Tagarchief: almere

Kachel – Tiny House Farm

Voor de aanvraag van de bouwvergunning is het nodig om een indicatie te geven van het energieverbruik en welke energiebesparende maatregelen we willen nemen. Deze EPC-berekening is voor ons best lastig. Wij verbruiken namelijk erg weinig energie en dan zijn de kosten om de besparende maatregelen te nemen er niet zo snel uit.

Te denken valt aan een speciale douche waarbij je weinig water verbruikt. We zouden een zonneboiler kunnen nemen of een warmteterugwinsysteem dat meteen je verwarming is. Maar waarschijnlijk zullen het een paar extra zonnepanelen worden om de EPC-waarde op niveau te krijgen.

Wij denken aan een pelletkachel. Het huis wordt heel goed geïsoleerd waarmee je met een korte warmtestoot je huis meteen voor de hele dag warm houdt. Een gek idee dat je met deze warmte bezig bent met het uitzoeken van een geschikte kachel. Dit weekend maar eens gaan kijken, dan kan dit mee met de EPC-berekening.

Met deze temperatuur denk ik ook na hoe zo’n geïsoleerd huis in de zomer de warmte buiten houdt. Is het niet zo dat juist zo’n goed geïsoleerd huis voor problemen zorgt als het langere tijd warm is? Dat als de warmte eenmaal in huis zit, hij er bijna niet meer uitkomt?

Hypotheekofferte – Tiny House Farm

Hij is binnen: de hypotheekofferte. Nooit zo bewust geweest dat het zoveel papier behelst. De vorige keer waren het een paar snippers papier die we ondertekenden.
Of al die uitgebreide informatie ook helpt om het dossier te doorgronden?

Ik betwijfel het. Het is teveel informatie om als leek doorheen te komen. Ook zijn de bedragen niet echt bedragen die je elke dag uitgeeft.

Verwachtingen en prognoses zorgen bij mij altijd voor iets van weerstand. Wie zegt dat ik zo oud wordt en wie zegt mij dat ik eerder sterf! We weten het niet en dat zou ik ook maar liever zo houden. Het gaat om berekeningen en het doornemen van scenario’s. De grootste kans is dat het allemaal toch anders loopt.

Maar we krijgen er een huisje voor. Dat is weer het mooie en daar probeer ik vooral van te genieten. Over het geheel genomen ziet alles er gunstiger uit dan 11 jaar geleden. Het was toen natuurlijk ook een heel andere tijd.

Weer een stapje verder op de reis naar het huis. Nu hopen op de nieuwe tekeningen. Vorige week kregen we de eerste in huis, zouden deze week een vervolg krijgen, maar die zijn helaas nog niet binnen…

Let op: zondag doen wij (weer) mee met de Rommelroute in de wijk. Schroom niet om langs te komen. We hebben leuke spullen te koop!

Pinksterpicknick en tekeningen – Tiny House Farm

Wat doe je op een mooie Pinksterdag? Dan ontmoet je de toekomstige bewoners bij een heerlijke picknick achter het Buitencentrum Almeerderhout. De zon schijnt heerlijk. We duiken meteen het speelbos in. Onze toekomstige buren lopen achter ons.

Als we daar zo staan, zien we dat de groep aan de ander kant van het water zit. We kunnen oversteken, maar dan moeten we het pontje over het water nemen. Met hulp van de jongen die voor veerman speelt, bereiken we de groep. Met natte voeten, dat wel.

Dan is er een geweldig samenzijn. De schaduw van de populier waar we onder zitten reikt steeds verder en de wind waait steeds harder. Als de wolken de zon ook nog eens tegenhouden, wordt het zelfs een beetje koud. We laten ons er niet door afleiden en gaan gewoon in de zon staan als een wolk verdwijnt.

We wisselen ervaringen uit, maken kennis met nieuwe mensen die hebben ingetekend op het project of met toekomstige bewoners die we nog niet eerder hebben ontmoet. Een heerlijk samenzijn zo op deze Pinksterdag.

En we leren veel. Dat geduld een schone zaak is. Dat het bouwen van een huis op een reis lijkt. Het doel is mooi, maar de weg er naartoe is zeker minstens zo mooi. De fantasie die de werkelijkheid opzoekt en waarbij dromen zich verplaatsen hoe concreter het doel wordt.

Niet iedereen is even ver. Wij reizen ergens in het midden. Zitten zeker niet bij de voorhoede maar ook niet achteraan. Ook omdat de eerste tekening van de bouwkundig tekenaar net een dag eerder is binnengekomen.

De eerste tekening is veelbelovend. Zo typen we dezelfde avond nog een berichtje naar de bouwer. Niet alles is al helemaal duidelijk en de meterkast is niet op een ideale plek ingetekend. Maar in hoofdlijnen is alles best aardig getekend.

Benieuwd naar de rest. Al is nog niet helemaal duidelijk wanneer wij de omgevingsvergunning aanvragen. Hopelijk aan het eind van deze maand.

Wie weet…

Amsterdam Rijnkanaal – #omzwervingen

Zo rij ik even later weer langs het Amsterdam Rijnkanaal. De harde wind in de rug fietst verrukkelijk. Zo trap ik gestaag, maar is mijn snelheid gigantisch. Ik haal iedereen in. Zelfs de schepen moeten eraan geloven, ik fiets ze gewoon voorbij.

Het gaat zo lekker dat ik besluit om verderop de brug te pakken onder de A1 en de A9 door. Wat een herrie maakt dat verkeer zeg. De zon in de rug door naar de spoorbrug.

Er zijn alweer wilgen gepland op de plek waar eens het Diemerbos stond. Zo rij ik over het kanaal en geniet nog even van de schaduw van de brug over het water. Het schip dat ik net heb ingehaald vaart onder mij door. Ik zwaai.

In Weesp zie ik nog eens goed de afgeknotte torenspits van de katholieke kerk. De deuren staan er open. Misschien om het goed te laten drogen of zou het een ander doel hebben? Ik fiets meteen even langs de kringloop. Een vrouw met een brilletje scharrelt tussen alle oranje prullen voor Koningsdag.

Een man en vrouw met een kind neuzen tussen de boeken. Het kind wil uit de wagen, daarom geven ze het maar even een boekje. Als ze even later wegwillen, pakken ze het boek weer af, terwijl het meisje er zo lekker in bladerde. Ik kan helemaal begrijpen waarom ze huilt en voel mij boos worden op de ouders.

Ik wil weer door, nu lekker naar huis. Als ik door de polder rijd op weg naar de Hollandse brug, zie ik de bioloog Midas Dekkers lopen. De beroemdste inwoner van Weesp. Ik groet, krijg een knikje terug. De wind in de rug geeft mij vleugels en ik probeer nog snel een foto te maken van de wolkenhemel. Wat is dit heerlijk!

Bij het bankje hou ik nog even pauze. Even nog een lekker stuk paasbrood. Het is nog over van vorige week. Ik peuzel het lekker op en zie een busje van de brandweer stoppen. Ze lopen heen en weer. En weer terug naar het busje.

Als ik even later weer op de fiets stap, houdt een brandweerman mij tegen. Hij vraagt of ik uit Weesp kom en misschien een koe in de sloot zag staan. Nee, niet gezien. Alleen maar Midas Dekkers.

Mijn been doet zeer bij het trappen. Ik ben misschien iets te fanatiek geweest. Door het Kromslootpark terug, maar de wind is fel. Altijd weer die tegenwind. Ik kom moeizaam vooruit. Moe van de kilometers. Ik heb er genoeg van, trap steeds vooruit. Het wil niet lukken. De snelweg suist onafgebroken door en trap onafgebroken verder. Bijna thuis.

Dit is het 5e en laatste deel van een omzwerving van Almere naar Amsterdam en terug.

Hypotheek en betonnen vloer – Tiny House Farm

We zijn druk in de weer om de hypotheekofferte binnen te krijgen. De bank vraagt nogal wat en niet alles krijgen we even snel. Zo horen we vlak voor Koningsdag dat we ook een taxatie van onze woning moeten aanleveren. Dit moet een onafhankelijk makelaar doen. Halsoverkop lukt het toch om voor het weekend iemand te regelen die woensdag kan langskomen.

Taxatie en hypotheekofferte

De taxatie heb je dan nog niet binnen, hopelijk redden we het voor het weekend. We hebben best een beetje haast met de hypotheekofferte. Dan is er weer wat meer zekerheid zodat we eind dit jaar snel tot de bouw kunnen overgaan.

We hebben ook de overeenkomst met onze aannemer getekend. Dat is eveneens nodig voor de hypotheek. Een bank gaat niet (meer) over 1 nacht ijs. En dat is goed ook, alleen houdt het wel de snelheid eruit. Het moet altijd snel en iedereen heeft haast. Eigenlijk best vreemd als het om zo’n belangrijke beslissing gaat.

Zweedse huizen

We zijn ontzettend blij met onze aannemer. Hij bouwt prachtige Zweedse huizen. Hij heeft zelf ook plannen in Oosterwold. Mogelijk heeft hij daarom zijn naam veranderd van het ontdeugende huisjevanhout.nl in in het serieuze Kivst, Skandinavian Homes. Het principe blijft hetzelfde, alleen horen we nu dat we waarschijnlijk een betonnen vloer in ons huis moeten leggen.

In een traject voor een omgevingsvergunning dat nu loopt, vraagt de gemeente Almere om een toelichting bij de houten vloer. Ze willen het bewijs dat de houten vloer geen vochtproblemen geeft in huis. De ontwikkelingen van de houten vloer hebben niet stilgestaan, maar het lijkt vooralsnog dat de gemeente niet overtuigd is. In dat geval moeten we een betonnen vloer aanleggen.

Geen houten vloer?

Wel jammer, omdat wij in een houten vloer geloven. Het sluit goed aan bij het duurzame concept dat wij voor ogen hebben. Een houten vloer is veel milieuvriendelijker bij het bouwen. Daarbij denken we dat het bijdraagt aan een goede ventilatie onder het huis. We willen juist af van het vieze beton.

Afwachten dus al lijken de eerste signalen wel negatief te zijn. De reactietijd bij de gemeente is erg traag en iedereen wil snel door. Hierdoor kan het zijn dat sommige dingen niet worden gedaan. Er is genoeg te regelen en daarmee genoeg vertraging. Zo kies je sneller voor een conventionele keuze als een betonnen vloer.

Wordt dus nog vervolgd…

Verleid door zonnetje – #omzwervingen

Na een week vol zon wil ik het niet als straf laten aanvoelen dat ik op zaterdag even naar Amsterdam ga. Daarom stap ik op de fiets. Het zonnetje verleidt me, maar ik zie ook de dreigende wolken. Ik krijg het ook mee als waarschuwing: misschien ziet het er lekker uit, het is helemaal niet lekker.

Toch rij ik weg. De wind bindt al vrij snel na vertrek de strijd met mij aan. De rit door Almere Poort heeft hij vrij veel vat op mij. Het gaat gestaag voort. En ik weet dat hij gaat draaien, zoals hij altijd draait hier in de polder. Altijd de mindere kant van fietsen in Almere: de tegenwind en de saaie lange wegen.

De Hollandse brug geeft hier weinig verandering in. Dat maakt de klim extra zwaar, maar de echte tegenwind komt als ik van de brug ben en langs het strand van Muidenberg rijdt. De temperatuur helpt ook niet mee en ik ben blij dat ik mijn winterjas heb aangetrokken.

De bekende route

Zo zwoeg ik tegen de wind in, langs de bekende route, het strand en de kerk van Muiderberg. Het strand dat vroeger een echt zeestrand was zoals in het album Langs de Zuiderzee van Jacques P. Thijsse staat. Nu oefenen kitesurfers in het water staand tot hun middel hoe ze de reusachtige vlieger in bedwang kunnen houden.

De polder naar Muiden is zo’n geduchte overwinningstocht. Het groene gras omhelst de weg. Een boer rent door het weiland, stopt, kijkt naar iets en rent weer verder. Verderop de dijk en het kasteel, het Muiderslot.

Het ziet er heel indrukwekkend uit van deze afstand, maar is voor een kasteel eigenlijk best klein. Niet veel meer dan een uitgebreide vestingtoren. Kastelen zijn in Nederland eigenlijk heel klein. Neem nou slot Loevestein, ook niet heel groot van binnen. Al staat daar weer veel meer omheen dan het Muiderslot.

Zo’n slot, altijd strategisch gelegen aan een riviermonding of op de splitsing van rivieren. Het Muiderslot is 32 x 34 meter, Loevestein 60 x 40 meter. Hoe anders is het met kastelen in het buitenland. Daar gelden veel grotere afmetingen.

Deze week een fietsritje naar Amsterdam; lees morgen Lammetjes en een vuilnisbelt

Vuursteenweg? – Tiny House Farm

Wat wordt de naam van onze straat van de Tiny House Farm? We mogen dat zelf beslissen. De vondst van het vuursteentje zorgt ervoor dat we de straatnaamcommissie mogelijk de naam Vuursteenweg zullen voorstellen. Door de nieuwe ontwikkeling is de enquête onder de toekomstige bewoners iets aangepast.

Ik kan mij niet voorstellen dat ze bezwaar zullen maken, zeker ook omdat de weg naast ons de naam Zeebodemkolonistenweg krijgt. Dat is goedgekeurd en ik hoop er het beste van voor onze straat. De naam verbergt iets van de lange geschiedenis van bewoning in dit gebied.

Volgens een onderzoeker van de Vrije Universiteit in Amsterdam zijn er sporen van 200.000 jaar geleden. Mogelijk is ons vuursteentje van een Neanderthaler afkomstig, want die hebben in deze vallei van de Eem waarschijnlijk geleefd.

Best bijzonder om daarboven te komen wonen. Het geeft het plekje een extra dimensie. Vooralsnog is de schade beperkt. In de nieuwe plannen is het gemeenschapsgebouw iets naar beneden geschoven. Zo krijgt de vindplaats een heel eigen plekje.

De resultaten van de enquête wijzen op de naam Vuursteenweg, mooi verlengstuk voor het gemeenschappelijk gebouw was de suggestie van een medebewoner om er Vuursteenhoeve van te maken. Ook omdat het gebouw moet opschuiven door de vondst van het vuursteentje.

Sporen in de klei – Tiny House Farm

Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst bij de Tiny House Farm heb gekeken aan de Tureluurweg. Maar nu ben ik in de buurt en rij meteen even langs.

Wat een verschil met de laatste keer dat ik hier was. De bedrijvigheid is gigantisch toegenomen: er worden momenteel 6 huizen gebouwd aan de Auguste Comteweg. Het zijn allemaal loodswoningen en naar het lijkt ook van hetzelfde formaat.

De kleuren zijn heel gevarieerd. Ik heb een beige en een rode gezien. Maar ik begrijp dat het een mooi bont geheel wordt, waaronder ook een geel huis.

Op de plek waar de Tiny House Farm komt staat het bomvol met allemaal paaltjes. Een apparaat heeft flink wat sporen gelegd in de droge klei. Waarschijnlijk voor de sonderingen die momenteel worden gedaan of het archeologisch onderzoek waarvoor deze week ook aanvullende boringen voor worden gedaan.

Zo verandert dit gedeelte van Oosterwold meer en meer in een heuse woonwijk. De huizen staan gelukkig een mooi eindje uit elkaar. Veel ruimte is er en straks zal er ook veel stadslandbouw te zien zijn. Zo hoop ik dat het gebied groener wordt dan ooit. Al is het nu vooral bedrijvigheid van bouwers en grondonderzoekers.

Blokje om

De ideeën zijn op en het schrijven loopt vast. Het wondermiddeltje in Almere is een blokje om op de fiets. En het avontuur houdt niet op als de avond valt. In het donker zie je veel meer dan je ziet. Het gordijn zit dicht, maar achter het gordijn gebeurt meer dan je denkt. Goed je oren open en je ziet opeens heel veel in het donker.

De duisternis is heel dichtbij in Almere. Daar hoef je niet lang voor op pad. Stap op een winteravond maar op je fiets en je waant je zo in de onbewoonde wereld. Je voelt je ontdekkingsreiziger en avontuur op nog geen kwartiertje fietsen van huis.

De duisternis trekt mij op deze winteravond uit de drukte van de stad. Als ik de busbaan oversteek, schrik ik best van het donker. Waar zit de bocht in het fietspad? Het lampje dat als een mijnwerkerslampje vastgeklemd zit aan mijn hoofd schijnt over het pad. Daar zit de bocht. Ik fiets iets langzamer onder de snelweg door over het fietspad langs het kasteel.

Best donker nog. De hemel boven mij is helder, maar de maan is er nog niet. Boven mij schijnt Venus als een kingsize ster. Het is onvoldoende om het donkere pad te verlichten. Er ritselt iets achter het hek. Het bos is hier onlangs uitgedund. Bij de snelweg is het helemaal kaal, het verkeer raast in een lichtmuur achter mij, maar de open plekken in het bos zijn bijna niet te zien. Het duister schrokt alles op.

Het bruggetje over, daar begint het kronkelpad. Het is koud. De bril beslaat bij elke ademstoot. Het lampje dat aan mijn hoofd zit vastgeklemd, schijnt vooruit. Niet veel meer dan een paar meter door de nachtelijke nevel. Het pad is bochtig. Iets vliegt weg boven mijn hoofd. Het klapwieken van vleugels.

Als ik over de open vlakte midden in het bos fiets, zie ik twee kleine lampjes midden op het veld terugschijnen. Zijn het reeënogen die mij terugkijken? De duisternis verklapt het niet. Ik moet door en zie nevel door mijn beslagen brillenglazen. Nog een paar bochten.

Ik hoor de weg al razen, zie de lichten tussen het kale bos schieten. Verder ben ik alleen. Ik kruis een bospad. Verderop nog een keer. Tot ik de straatlantaarns weer zie en het tunneltje neemt. Alweer rijd ik het donker in.

Gek idee dat de stad zo dichtbij, aan mijn voeten ligt. Ik fiets midden door het donkere woud, overal is natuur. Maar een klein stukje verder rijd ik zo weer de bewoonde wereld in. Hoe je maar een klein blokje om hoeft te rijden om je helemaal buiten te voelen. De reeënogen aan te kijken en de uilen te horen opfladderen. Een belevenis, zo dicht bij huis.

Terug langs de andere route. Het blokje om nadert het beginpunt. Een echt rondje door de duisternis van Almere is bijna compleet. Een eenzame brommer tuft over het pad. Een buidel licht om zich heen. Terwijl ik doortrap de duisternis uit, weer langs het kasteel, de lichtkolom van de snelweg tegemoet. Hoe snel je het avontuur dat je begonnen bent, weer achter je laat alsof je een boek weer sluit om morgen weer verder te lezen.

En dan alles opschrijven zodat de ervaring nog mooier wordt dan ze al is. Bij het schrijven speelt het verhaal zich weer voor je ogen af. In het donker, met de kou en de geluiden in je hoofd. Het maakt de belevenis compleet. De inspiratie is weer teruggekeerd in mijzelf.

Verhaal ingezonden voor de schrijfwedstrijd: Ultrakort verhaal gezocht van Literair Festival Schrijversblock Almere.

Lange adem – Tiny House Farm

Het project Tiny House Farm. Hoe is het met de bouw van het huis? De vraag krijg ik regelmatig. Wanneer we kunnen bouwen en wanneer we verwachten erin te zitten.

Het werkt iets anders dan bij een regulier bouwproject. De grond moeten we zelf ontwikkelen voordat we deze kunnen kopen. Dit pakken we samen op, maar we moeten ook een huis bouwen. De bouw van het huis pakt iedere toekomstige bewoner van Tiny House Farm zelf op.

Het is allereerst vooral een zaak van lange adem. Ik verwacht dat we in het najaar waarschijnlijk de eerste paal in de grond kunnen slaan. Met heel veel geluk wonen we er volgend jaar rond deze tijd. Met een beetje pech wordt dat snel wat later.

Kortom, het is nog een lange weg om te gaan. Wel hebben we al een prachtige bijeenkomst gehad met een deel van de nieuwe buren. Het is een mooi project, waarbij we echt met elkaar iets aan het opbouwen zijn. We zijn al verschillende groepjes gestart:

  • groepje groen voor het groenbeheer op de Tiny House Farm,
  • groepje rood voor de inrichting van het gezamenlijk gebouw en
  • groepje grijs die zich bemoeit met alle regelzaken rond de bouw en de oprichting van de Vereniging van Eigenaren.

De ontmoeting met de nieuwe buren laat zien dat het allemaal leuke mensen zijn. We delen elkaars interesses en kunnen elkaar vinden. Een mooi voorbeeld hoe we ook in de toekomst gezamenlijk zullen optrekken. Ieder krijgt de ruimte die hij nodig heeft en versterkend waarin we elkaar kunnen aanvullen.

Heel bijzonder is dit project. Al moet er nog heel veel werk gebeuren. En heel goed nieuws: op 22 maart zetten we de volgende stap in het project: het ondertekenen van de Anterieure overeenkomst!