Categorie archief: pvv

Boerka en de vrijheid

De hekken versperren een mooie doorgang. Hekken dwarsgeplaatst op de looprichting verstoren het open karakter van het Binnenhof geregeld. Zonder hekken geen democratie lijkt het te willen zeggen. Politici moeten een doorgaande weg zonder blokkades kunnen hebben.

Het publiek gehoorzaamde braaf: de passanten die het Binnenhof gebruiken als doorgang, liepen keurig om de hekken heen en trokken door de breed geplaveide weg voor de politici. Het bewust toegestroomde publiek deed wat het behoorde te doen: hangen op de hekken en foto’s maken van elkaar, de gebouwen en natuurlijk van de hekken. Je verveelt je als je over een hek gaat hangen.

Ik was de voorbijganger en stiefelde mij een weg door hekken en mensen die aan de hekken leven de kleven. Wat verderop liep een persoon in boerka mij tegemoet. Je zag onmiddellijk dat het een man was. De houding, lichaamsbouw en manier van lopen verrieden dat gelijk. Het magere lijf zat verstopt onder de dunne stof. Niemand sloeg acht op de man. Hij wilde een statement maken met een symbool dat op zijn beurt weer een statement maakt. En zo draait de wereld in cirkeltjes om de waarheid heen. Het blijft een opmerkelijk idee dat je vrijheid wilt suggereren door uitgerekend het symbool van onvrijheid te dragen.

En zo zit de democratie gevangen in zijn eigen hekwerk en hijsen de voorvechters van die democratie zich in een gevangenispak. Hoe kun je een probleem ooit oplossen als je de oplossing zelf bestrijdt. Misschien moet ik maar eens een gedicht wijden aan de angst…

Politici in het wild

Tot vandaag lukte het me niet politici in het wild te zien lopen. Zojuist was het in 1 keer raak: Rutte eerst even later gevolgd door Verhagen.

Wat mij vandaag trok, was het spel dat de heren spelen. Rutte kwam als eerste naar buiten en liep van de ene kant van het Binnenhof naar de andere. Hij was binnen, de cameraploegen holden terug en even later verscheen Verhagen. Keurig getimed. Ik wachtte op de 3e speler: Wilders.

Maar Wilders speelde het spel niet mee, hij verscheen niet. En alsof de cameraploegen het wisten: ze holden niet eens terug. De hoop was dus al vervlogen…

Leuk om achteraf te lezen?

Het kan ontzettend leuk zijn om een krant van een halfjaar geleden nog eens te lezen of een oud televisiejournaal na een jaar weer te zien. Dan lijkt het of de wereld immens veranderd is. De dingen waar we ons toen druk maakten, vallen allemaal mee. En de dingen die toen schijnbaar meevielen, vallen achteraf best tegen. Dat laatste gevoel bekruipt mij bij het lezen van Karen Geurtsens boek: Undercover bij de PVV, Achter de schermen bij de politieke partij van Geert Wilders.

Totaal veranderd

Het beeld van de partij die zij schetst is binnen een halfjaar totaal veranderd. Tegelijkertijd maakten we ons toen druk om dingen die minder belangrijk blijken dan ze leken. En wat is de werkelijke bijdrage van Geurtsens undercoveroperatie bij de meest gesloten partij van Nederland? Wat kan een stagiaire werkelijk vinden en onthullen? Bitter weinig zo ontdek je na het lezen van het 165 pagina’s tellende dagboek dat Karen Geurtsen tijdens haar 4 maanden durende stage bij de Tweede Kamerfractie van de partij van Geert Wilders.

Beveiliging

Zo zet Geurtsens vraagtekens bij de beveiliging van Wilders. Het is natuurlijk makkelijk vraagtekens te zetten bij de beveiliging van de best beveiligde politicus van Nederland, en misschien wel van de wereld. Hij doet dit zelf ook regelmatig, een undercoveroperatie van iemand van een geheime dienst onlangs, zorgde ervoor dat Wilders zelf kritische vragen stelde over zijn beveiliging. Geurtens merkt op dat ze een pasje kreeg na een week en gewoon de ruimtes van de PVV-fractie kon binnenkomen zonder door een detectiepoortje te lopen. Ook miste ze een uitvoerige screening van haar. Hiermee legt ze zichzelf meer gewicht in de schaal dan ze daadwerkelijk heeft. De staatsveiligheid of de democratie zijn namelijk met haar actie geen moment in gevaar geweest. Ook betwijfel ik of de regels werkelijk zijn aangescherpt.

Vingers van 1 hand

Want wat vertelt Geurtsen nu eigenlijk? Ze ziet Wilders maar een paar keer. De hoeveelheid ontmoetingen is op de vingers van 1 hand te tellen. Het aantal keer dat ze hem spreekt blijft beperkt tot de ontmoeting op het fractie-uitje, een dag voor haar stage begint. Ze geeft hem dan een hand en bedankt hem voor de leuke dag. Kortom, een duidelijk omlijnd beeld van de lijsttrekker ontbreekt. Hij speelt een rol in de kantlijn.

Marginaal

Dan is er de Tweede Kamerfractie, maar die komt eveneens marginaal aan bod. Alleen het kamerlid Raymond de Roon uit Almere komt aan het woord. Geurtsen is zijn assistente en stagiaire. Maar ook hier kom je weinig te weten over de verhoudingen binnen de fractie. Wilders heeft de touwtjes stevig in handen. Qua inhoud vertelt Geurtsen dat ze niet te diep mag gaan. Ze moet in stellingname de uitersten zoeken en mag er best een eindje overheen gaan. Het draait vooral om media-aandacht en dan moet je niet te veel de nuance zoeken.

Niet snugger

De fractieleden van de partij zijn niet al te snugger. Kritiek wordt niet geduld en afgedaan als linkse prietpraat, maar dat is niet een nieuw inzicht. Dat beeld komt al duidelijk tot uiting als je de partij oppervlakkig bekijkt. De stellingnames van de partij blijven beperkt tot oneliners die wel bij het publiek willen handelen. Dat Wilders zelf ook vindt dat hij te ver is gegaan met de ‘kopvoddentaks’ bij de algemene beschouwingen, hoort Karin Geurtsen ook via beleidsmedewerkers:

Achteraf hoor ik van een beleidsmedewerker van Wilders, toen hij zijn plan tegenover zijn fractiegenoten ontvouwde, nauwelijks tegenspraak had ondervonden. “Dat durven ze nu eenmaal niet, Geert tegenspreken. Maar Geert heeft later intern wel toegegeven dat zijn voorstel te ver ging, iets wat hij naar buiten toe natuurlijk nooit zal laten blijken.” (52)

Werving kandidaten gemeenteraad

Het meest interessante onderdeel van het boek is de werving van kandidaten voor de gemeenteraadsverkiezingen. Hier heeft Geurtsen redelijk ver weten door te dringen in de organisatie. Ze heeft daarbij wel een beetje geluk dat een groot deel van de organisatie in handen van De Roon is. Hij wordt later ook de fractievoorzitter in Almere. Zover is het in de dagboeken van Geurtsen niet, maar ze offert zelfs een vrije zaterdag op om bij een training van de kandidaten te zijn.

De achterban

Hier hoor je ook wel meningen van beleidsmedewerkers over de achterban van de PVV. Het publiek dat in een trainingspak op de camping zit en de hele dat blikjes bier naar binnen werkt. Ze zien hun missie dan ook heel eenvoudig. ‘Iemand moet opkomen voor de mensen die dat zelf niet kunnen’, zegt Jasper, de beleidsmedewerker van Martin Bosma. Helaas hoor en zie je het kamerlid zelf niet. Een beleidsmedewerker die iets zegt, heeft veel minder impact dan een kamerlid. Ook blijkt het maar lastig te zijn om goede mensen te vinden voor de PVV. Over de financiering komt eveneens weinig informatie op tafel. Het blijft beperkt tot geruchten, zelfs de beleidsmedewerker Financiën laat weinig los, enkel vermoedens. ‘Ik heb de indruk dat de partij wordt gefinancierd door rijke joodse mensen uit de Verenigde Staten’, zegt hij (117).

Opstootje Hero Brinkman

Ook het opstootje in Nieuwspoort waarbij het kamerlid Hero Brinkman aan een barman trekt en duwt voor nog een consumptie, blijft beperkt tot wat indirecte opmerkingen. Er wordt besloten dat niemand meer naar Nieuwspoort mag. Het is er een linkse bedoeling en er komt alleen gezeur van.

Geen grote openbaringen

Grote openbaringen, misstanden of andere heibele onderwerpen brengt Karin Geurtsen niet aan het licht. Wanneer je goed leest, ontdek je ook dat ze vrij bedeesd te werk gaat. Angst ontdekt te worden en onervarenheid spelen hierbij een rol. Ze had ongetwijfeld wel wat kansen kunnen creëren om met de leider in gesprek te komen. Nu blijft het beperkt tot een Hermans-achtige situatie, waarbij ze net op lunchpauze is als Geert Wilders iets nodig heeft dat op haar terrein ligt. Terwijl er heus wel mogelijkheden waren om de leider wat vaker en intensiever te spreken. De infiltratie in de PVV had dus grootser en meeslepender kunnen zijn. Dat leverde wel weer meer risico’s op met alle gevaren van dien. Nu bleef het, zoals bijna alle undercover-operaties, bij de verwondering dat iemand zover tot zo’n gesloten partij kon binnendringen. Vragen over de beveiliging en enkele interessante inkijkjes in een bijzondere politieke partij.

Radicaal veranderd

Ondertussen is het politiek landschap na de gemeenteraadsverkiezingen, de kabinetscrisis en de Tweede Kamerverkiezingen weer radicaal veranderd. De PVV is de 3e partij van Nederland met 24 zetels. Kamerleden komen in opspraak en de media volgen de daden en wandaden van deze mensen op de voet. Het lijkt erop dat steeds meer mensen van de achterban in de Tweede Kamer terechtkomen. Soms vertoont de partij al haarscheurtjes zoals het schorem dat in de regering terechtkwam toen de partij van de overleden Pim Fortuyn aan de macht kwam in 2002.

Na een halfjaar lezen

Dan is het heel leuk om zo’n boek een halfjaar na verschijning nog eens te lezen. Wat was het toen nog allemaal onschuldig. Of zoals de beleidsmedewerker vertelt tegen Geurtsen:

y>
[I]k beoordeel mensen liever op hun persoonlijke verdiensten. Als ik het daar met de stagiaires over heb, zeggen ze: ‘Maar Geert wil toch ook helemaal geen mensen het land uitzetten? Het lijkt helemaal niet op de NSB’. Dan zeg ik: nee, nu nog niet, dat komt pas bij zestig of zeventig zetels.

Ik geloof nooit dat deze man nog bij de PVV werkt. Het geweten kan niet zomaar ophouden met knagen.

Tijd voor een brede coalitie

De dag na de verkiezingen moet het strijdbijltje begraven worden, vieren de winnaars hun overwinning en likken de verliezers hun wonden. Nu moet een coalitie samengesmeed worden. Bijna een onmogelijke taak met deze uitslag. Overigens is de winnaar nog niet helemaal zeker van zijn overwinning. Het lijkt net zo nipt te zijn zoals tot nog toe alleen in Amerika leek te kunnen.

Benieuwd

Ik ben benieuwd wat er nu gebeurt. Het politiek beleid zal voor jaren bepaald gaan worden in een dichtgetimmerd regeerakkoord. Onder het mom van ‘de kiezer heeft gesproken’ zullen onplezierige veranderingen worden doorgevoerd. Het zou jammer zijn als dit gebeurt.

Versnippering

Juist de versnippering van partijen dwingt om een andere oplossing te kiezen. Ik zou kiezen voor een brede coalitie van de 4 of 5 grootste partijen, waarbij minder strakke afspraken worden gemaakt. Partijen hoeven het kabinet niet altijd te steunen. Zo kun je bijvoorbeeld een grote partij als de PVV veel meer verantwoordelijkheid geven bij het maken van de politieke keuzes.

Leiderschap en geduld

Het vraagt veel leiderschap en geduld van de nieuwe premier, maar het zou de politiek ook spannend houden buiten verkiezingstijd. Het maakt keuzes doorzichtiger, maar dan moet het parlement dit kabinet niet om het minste of geringste wegsturen. Verantwoordelijkheid geven en nemen, horen daar wel bij.

Ik ben benieuwd hoe het straks gaat…

Versnippering partijen levert alleen maar meer onvrede op

De nieuwe politiek onder aanvoering van partijen als de PVV werken juist datgene in de hand wat ze bestrijden. De radicalisering van verschillende partijen zorgt voor een versnippering, waardoor sommige partijen uitsluiten dat ze met elkaar willen samenwerken.

Kleinere partijen

Partijen worden door de versnippering kleiner, waardoor het lastig is een coalitie te vormen. Bij de laatste kabinetsformatie lukte het met moeite de partijen PvdA en CDA tot elkaar te brengen. Eerder mislukte het en ook dit keer waren er door de verkiezingen veel obstakels te overwinnen. Na de breuk tussen CDA en PvdA zal het lastiger worden beide partijen dichter bij elkaar te brengen.

Uitsluiten

Ook sluiten bepaalde partijen samenwerking uit. SP, GroenLinks en PvdA zeggen dat een coalitie met de PVV moeilijk wordt. Of een droomcoalitie van PVV met CDA en VVD realistisch is, is de grote vraag. In een interview met Playboy vertelt Geert Wilders over zijn tijd bij de VVD. Hij is blij dat zijn mond niet meer gesnoerd wordt en dat hij nu kan zeggen wat hij wil. Een coalitie zal hem de mond snoeren. Zeker met zijn oud-partijgenoten kan dit nog weleens lastig worden.

Saaiheid

De meest kansrijke coalities zijn tegelijkertijd coalities waar de saaiheid vanaf druipt. Alleen een charismatisch leider, die de harten van veel Nederlanders steelt, kan een eenheidsworst nog enigszins maskeren. Maar het meest waarschijnlijk is een slechte samenwerking tussen partijen, gekonkel en boterzachte compromissen. Dat geeft eerder fenijn dan een adequate regering.

Frisse wind

Het is dan ook de grote vraag of de nieuwe politiek oplevert wat de nieuwe kiezer in deze politiek zoekt. Deze kiezers geven vaak als argument voor hun politieke kleur dat er maar eens een nieuwe wind moet waaien. Zeker een politiek frisse wind door Den Haag kan geen kwaad. Het kan de gevestigde orde behoorlijk laten wankelen. Tegelijkertijd zorgt radicalisering ook voor minder samenwerking. Samenwerking die juist zo enorm noodzakelijk is.

Duidelijk doel

Leiderschap kan de politiek uit deze negatieve spiraal halen. Op dit moment zie ik niet de charismatische leider zoals bijvoorbeeld Amerika heeft met Obama. Balkenende en Rutte missen leiderschap en Cohen is teveel een bestuurder. Obama onderscheidt zich van de Nederlandse leiders. Hij heeft een duidelijk doel, richt zich effectief op dat doel en plaatst zijn onderhandelingen ten dienste van dat doel. Een nieuwe premier zal zich dan ook moeten richten op de onvrede en de verdeeldheid. Hij zal zich hard moeten maken aan het oplossen van de problemen die anderen benoemen.

Spagaat

Het wrange is namelijk dat Wilders wel roept, maar tot op heden zijn vingers niet brandt aan een plek in de colleges van B&W in Den Haag of Almere. Jammer, omdat hij zich juist dan kan bewijzen en kan laten zien hoe hij vindt dat het anders kan. Het vraagt tegelijkertijd om het onvermijdelijke compromis. De verdeeldheid staat een compromis tegen. Dat is de spagaat waarin de politiek momenteel verkeert. Het levert meer winst op om in de oppositie te blijven en niet te besturen. Het lijkt wel of de macht verschuift van het bestuur naar de oppositie.

Meer onvrede

Een coalitie zal alleen maar meer onvrede teweegbrengen, omdat het compromist bij voorbaat een onduidelijke koers oplevert. Een coalitie van 3 of meer partijen brengt vage doelstellingen met zich mee. Juist dit beleid veroorzaakt het onderbuikgevoel en kan geen goed antwoord geven op de verschillende partijen.

Gestrekte benen

Wilders kiezen vanwege de belangrijke punten waarmee hij zich onderscheidt, zal het probleem eerder groter maken dan werkelijk oplossen. Zeker als Wilders niet mee regeert, want hij zal nooit al zijn belangrijke punten door kunnen voeren. Het is de spagaat waarin Nederland momenteel zit. En die benen zullen nog wel even gestrekt blijven.

Bezuinigen op immigranten en op schoonmakers

Wilders beweert dat hij flink kan bezuinigen op immigranten. Hij noemt het getal van 6 tot 10 miljard euro. Een enorm bedrag dat volgens de PVV blijkt uit onderzoek van wetenschappelijk bureau Nyfer. Onderzoek dat nooit genuanceerd kan zijn, want waar blijven de baten? Weinig van de schoonmakers die ik de laatste weken langs zie komen, is autochtoon van afkomst.

Nu vindt het onderzoekbureau dat Wilders voorbarig is, want het onderzoek is nog niet afgerond. Ik zou eigenlijk ook eens graag een kritisch onderzoek willen zien naar de baten van de immigranten. Vaak knappen zij namelijk voor ons de vuilste werkjes op. Voor een appel en een ei maken ze onze kantoren en straten schoon.

Veel beroepen waar moeilijk mensen voor te vinden zijn, worden vervuld door immigranten. Zij houden een groot deel van onze economie draaiende. Ik denk dat als de plannen van Wilders doorgang vinden, onze economie snel om zeep wordt geholpen.

Bedrijven bezuinigen nog altijd op schoonmakers, ze verdienen schandalig weinig en heel weinig autochtonen zien brood in schoonmaakwerk. Bedrijven bezuinigen op de leveranciers van schoonmaakwerk, waardoor de lonen steeds lager worden. Dat ze nu in het verweer komen vind ik helemaal terecht. En of allochtonen onze baantjes inpikken? Ze vervullen eerder de baantjes waar wij onze neus voor ophalen.

Met lagere lonen stimuleert Wilders alleen maar de immigratie, is mijn overtuiging.

Trots op Almere

Iedereen aan wie ik vertel waar ik woon en die Almere verder niet kent, reageert steevast hetzelfde. Als ik vertelt heb dat ik in Almere woon, herhaalt de persoon altijd met een herhaling van de plaatsnaam, met een minzame ondertoon in de intonatie. ‘Almere?’

Geen historie
De toon zet het gesprek wel, want degene laat blijken dat hij daar nog niet dood gevonden wil worden. Vervolgens verlangt hij wel dat ik een vloeiend betoog houdt wat nou zo leuk is aan Almere. Het bezwaar dat ik tegengeworpen krijg – het heeft geen historisch hart – is niet te ontkrachten. Inderdaad heeft Almere geen oud centrum. Maar is dat de reden dat er niets te beleven valt?

Tot voor kort was ik erg trots op Almere. In Almere moet je het zelf maken. In Almere is geen eeuwenoud centrum om op terug te vallen. Maar als je zelf actie onderneemt, gaat er een wereld voor je open. In Almere heerst namelijk een ongekende vrijheid en mogelijkheid. In Almere is nog ruimte, in Almere is nog zin en in Almere is alleen maar uitdaging.


Vinex-wijk
Almere wordt door die cynici de stad van de burgerlijkheid genoemd. De afkorting Vinex noemen ze vaak. Eindeloze rijen huizen in troosteloze wijken. Weinig vertier, een leeg buurthuis bij een groot, leeg parkeerterrein. Fietspaden omperkt door vers aangeplante boompjes. En een supermarkt op een verder leeg terrein.

Net als in vrijwel elke nieuwbouwwijk in Nederland, zul je dit inderdaad ook in Almere vinden. En ook ik moet eerlijk bekennen dat ik in grote delen van Almere niet zou willen wonen, net zoals ik niet zou willen wonen in Houten, Zoetermeer, Nieuwegein, Capelle aan de IJssel, Hoofddorp of de echte Vinexwijk Leidsche Rijn bij Utrecht. Op de laatste krijg ik altijd terug: ‘Ja, maar je bent wel binnen 10 minuten in het centrum van Utrecht.’ Volgens mij kloppen die 10 minuten niet en fiets je er snel twintig minuten over, maar er wordt weer een beroep gedaan op een oud stadscentrum.

Pyjama
Tegen deze kortzichtigheid is wel te argumenteren. Het valt mij op dat zo weinig Nederlanders trots zijn op zoiets als Almere. Veertig jaar terug was daar nog niks, een grote bak water en nu staat er uit het niets een hele stad. De stad wordt volgens de cynici bevolkt door burgerlijke lieden, die slapen in een pyjama en die koffie drinken uit een Senseo-apparaat. Niks geen pioniers en avonturiers, maar saaie, burgerlijke lui die ‘s avonds SBS6 en RTL4 kijken, in plaats van in het theater. Die op zaterdag vissen in de vaart of schreeuwen bij het voetbalveld om hun zoontje het winnende doelpunt te zien scoren.

Ik heb altijd gezegd dat dit niet waar is. In Almere wonen mensen met een krachtige imborst, verdraagzaam naar elkaar toe en bovenal mensen die het zelf weten te maken. In Almere wonen veel rassen, geloven en standen gebroederlijk naast elkaar. Er heerst geen grote saamhorigheid, maar iedereen verdraagt elkaar en is zelfs bereid iets voor elkaar te doen.

Iedereen stemt PVV
Het is echter niet waar. Ik zat er naast. Ik heb het wel gezegd, maar in Almere woont een groep mensen die PVV stemt. Net als in heel Nederland en het percentage verschilt niet eens zo heel wezenlijk van het landelijke cijfer. Als een groep wespen op een appeltaart, zijn de media op Almere gedoken. Alles is mislukt in deze gemaakte stad. Iedereen stemt PVV en niemand verdraagt iemand nog. Dat in Den Haag ook verkiezingen waren waar dezelfde partij aan meedeed, was niet interessant. Juist Almere, met een flets imago, dat nog zachter is dan boter, juist dat Almere geeft zo’n mooi beeld.

Nu hoef ik me niet alleen meer te verantwoorden waarom ik in Almere woon. Nu moet ik me ook nog uitleggen waarom ik door zoveel PVV-stemmers word omringd.

Kroegtijger

In de strijd tegen de PVV stelde Jeltje van Nieuwenhoven zich kandidaat als lijsttrekker in Den Haag. Daarvoor moest ze vijftig handtekeningen hebben van PvdA-leden in de Hofstad.

Jeltje kreeg de hulp van het Haagse raadslid Koen Baart. Voor hem deed het er blijkbaar allemaal niet zo toe, aangezien hij de handtekeningen in de kroeg had laten liggen. Zo win je de oorlog wel.

Dus als een Haagse kroegtijger ze nog tegenkomt, ga dan gelijk langs de handtekeningverstrekkers. Vertel ze allemaal hoogstpersoonlijk dat dit gewoon in de kroeg lag.