Categorie archief: snelweg

Snelwegverhalen

1 reactie
image

Het boek Snelwegverhalen van Melle Smets en Bram Esser

Bij de boekenopruiming kocht ik het boek Snelwegverhalen van Melle Smets en Bram Esser. Ik kies bij de opruiming vaak een boek dat ik anders niet zo snel zou kopen. De derde fase van de boekenopruiming geeft je de kans een boek te nemen dat grenst aan je belangstelling. Ik laat mij dan verrassen. Het boek van Smets en Esser is precies zo’n boek.

De snelweg is het grootste monumentale bouwwerk van Nederland. Het vormt in elk geval de grootste infrastructurele ingreep van de 20e eeuw. Het landschap in Nederland is ingrijpend veranderd sinds de komst van snelwegen. Ze doorkruisen steden en natuurgebieden. Op vrijwel elke plaats in Nederland hoor je wel een snelweg ruisen.

Een stad
Dat de snelweg zich bijna gedraagd als een stad, vol van verhalen, gebeurtenissen en emoties, lijkt minder vanzelfsprekend. Een kunstenaar (Melle Smets) en filosoof (Bram Esser) gaan in Snelwegverhalen samen de snelweg op voor dertig dagen.

Ze noemen het een snelwegsafari of expeditie, hun tocht over de Nederlandse snelwegen. De weg is voor de twee niet het middel om ergens te komen, maar het doel op zich. Als ze op de eerste pagina in de verbouwde Volkswagen Passat de snelweg A15 bij Charlois oprijden, is hun expeditie begonnen. ‘De expeditieleden schudden elkaar de hand, want ze hoeven nergens meer heen, ze zijn reeds op de plek van bestemming. Het onderzoek kan beginnen.’

Onderzoek
En dat is een heel bijzonder onderzoek. Een onderzoek van parkeerplaatsen, pleisterplekken, snelwegboulevards, tankstations en bijzondere bouwwerken. Het levert een spannend boek op, waarin mensen vooral een rol spelen. De afwisseling van de teksten van Bram Esser en de prachtige tekeningen en fotocollages van kunstenaar Mele Smets maken het tot een avontuur om te lezen.

image

Een infografic over de uitspanning Frans op den Bult langs de A1

Fascinatie
Ik kan mij die fascinatie voor de snelweg wel voorstellen. Het is vergelijkbaar met de trein. De ijzeren spoorwegen maken de wildste capriolen om via bruggen, viaducten en vreemde constructies ergens te komen. De snelweg heeft dat ook. Ik heb bijvoorbeeld vaak bij knooppunt Buren gefietst of gelopen. Of ik verbaas mij over het razende verkeer bij knooppunt Muiderberg. Het laat zien dat je op de snelweg minder ziet dan erlangs. Het boek Snelwegverhalen zoekt die verhalen en beelden. Daarmee is het een heerlijk boek om te lezen.

Blog
Melle Smets en Bram Esser reisden over de Nederlandse snelwegen van 16 oktober tot 15 november 2009. Onderweg hielden ze een blog bij. Hier is ook achtergrondinformatie te vinden over dit bijzondere project: snelwegsafari.nl

Kamelen

1 reactie

kamelen onder snelwegviaduct

Het verkeer van de A1 raast boven ze op het viaduct. Ze staren dromerig voor zich uit. De poten liggen in elkaar geklapt als bij een klaptafeltje en rusten in het zand. Drie kamelen onder het troosteloze beton van de snelweg.

Ze zien de fietser niet voorbij rijden. Horen de auto’s niet meer boven hen razen. Ze turen de diepte in. De kaken malen trage rondjes. Ze herkauwen het maaltje van eerder vandaag.

Koude wind blaast over de bulten. De woestijn onder het viaduct doet ze dromen van de Sahara. De herfstwind verstoort die droom. Maar ze trekken er zich weinig van aan. De Sahara kan ook koud en donker zijn. Net als het koude zand onder het donkere viaduct.

zandweiland met kamelen

Alles raast door. Op zoek naar een bestemming. De zon kan niet eens bij de kamelen. Het maakt niet uit. De bulten wijzen fier en vol naar boven. Daar is niet veel voor nodig. Zelfs deze plek die niemand wil, is goed voor ze.

Auto leren kennen

2 reacties

image

Dan heb je een nieuwe auto en moet je hem natuurlijk leren kennen. Vandaag met het gezin wat langer op weg geweest. Zo maakten we kennis met het voertuig op een wat grotere afstand dan het proefritje van vorige week. Een ritje naar Veenendaal.

Het is zeker een vooruitgang. We liggen stabieler op de weg, De Ford Fiesta maakt minder lawaai als hij boven de 100 kilometer komt en hij zit confortabeler dan het 18 jaar oude Starletje. Wel moet ik een beetje wennen aan de tragere koppeling. Je kunt de auto laten wegrijden zonder gas te geven. Daar had de Toyota meer moeite mee. Bij het inhalen op de snelweg heeft de Ford weer moeite om op snelheid te komen. Dat vraagt wat geduld.

Zo heeft elke auto zijn voordelen. We zijn wat onwennig, maar ik denk dat het heus wel wat gaat worden tussen ons. Voor de honden is alles hetzelfde. Een scherp bochtje is genoeg om de maag te roeren en de inhoud aan het nieuwe kleed van de Lidl toe te vertrouwen.

Van knooppunt naar knooppunt

2 reacties

Knooppunt Muiderberg bezien vanaf de fiets

Vandaag na ruim een week vrij reed ik langs de route die ik vrijdag fietste. Ik rijd het elke dag maar het ziet er vanaf de fiets heel anders uit. Ik heb het geprobeerd te vatten in een paar filmpjes. Niet elk filmpje was even geweldig, maar na een bewerking heb ik 2 filmpjes geselecteerd.

In de polder bij Muiden
Ik refereer naar mijn fietsrit in oktober naar Amsterdam. Ik heb vrijwel dezelfde tocht gemaakt vrijdag. Het weer verschilde wezenlijk van de vorige keer. En het was een stuk minder druk. Rustig zelfs.

Van knooppunt naar knooppunt
Op mijn fietstocht reed ik van knooppunt naar knooppunt. De tocht werd gemarkeerd door  knooppunten. Niet alleen op de fietsroute. De route zelf werd herhaaldelijk onderbroken door knooppunten met autowegen, spoorwegen en vaarwegen. Het is dan erg leuk om er per fiets mee kennis te maken. Het levert een nieuw perspectief op een bekende route.

Erg leerzaam om te doen. Ik ga er zeker mee verder. Voor de volgende keer wat minder improviseren en wat meer voorbereiden.

Boten varen door het Amsterdam-Rijnkanaal bij Amsterdam

Google op snelweg

Een reactie plaatsen

image

We reden bij Amersfoort op de snelweg. Voor ons reed een auto waarbij op de achterruit een oranje licht knipperde. Op het dak van de auto stond een stellage waarin camera’s 360° om zich heen registreerden.

‘Daar rijdt Google’, zei ik. De auto voer een constante snelheid. Dat was nog eens een leuk gezicht. We haalden de google-auto in. Op de motorkap prijkten witte en rode strepen. Inderdaad hier werd hard gewerkt. Google filmde hier het Nederland voor Google maps.

Ik ga over een halfjaar eens kijken of ik mezelf zie rijden op google maps bij Amersfoort.

Gelijk oversteken

Een reactie plaatsen

De trein rijdt in volle vaart over de A1 in de richting van Almere. De auto’s suizen in een snelle vaart onder de brug waar de trein overheen gaat. De auto’s van de A6 hebben keurig het knooppunt Muiderberg doorlopen en rijden met ons op naar Almere. De snelheid ligt ongeveer gelijk.

Een meisje een paar ramen verder zit aan de telefoon. ‘Nee, ik rij nu bijna bij de brug’, zegt ze. Het is even stil. De bomen suizen aan mijn kant van het raam voorbij. Het wordt door de snelheid een groene muur. ‘Ik zie nu een beige busje rijden. Zit je daar?’ De opmerking wekt mijn nieuwsgierigheid en ik staar naar de auto’s die op volle snelheid over de snelweg rijden. Ze naderen de Hollandse Brug.

Zo snel zie ik geen beige busje. Ik hef me iets op, rek mijn rug en zie door het raam inderdaad een beige Volkenswagen busje rijden. Een Transporter als ik mij niet vergis. ‘Ja, ik zie jullie rijden.’ De trein haalt traag de auto’s in. Het bordje ’100′ langs de kant van de snelweg, zou de snelheid van de auto’s moeten zijn. Ik vraag het mij af. We rijden niet veel sneller en een vaartje van 100 zou ik moeten herkennen.

‘Zie je mij niet?’ vraagt ze. Haar stem klinkt duidelijk door het verder rustige treincompartiment. Verder geen stem of luide oordoppen die een dreun geven buiten de cadans van de trein. ‘Ik zit bij het tweede raam.’ Ik kijk snel. Ze zit inderdaad een flink eind van mij af. Ik zit bij het vierde of vijfde raam tel ik zo in de gauwigheid.

Aandachtig kijk ik over de brug. Een blauwe Opel station rijdt ongeveer gelijk met ons op. Daarvoor rijdt een witte SU4-achtige wagen. Hoog op de banden, achterop een stel fietsen. Terug van vakantie zo te zien. Bijna op het moment dat de auto ter hoogte van mijn raam rijdt, zwaaien de inzittenden in de richting van de trein. De man achter het stuur, de vrouw duidelijk een telefoon aan het oor. Een donkere zonnebril kijkt in onze richting.

Dan slaat het spoor de trein linksaf en trekt zich los van de A6. De auto wordt steeds kleiner en de stilte van het compartiment keer weer. Het meisje aan de telefoon verstomt en de reizigers duiken weer in hun krantje. De man iets verderop, bij het zesde raampje of zo, trekt een partje van zijn sinaasappel los en hapt erin. Dromerig kijkt hij naar buiten.

Verbreden verbindingen Almere kost niet alleen geld

Een reactie plaatsen

Een prachtig besluit natuurlijk van de minister om alle aandacht uit te laten gaan naar de verbinding tussen Almere, Amsterdam en Schiphol. Muziek in de oren van de reiziger die nu uitermate traag voortkabbelt in de file. Of dagelijks als sardientjes in een blik staat samengeperst in een overvolle trein. Goed nieuws maar het heeft concreet aardig wat voeten in de aarde.

Verbreding van bestaande wegen betekent namelijk een flinke overlast voor het huidige verkeer. Het is nu al als Almeerder geregeld een crime om in het weekend te reizen. Dat geldt voor zowel de automobilist als de treinreiziger. Lees verder →

De nieuwe brood en spelen: 130 km op snelweg

Een reactie plaatsen

Geef het volk brood en spelen en dan krijg je daar je de macht voor terug. De PVV heeft de middelen gevonden om het mopperende volk tevreden te houden en een daad te stellen. Geef ze 130 kilometer per uur op de snelweg en het volk is tevreden. Het kabinet is nog niet geïnstalleerd of de PVV-ers komen naar buiten met hun overwinningen. Die 130 kilometer per uur bevredigt maar een klein deel van de natie. Net als de zorg voor de ouderen.

Hetzelfde geldt voor 130 op de snelweg. Zodra blijkt dat mensen rond die snelweg doodgaan door het fijnstof of er verongelukken kinderen door de hoge snelheden, dan is het land te klein. Had de overheid hier niet tegen kunnen optreden?

Nadenken is er niet bij, alleen het eigen gewin en daarmee verschillen ze in weinig van de zakkenvullers tegen wie ze ten strijde trekken.

Rustige snelweg

Een reactie plaatsen

Stilte voor de storm? De terugweg naar huis is rustiger dan gebruikelijk. Duidelijk bereidt een groot deel van Nederland zich voor op de kampioenswedstrijd. De zon is gelukkig al minder fel, maar het zorgt op de snelweg voor mooie beelden. De bossen van de Veluwe maken de rest van het plaatje compleet.

Het geeft niet als we niet op tijd aankomen, de radio biedt voldoende informatie. Momenteel luisteren we nog naar Andermans veren.

En de file loste weer op

Een reactie plaatsen

We vertrokken bijtijds om voor de zaterdagfiles op de A1 uit te rijden. Rond de klok van negen was iedereen geïnstalleerd, de tank vol en reden we. Tot we iets voor knooppunt Hoevelaken een bordje zagen. Alleen de rechterrijstrook bij Barneveld was open, vanwege een ongeval.

Alternatief

Het bordje was zo dicht bij de afslag in de richting van Zwolle, dat een serieuze overweging van het alternatief – rijden via Zwolle, of Harderwijk – niet meer gedaan kon worden. Zo reden we het fuik van de file in. Muurvast stond het.

Meters vooruit

Geen mogelijkheid was er meer om hieraan te onstnappen en we kwamen enkele meters stapvoets vooruit, mochten weer een tijdje wachten en reden dan verder. Ook een lastig punt omdat het verkeer van de A28 erbij kwam. Al deze stromen die in elkaar moesten vloeien, kregen ook nog eens eenderde van de normaal beschikbare ruimte. Het stond daardoor muurvast.

Zwaailichten

Af en toe passeerde een auto met zwaailichten. Verder voerden enkelen het nutteloze gevecht met ruimte en tijd. Dit deden ze door langer door te rijden dan was toegestaan en dan in volle vaart op brutale wijze in te voegen. Anderen hinderden juist door geen ruimte te geven op het moment dat hun medeweggebruikers moesten invoegen.

Hum

Zo pest iedereen elkaar, baalt iedereen en is iedereen uit zijn hum. De verwachtingen – voor de file uitrijden – komen niet overeen met de werkelijkheid – in de file rijden –. We reden traag door, de zwaailichten van de hulpverleners kwamen langzaam dichterbij. ‘Je zult zien dat alles is opgeruimd als wij langsrijden. dan wordt het maar weer eens extra wrang en besef je dat je net zo goed later had kunnen vertrekken.’

3-2-1

We kwamen nauwelijks vooruit en we gingen van 3 rijstroken naar 2 en krompen nog verder naar 1 rijstrook. We passeerden een politiewagen, een agent pakte de pionnen beet die de weg hadden afgezet. Iets voor ons voegde een sleepwagen in die de laatste auto van het ongeval wegtrok.

1-2-3

De banen werden weer vrijgegeven, maar toen waren wij net de blokkade gepasseerd. De gedachte dat achter ons nog een file stond die niet 1-2-3 opgelost zou zijn, trooste mij. Dit keer stond aan de andere kant van de weg een file – de kijkfile – die in lengte zelfs langer leek dan de file waarin wij hadden gestaan. Wat was ik blij dat ik niet in deze nodeloze file had gestaan.