaal de meesjes zitten.

Ze verzamelen nestmateriaal en vliegen af en aan naar de boom iets verderop bij het water. Ze gaan er niet rechtstreeks op af, maar met een boogje. Een eindje over de plas. Zo misleiden ze eventuele vijanden en houden ze op een afstandje.

Wat later een harde klap op het raam. Het lijkt wel of er een vogel tegen het raam vliegt. Ik kijk op en zie de kraai voor het raam staan. Hij wil naar binnen. Blijkbaar ligt er best aantrekkelijk nestmateriaal op de vensterbank.