Tagarchief: eten

Eten

image

Lena Dunham voldoet in Not That Kind of Girl aan alle clichés waar veel vrouwen aan lijden: ze zijn gek op eten en mannen. Dat ze zich daarbij erg mutserig gedragen, lijkt eerder een gegeven dan een cliché te zijn.

Zo besluit ze veganist te worden nadat een koe naar haar knipoogde. Niet om een vlieg van zijn ooglid weg te krijgen, maar als een teken van aanwezigheid van bewustzijn.

Het volgende geldt ook voor haar eetlust. Ze verwijt het zelf aan de emoties. Hierbij wordt ze ook nog eens gesteund door een trouwe groep vriendinnen. Ze is een emotie-eter, wil ze de lezer doen geloven, op de haar zo kenmerkende manier:

Toen een vriendin van mijn moeder die ik nauwelijks kende overleed, at ik een gigantische panino onder het mom van rouwverwerking. (109)

De zelfspot waarmee ze zichzelf wegzet, maakt haar kwetsbaar maar geeft het boek precies de humor die ik zo waardeer. Ze zet zichzelf op een prachtige manier weg en verdient daarmee respect en heel veel glimlachen.

Lena Durham: Not That Kind of Girl, Levenslessen om (vooral niet) op te volgen. Oorspronkelijke titel: Not That Kind of Girl – A Young Women Tells You What She’s “Learned”. Vertaald door Maaike Bijnsdorp en Lucie Schaap. Amsterdam: Meulenhoff, 2014. ISBN 987 90 290 9041 4. Prijs: € 19,95. 304 pagina’s.

Gefeliciteerd in chocoladeletters

image
Weer een jaar erbij. Elk jaar verbaas ik me erover hoe groot ze wordt en hoeveel rijker ze geworden is aan wijsheid. Het kleine meisje van weleer groeit elk jaar een beetje verder.

Vandaag vroeg ze ‘Papa wanneer wist je dat ik een meisje was.’ ‘Dat was toen ik een deuk in de auto reed.’ De 20 weken echo was geweest. De hele terugweg van het ziekenhuis naar huis mompelde ik ‘Goh, een meisje.’

Bij huis aangekomen, moest ik het bochtje om bij ons de straat in te rijden. Daar reed ik tegen de paaltjes die er al jaren stonden. Het bochtje te scherp genomen. De auto schudde ervan en een flinke deuk zat er ter hoogte van de achterbank. Iets voor het rechter achterwiel.

We hebben de auto niet meer, maar het verhaal van de deuk wel. Ik kan soms nog zo verbaasd denken ‘Goh, een meisje.’ Dan ben ik verwonderd hoe bijzonder het is een kind te hebben en helemaal hoe bijzonder het is een dochter te hebben. Als ik dan zou autorijden, zou er zo een nieuwe deuk in de auto rijden.

We zaten bij het Berenrestaurant van Almere toen ze het aan mij vroeg. De leeggegeten borden lagen voor ons. We waren er speciaal voor haar negende verjaardag. Bij de uitreiking van het toetje zongen de kelner en zijn gevolg een liedje voor haar verjaardag. Op het toetje flikkerden sterretjes. In grote chocoladeletters stond op haar bord: Gefeliciteerd!

2013 in blogs (6) – Moestuin

image

Ik begon in 2012 met het inrichten van het stukje tuin aan de zijkant van het huis tot een moestuin. Ik ging er in 2013 mee verder. Na de stervende zwaan, maakte ik het hek af en de grond opgeworpen.

Ik wist er zelfs de eerste oogst uit te halen. Dat gaat vanzelfsprekend volgend jaar weer gebeuren. Het eerste jaar was een leerrijke ervaring en hopelijk vinden we volgende jaar nog meer balans.

De eerste maaltijd gemaakt van groenten uit de tuin en later de verse komkommer, de zonnebloemen en de heerlijke kruiden waarvan je kruidenthee kunt trekken. Het bracht mij een stapje dichter bij de natuur en de beleving van seizoenen.

Lees verder

Dit is de zesde van tien blogs over 2013

Kapsalon in park

image

Hij komt eraan fietsen en rijdt over het voetpad. Het grind knarst onder zijn wielen. Het zonnetje schijnt flauwtjes door het wolkendek. Aan zijn fietsstuur bengelt een wit plastic tasje. De bocht om, over het evenwijdige paadje.

Bij het bankje stopt hij, stapt af, zet zijn fiets vast op de standaard en hengselt het tasje los van zijn stuur. Hij gaat zitten, opent het zakje en haalt er een zilverkleurig bakje uit. Het is een bakje van aluminiumfolie.

Een kartonnetje sluit het bakje van boven af. De jongen opent het bakje, haalt een vork uit het zakje en zet het vol in het eten. Het is een heuse kapsalon zie ik. Hij mengt de smurrie met shoarma en sla tot een heuse stamppot.

De vork gaat erin en verdwijnt in zijn mond. Het zonnetje schijnt zachtjes en hij zit daar alleen op het bankje te genieten van zijn kapsalon. De fiets staat naast hem, haaks op het bankje. De wandelaar loopt voorbij met zijn honden en ziet hoe de kapsalon in de mond van de puber verdwijnt. Zo verdwijnt de kapsalon in het park hap voor hap.

Bones in Action

doris-pakt-bot-action-uitEen foto op facebook van een hond met een enorm bot lokt mij naar de Action. Het vijftig centimeter lange bot is voor vierenhalve euro te koop. Dat wil ik weleens zien: de teckels met zo’n enorm ding in de bek. In gedachten zie ik ze al rondlopen met de grote knokkels aan weerszijden. Overal tegenaan bonkend op hun weg door de kamer.

teun-en-saar-wachten-op-bones

Ze zijn er nog en ik besluit er twee mee te nemen. Voor elk één. Een mooie aankoop lijkt mij. De grote botten passen niet eens in mijn fietstas. Als ik nog een andere boodschap moet doen, neem ik ze maar mee de winkel in. ‘Deze heb ik al ergens anders gekocht’, zeg ik tegen het kassameisje. Ze kijkt vreemd op. ‘Die verkopen we hier niet eens’, antwoordt ze bijna verontwaardigd.

teuntje-met-bot-action

Thuisgekomen heb ik twee vrienden. Ze volgen mij bij elke stap die ik zet. Nog even wachten tot de rest er is. Dit levert een mooi schouwspel op om de anderen te onthouden. Dan volgt de ontknoping: de grote botten gaan uit het plastic en worden op een presenteerblaadje aangeboden. Wat een enorme dingen zijn dit zeg.

teun-eet-bot

De kleine hondjes vinden het meer dan een uitdaging. Hier verschijnt het lekkerste stukje buffelhuid dat ze maar kunnen wensen. Het enorme ding wordt gretig in ontvangst genomen. Onwennig lopen ze met de enorme stukken bot door de kamer. Elk in een eigen hoekje. Natuurlijk komt Saartje het bot van Teuntje halen. Ze kan het niet laten. Maar Teun weet behendig het botje van Saartje te pakken. Stuivertje wisselen.

saartje-eet-een-hap-uit-het-been

De uren en dagen erna worden in beslag genomen door de grote knekels die door het huis zwerven. Ze blokkeren de paden en de honden begroeten je met een enorm bot in de bek. Het lijkt wel of het bot groter is dan de hond. Het legendarische moment dat het enorme bot in tweeën valt. Natuurlijk is dat het bot van Teuntje dat Saartje afpakte. De grote knoken liggen overal. Als ze de kans krijgen, nemen ze hem mee op de bank of ze slepen de botten door het huis naar andere verboden plekken.

teuntje-met-action-bone

Lam

image

Na het hert, ree, kalkoen en konijn kwam ik gisteren thuis met twee grote zakken vol lamsvlees en lamsbotten. Het verse vlees voor de honden haal ik altijd bij mijn poelier op de markt. Ik krijg dan altijd stukken rib of andere botten die hij overhoudt na het uitbenen van het wild.

Nu kreeg ik flinke hompen lam mee. Een zak met botten en een zak met ‘lellen en vellen’. Bij het verdelen van de buit in handzame porties, merkte ik wel dat lamsvlees heel ander vlees is dan het wild dat ik normaal gewend ben. Ree is veel stugger vlees. Het lamsvlees voelt veel zachter en intenser dan ree.

Als ik aan de slag ben met het vlees, krijg ik veel aandacht van de twee dames. Ze vonden het heel interessant ruiken. Al eerder was Teuntje achter mij aan de schuur ingelopen, waar de zakken even stonden. Ze hield de neus in de lucht en genoot zichtbaar van het verse vlees dat daar lag.

image

Ruim 6 kilo wist ik te verdelen in porties van 400 gram. Bij het verwerken, zag ik een klein plukje wol op een botje zitten. Lamswol.

Het laatste portie kregen de honden. Ze genoten van het veel zachtere vlees. Ook de botten leken sneller in hapklare stukjes te komen. Ik verdeelde alles in drie grote diepvrieszakken. Klaar voor de vriezer.

Reerug

reerug-in-zak-van-marktAnderen gaan naar de markt en kopen een koe. Ik kom van de markt met een reerug in een wit plastic tasje. Voor de honden. Zaterdag kwam ik thuis met een zak vol lekkere hap voor de honden. Een halve ree droeg ik in het plastic tasje. De inhoud bestond uit een paar mooie stukken ribben en delen van de rug. Net als wat schouderbladen en andere botten.ree-botten-voor-de-hond

De eerste portie kregen ze gisteren. Een groot stuk rug verdween onder het opstapje, het favoriete eetplekje van Saartje. En op de deurmat, de eetplek van Teuntje.

teuntje-eet-een-stuk-reerug

Ze weten ondertussen goed raad met de botten en knekels van het wild. Vakkundig ripten ze het vlees van het bot en knarsten het bot naar binnen. Iedere keer weer een mooi gezicht. Even komt dan de woeste kant van de hond naar buiten. Je hoort hoe de buit wordt vermorzeld in dat machtige gebit.

saartje-aan-de-reerug

Natuurlijk allemaal goed in de gaten houden. Het mag niet te hard gaan en een bot kan te groot naar binnen gaan. Tot nog toe gaat het heel netjes. Ze eten rustig genoeg om de maaltijd goed te verwerken. En het is heerlijk om naar te kijken hoe je eigen huiswolfje zo’n machtig stuk wild naar binnen werkt.

Verdwenen microSD-kaart

Speuren naar de verdwenen microSD-kaart

De politie vraagt uw aandacht voor de zaak van de verdwenen microSD kaart uit de telefoon. Laatst haalde een mevrouw het kaartje uit haar telefoon, legde het op schoot en draaide zich even om. Toen ze weer keek was het kaartje spoorslag verdwenen. Het enige dat ze zag was de teckel Saartje die op iets kauwde.

Er klonk een duidelijke ‘krak’, gevolgd door een slikbeweging. Zorgvuldig onderzoek in de uitwerpselen heeft niet tot de vondst van de kaart geleid. Soms wist Saartje de inspectie goed om de tuin te leiden door ergens in het halfduister te gaan poepen. Zo heeft de controle slechts een keer kunnen plaatsvinden.

Verder ontbreekt elk spoor van het kaartje en de 748 foto’s die erop staan. Een poging het via een backup-programma terug te halen, was vruchteloos. De backup was alleen gemaakt van de telefoonkaart zelf, niet van het extra geheugen op het microSD-kaartje.

Uit ervaring is bekend dat Saartje goed raad weet met electronica. Eerder viel het hoortoestel van mevrouw ten prooi aan haar. Aan de bezitter van het microSD-kaartje is vandaag meegedeeld dat het voorwerp als verloren beschouwd moet worden. De 748 foto’s zijn daarmee aan dit aardse bestaan onttrokken. Ook is gespeurd naar eventuele afdrukken, maar die zijn tot op heden niet gevonden.

Konijnenkop

image

Konijnenkop klaar om verorberd te worden door de honden

Veel hebben de honden ondertussen gekregen via de poelier, maar een stuk konijn ontbrak nog aan het lijstje. Vorige week wist ik konijnenkoppen te bemachtigen. Net als een paar mooie botten voor het kluiven. Ik heb mij laten vertellen dat de konijn eigenlijk met kop en al wordt verkocht. Als een klant aangeeft, deze niet te willen hebben, houden ze hem apart.

image

Teuntje in actie

Dan is het altijd weer een spannend moment hoe de honden reageren op het nieuwe voedsel. Ze hebben het immers nog nooit gegeten. Ik gaf ze de koppies. Duidelijk herkenbaar als konijn. De koppies waren alleen ontdaan van het velletje. Verder zag je alles: ogen, tanden en neus. Aan de neus kleefden zelfs nog wat haartjes.

Zo gaven we de koppen. Ze likten eerst wat onwennig aan het vlees. Daarna verdween Saartje onder een stoel en begon Teuntje gewoon op de deurmat. De honden pakken het allebei op een geheel eigen wijze aan. Saartje haalt eerst het vlees eraf. Teuntje begint gewoon bovenaan en ript de bout van daaraf.

De laatste doet het langste over de operatie. Het zou ook gewoon onhandigheid kunnen zijn. Bij Teuntje bengelde aan het einde van de maaltijd een oog uit haar bek. Het leek of de gevilde konijnenkop smeekte om genade. Die kwam weldra bij het verbrijzelen tussen de tanden van het roofdier.

Pepernoten of kruidnoten

zelfgemaakte kruidnoten

Nu Sinterklaas weer in het land is, mogen ze weer: de pepernoten en de kruidnoten. Inge vond een recept voor ouderwetse pepernoten op internet. Daarna het bereiden en op het moment dat de Goedheiligman voet aan Roermondse wal zette, aten wij de pepernoten. Ze kwamen net uit de oven en waren nog heerlijk warm.

Ik weet dat kruidnoten en pepernoten dikwijls door elkaar worden gehaald. Een vorm van strooigoedtaalverloedering. Dat het bij een recept ook kon, wist ik niet. Ze hebben de vorm van een kruidnoot, maar ze hebben in de smaak erg veel weg van de echte pepernoten. Qua hardheid dobberen ze tussen de pepernoot en de kruidnoot in.

Maar ze zijn heerlijk. Zeker als ze net uit de oven komen.