Tagarchief: internet

Hoe zag internet er in 1999 uit?

image

Voor het symposium van komende vrijdag over de Zuid-Afrikaanse cultuursite litnet.co.za ben ik eens in het internet van 1999 gedoken. Het is 15 jaar geleden, maar het internet van die tijd doet nu prehistorisch aan. We surfden over het www met de browser ‘Netscape’ en gebruikten massaal nog Windows 95 of de eerdere versie Windows 3.1.

Veel van de sites die we nu gebruiken, waren er toen nog helemaal niet. Zoals facebook (2004), twitter (2006) en buienradar (2006). Sommige websites zijn zelfs alweer verdwenen, zoals hyves (2004-2013). Google bestond krap twee jaar, we zochten in 1999 nog vooral via Ilse. Het in 1998 gelanceerde startpagina.nl won aan populariteit.

Apple was een nagenoeg failliet concern, maar lanceerde een jaar eerder de succesvolle iMac. In 1999 werden de verschillende kleuren van deze computer gepresenteerd op de website. Microsoft had een jaar eerder in 1998 Windows 98 gelanceerd. Windows XP zou pas twee jaar later het licht zien, terwijl de software-ontwikkelaar binnenkort de service stopzet.

In deze tijd lanceert de Zuid-Afrikaanse schrijver Etienne van Heerden het ‘aanlyn-boekejoernaal’ Litnet.co.za. De site in die vormgeving bleef tot 2006 bestaan en bevat alle elementen van websites uit die tijd: een lange lijst links naar artikelen in het kladblok-lettertype FixedSys.

In 2006 wordt de website aan een nieuwe layout onderworpen en komt in een heus content management systeem (CMS). Het systeem wordt in januari 2012 vervangen door de huidige website. Litnet is nu meer dan ooit veranderd in een groot skakel-festijn. Bezoekers kunnen zelf bloggen, een reactie achterlaten of een discussie starten.

Het ‘aanlyn-boekejournaal’ waarmee Etienne van Heerden in 1999 begon, heeft zijn ultieme gedaante aangenomen.

Wat kun je leren van Steve Jobs?

image

Wat kun je veel leren van het leven van Steve Jobs. Ook omdat het mooi, overzichtelijk en eerlijk is opgeschreven door zijn biograaf. Ik heb de afgelopen weken met veel plezier gelezen in Steve Jobs, de biografie van Walter Isaacson. Het is meer dan het boeiende relaas van het leven van een computer en internetpionier. Steve Jobs staat aan de basis van de moderne tijd met computers, tablets en smartphones. En je kunt heel veel van deze bijzondere man leren.

Steve Jobs heeft vooral de laatste decennia de wereld radicaal veranderd. Een leven zonder digitale media, communicatie en netwerken is niet meer in te denken. Ik stuitte op de biografie van deze computerpionier en medeoprichter van Apple in een uitgave van 3 euro bij de Action. Dat kon ik niet laten liggen. Het lezen kon ik evenmin laten. Ik werd al gegrepen bij de eerste bladzijden.

Verheerlijking of verafschuwing

Veel biografen neigen naar een verheerlijking of waanzinnige afschuw van hun onderwerp. Ze bekijken daardoor het subject van de levensschets niet meer met een neutrale blik. De geloofwaardigheid van de biografie is van veel dingen afhankelijk. Dat betekent dat vriend en vijand aan het woord komen. Als het even kan, moet de gebiografeerde daar zelf op reageren. Het geeft een genuanceerder beeld. Want grote personen hebben niet alleen vrienden, ze bezitten ook (veel) vijanden.

Een boek over iemand van meer dan 700 bladzijden en dat in één keer lezen. Het betekent voor mij dat het een interessant onderwerp is. Dat geldt voor weinig andere mensen. Meestal blijft een biografie hangen in een voornemen en bladeren door het lijvige werk. Volledigheid is meestal de oorzaak van die zwaarlijvigheid.

Inkijkje in boeiende wereld

Het boek geeft een inkijkje in de boeiende wereld van computer- en internetpioniers: de jaren ’70 in Silicon Valley. Of zoals Isaacson het zelf samenvat:

De sage van Steve Jobs’ leven valt samen met de scheppingsmythe van Silicon Valley: een bedrijfje beginnen in de spreekwoordelijke garage en het uitbouwen tot het waardevolste bedrijf ter wereld. Zelf heeft hij niet veel uitgevonden, maar hij was een meester in het samenvoegen van ideeën, kunst en technologie op een manier die de toekomst bepaalde. (671)

De kracht van Jobs ligt in de combinatie van het grote geheel kunnen overzien, maar tegelijkertijd op de kleinste details letten. Steve Jobs doet dit vanuit een poëtische liefde voor de techniek. Creativiteit en technologie gaan hand in hand samen en vormen een eenheid.

Eenheid en eenvoud

Dat verlangen naar eenheid en eenvoud is de impuls die Steve Jobs drijft. Een product moet niet alleen functioneel zijn, maar ook mooi zijn. Hij vindt dat uiterlijk (buitenkant) en innerlijk (binnenkant) een eenheid vormen. Hardware en software moeten perfect op elkaar zijn afgestemd. Een product moet er van binnen net zo gelikt uitzien als van buiten.

De eenvoud, het minimalisme en bauhausprincipe, waar Walter Isaacson de hele biografie over schrijft, komt in alle gedaantes terug. Het gaat dan niet alleen over het product zelf, maar ook over de productie. Onder leiding van Tim Cook reduceert Apple het aantal hoofdleveranciers en brengt zo de voorraad nog verder terug. In het jaar dat Steve Jobs operations er zelf bij deed, was de voorraad al teruggebracht van twee maanden naar een maand. Onder Tim Cook gaat het naar twee dagen en soms zelfs voor niet meer dan vijftien uur. Het maakt de levering van producten heel wendbaar.

Reality distortion field

Maar het is niet alleen trompetgeschal van Walter Isaacson. Zo besteedt hij veel aandacht aan het ‘reality distortion field’, een aan Star Trek ontleend begrip. De aliens scheppen zo hun nieuwe wereld en Steve Jobs schept met hetzelfde ‘reality distortion field’ een eigen werkelijkheid die nauwelijks in deze wereld past maar voor veel vernieuwing heeft gezorgd.

Ik ben heel erg vervuld van deze bijzondere biografie. Daarom komen er zeker nog een paar blogs over hem en wat ik van hem leer.

Walter Isaacson: Steve Jobs, de biografie. Oorsponkelijke titel: Steve Jobs - the Biography. Vertaald door Rob de Ridder. 16e druk. Houten, Antwerpen: Uitgeverij Unieboek/Het Spectrum, 2013 [eerste druk: 2011].

Veiligheid – #WOT

image

Mooi idee natuurlijk, de blog als veilige thuishaven. Maar voor veiligheid moet je best veel in huis hebben. Mijn online wereld verschanst achter een groot hek waar niemand over kan klimmen of zich tussen de spijlen van het hekwerk kan wringen.

Mijn blog is helemaal niet zo veilig. Hackers loeren op dit domein. Na de hack via een plugin volgde een grote brute force aanval. Vooral mijn provider had er veel last van. Ik probeerde al wat maatregelen te treffen, maar helaas zonder veel resultaat.

Gisteren was het weer zover. Mijn provider had wat maatregelen genomen. Met als gevolg dat mijn eigen internetstek onbereikbaar voor mij was geworden. Weer allerlei middelen geprobeerd. Scripts geschreven en andere lapmiddelen van stal gehaald. De site deed het weer, maar ik had hem zo goed afgeschermd dat niemand buiten mijn IP-adres de site nog kon bereiken.

Zo kan het dus ook. Weer verder speuren en wat rommelen. En nu lijkt alles voor elkaar te zijn. Buiten het feit dat mijn provider ook nog een extra obstakel heeft gebouwd tegen de aanvallen van buitenaf.

Het is tuig. Mensen die ordinair je eigen omgeving in kruipen en de boel traineren. En meer dan dat: ze beogen mijn eigen veilige thuishaven te veroveren. Ik lap en probeer er het beste van te maken. Wie weet blijven ze nu wel weg…

Het toont de kwetsbare kant van veiligheid. Hacken gaat verder dan online pesten. Het is ordinair inbreken waarbij de waardevolle content van iemand het doel is. Het toont voor mij de betrekkelijke kant van bloggen. Misschien is straks alles niet meer online en zijn de enen en nullen allemaal verdwenen. Dan volgt er altijd weer een dag om opnieuw te beginnen.

Mag ik eindelijk weer? (ï ö Ä)

image

Wanneer ik in mijn blog een vreemd teken invoegde zoals een ‘é’ of een ‘ö’. Of gewoon een ander raar ding als ‘@’ of ‘#’. Dan ging mijn WordPress-cms heel raar doen. Hij sloeg het document niet meer op, het brak ergens bij het teken af en er verschenen vage tekens met Ä en andere loze kreten.

Ik leerde ermee leven. Ik schreef bewust zonder trema en accenten. Zo verdwenen de dubbele puntjes boven ‘geïmproviseerd’ of het accent boven ‘één’. Dingen waar ik van baalde, maar het kon nu eenmaal niet anders.

Als er in het linkje dan zo’n vreemd teken zat, dan weigerde hij het op te nemen. Mijn sprankelende pagina ‘Over mij‘ was zo niet te redigeren. Ook durfde ik niet aan de overzichtspagina met literatuurrecensies voor Litnet te werken. Daarom liep de content op deze pagina’s enigszins achter op de realiteit.

Diverse pogingen had ik ondernomen om het euvel te verhelpen. Het speelde rond de periode dat ik gehackt werd. De hack werd verholpen, maar ergens draaide een javascriptje mee dat niet mocht meedraaien.

Ook waren andere dingen in het WordPress-cms een crime. Ik kreeg bijvoorbeeld bepaalde plugins niet opgestart. Dan verscheen er alleen een walhalla van vreemde tekens in beeld. Zelfs een Rus, Griek of Arabier zou daar geen chocolade van kunnen maken.

Afgelopen week besloot ik nog eens alle plugins van de site af te halen en daarna er weer op te zetten. Het hielp niks. Het euvel bleef. Er zat niks anders op dat het laatste redmiddel: een back-up maken en alles van de site af te halen.

Zo gezegd zo gedaan. Vanmorgen vroeg opgestaan, alles gedownload. Daarna alles van de server gehaald, wordpress opnieuw geïnstalleerd en tenslotte de foto’s geupload. Een karwei van een halve dag. De rest van de dag ging op aan het herstellen van plugins en andere sentimenten die al tijden meedraaien op mijn site.

Van de nood heb ik maar een deugd gemaakt. Daarom installeerde ik maar een nieuw thema – dertien in plaats van elf – en haalde het rijtje boeken maar uit de header. Of het allemaal wat is, weet ik nog niet. Ik ga er maar eens een tijdje mee stoeien.

En de ultieme test naar die vreemde tekens? Dat is dit stukje tekst geworden. En het staat als een huis, volgens mij. Anders zit er niks anders op dan een flink aantal van dit soort walgelijke tekens tentoon te spreiden.

@#%$*&~`”;+&}{|?

Netwerken, een wirwar aan draden #wot

image

Snel netwerken aanleggen, staat groot op de cover van het computertijdschrift. Ik blader erin en ziet schema’s voorbijkomen. Screendumps van Netgear en Cisco. Overzichten van wifi-systemen en lege tabellen die je zelf kunt invullen.

Verder 14 stappen. Het zijn grote stappen. Bij elke stap kom je een stapje dichterbij het netwerk dat je aanlegt. Onder elke stap vermelden 5 blokjes hoe zwaar de stap is. De blokjes kleuren groen of blijven leeg. Zijn alle 5 vakjes groen, dan is het kost voor de heavy user. Is er slechts 1 vakje groen, dan kan de grootste oen het zelfs.

Ik kijk naar de eerste stap. ‘Analyseer de gebruikers van je netwerk.’ Boven de stap een kluw computerdraden als illustratie. ‘Je moet inzichtelijk hebben wie je netwerk gebruiken en hoe. Iemand die de mail leest en op zijn mobieltje een spelletje speelt, heeft een andere behoefte dan iemand die World of Warcraft speelt en elke avond 10 films downloadt.’

Ik ben geen van beide gebruikers. Ik gebruik gewoon het netwerk om online te zijn op twitter, mijn blog of een stukje te schrijven in Google Drive. Gebruik je dan veel data of weinig. Films of spelletjes downloaden doe ik niet. Ik surf en leef op internet. Verder doe ik niet zoveel aan datavreterij.

Ondanks dat ligt onze wifi er om de haverklap uit. Een belletje naar de UPC heeft niet geholpen. De mevrouw van de servicedesk heeft de router al op een andere frequentie gezet. Volgens haar had de wifi-repeater van de Aldi die ik boven geinstalleerd heb, geen effect. ‘Ik zie dat u een versterker gebruikt’, had ze gezegd. ‘Die werkt niet’, vervolgde ze.

Het veelzeggende advies dat ze gaf was om een andere router op de router aan te sluiten voor het draadloos netwerk. Dan kun je boven op een ander netwerk dat op het netwerk is aangesloten. Niet bepaald een tip die ik in de stappen terugvindt.

Ze laten een uitvoerig schema zien van gebruikers. Precies vermelden ze wie er ’s avonds gebruik maken van het netwerk en wat ze er doen. Ik vraag me af of zo’n schema zin heeft voor een huishouden met 3 personen.

Daarna kruip ik verder naar de volgende stap. De hoeveelheid groene vakjes stijgt. ‘Noteer alle instellingen en wachtwoorden. Zet de router daarna terug in de fabrieksinstellingen.’ Zo fietst het programma verder door een woud aan instellingen, wachtwoorden en formules.

Nog meer groene vakjes en de eenvoud die ik dacht te hebben van mijn netwerk is helemaal weg. Alles moet zorgvuldig zijn afgestemd. Ik heb geen idee hoe ik in mijn router kom. Het lijkt erop dat de dame van de klantenservice van UPC daar alleen toegang toe heeft. Andere apparatuur werkt er niet op. De printer weigert zijn printopdrachten. Hij krijgt ze niet binnen via het draadloos netwerk, zegt hij. Net als dat de mobiel om de haverklap klaagt dat hij geen verbinding heeft met het netwerk.

Zo verdwijnt elk ander begrip voor het woord netwerk. Een wirwar van draden en onmogelijkheden. Alleen schema’s en netwerkbeheerders lijken dit begrijpen. Ik sla de gids dicht en pak een oud nummer van Vrij Nederland. Het gaat over Wolkers’ zoon Eric. Hij vertelt over een andere kant van zijn vader.

Maar dan het is mijn beurt. Ik mag naar binnen. Een wachtkamer helpt je bij het hervormen van het computernetwerk thuis, maar ik dwaal liever weg in een interview in een even oud tijdschrift.

Van MOV naar AVI

image

Ik haal de volgende dag maar eens het SD-kaartje uit de camera en stop het in de computer. Het MOV-bestand zorgt voor problemen. Hij kan het niet lezen. Gelukkig is de VLC-player wel geschikt voor de video. Ik draai het af en hoor het geploeter in Viernes Berceuse. Dit wil ik mijn luisteraars niet aandoen.

Globaal beluister ik de fragmenten van de improvisatie. Best aardige stukjes. Niet alles is zoals ik het wil. Wat is het toch lastig om jezelf terug te horen. Maar ik wil wel een impressie achterlaten op internet en zoek naar het juiste bestandsformaat om het in Windows Movie Maker aan de slag te gaan.

Het zou via de VLC-speler moeten kunnen. Ik speur wat in de functionaliteiten en druk op converteren. Ik vink wat mogelijke opties aan. Het apparaat zet zich aan het werk. De lege balk vult zich langzaam met blauwe vierkantjes. Het percentage stijgt langzaam maar zeker. Om de paar minuten komt er een half vierkantje bij.

Ik loop weg voor de was en andere huishoudelijke karweitjes. Als ik mij een halfuurtje later weer durf te vertonen, zie ik dat de vierkantjes net over de helft zijn geschoten. Kopje koffie en de weekendkrant maar even gaan doen beneden. Een uurtje verder is de actie bijna voltooid, meldt het scherm in piepkleine lettertjes.

Als de actie wat minuten later werkelijk voltooid is, kruip ik nieuwsgierig achter het scherm. Ik probeer het bestand binnen te laten in mijn videobewerkingsprogramma. Het allereenvoudigste programma dat er bestaat. Hij ziet niks. Geen geschikt programma om in zijn programmatuur toe te laten.

Ik trek de player weer open en zoek naar een andere conversie. Vink enkele vakjes aan waarvan ik denk dat het beter is dat die aangevinkt zijn en zie het eerste halve vierkantje vertellen dat het converteren in gang is gezet.

De tweede ronde, een uur of wat later vertelt dat het weer niet werkt. De witte was draait ondertussen. Ik sla mismoedig de ogen open en speur naar mogelijke instellingen. Internet heeft veel programmaatjes. Misschien dat deze mij een eindje verder helpen.

Een flink aantal programma’s verder, heb ik iets gevonden dat heel makkelijk een MOV-bestand verandert in een handzaam AVI-formaat. Dat zou mijn bewerken een eindje op weg kunnen helpen.

Mijn computer is ondertussen vervuild met allemaal bestandjes en extensies. Ze helpen mij bij het zoeken op internet, verschonen de computer of sporen eindelijk alle fouten op mijn harde schijf op. De hele mikmak verstoort mijn vertrouwde beelden. De startpagina in mijn browser is veranderd. Ook zit er ineens een hinderlijk brede balk bovenin. Gratis software mag dan gratis zijn, je krijgt er allerlei ongewenste troep bij.

OOk dit converteren vraagt aandacht van de vierkantjes. Het kost de nodige tijd een AVI-bestand te maken uit een MOV-filmpje. Zeker van mijn zaak converteer ik ze allebei na elkaar. De wasmachine draait de volgende was. Het dekbed moet ook schoon. Als de 2 filmpjes eindelijk geconverteerd zijn is het al laat in de avond.

Gespannen open ik het videobewerkingsprogramma. Zouden ze het nu wel doen? Hij herkent de programma’s en ook hier beginnen balkjes op te lichten. Alleen zijn het groene balkjes en ze stoppen ook plotseling met oplichten. Ik krijg een melding dat het programma de codec mist. Ik voel mij een Dan Brown die speurt naar een geheime code.

Mijn vriend Google helpt me weer uit de brand. Het is een simpel vinkje in het programma. Opgelucht haal ik adem en start de band weer. Maar het programma is onvermurwbaar. Hij mist weer iets anders belangrijks en kan de codec niet ophalen. Moedeloos hap ik naar adem. Ik probeer al de hele dag een video te bewerken, maar krijg het bestand niet eens in mijn het programma te zien.

Gelukkig biedt mijn lief uitkomst. Zij heeft meer geduld dan ik. Een dag eerder heeft ze nog enkele verloren gegane bestanden van mijn SD-kaartje terug weten te halen. Ik was de koning te rijk, want er zat best veel typwerk in. Net als een indrukwekkend verhaal dat ik alleen op dat kaartje had staan. Niet alles is terug maar wel het belangrijkste.

Nog voor het slapen gaan speurt mijn lief wat rond op het wereldwijde web. Ze vindt het antwoord ook niet. ‘Ja’, zegt ze nog vlak voor het slapen gaan als we dag nog even doornemen. ‘Op zo’n nerdsite zeggen ze dat je gewoon .mov moet veranderen in .avi.’ Ik wuif dit idee onmiddellijk weg. ‘Dat bestaat niet. Dat het zo makkelijk is. Waar heb je anders al die bestandsformaten voor.’ Ze beaamt het. ‘Ja, bij de reacties stond dat het bij veel bestanden ook niet werkt.’

De volgende ochtend, besluit ik het toch eens te gaan proberen. Niet geschoten is altijd mis, denk ik. Voor ik de grote operatie voortzet, is het verstandig de simpelste mogelijkheid, een andere extensie achter het bestand tikken, eerst te doen. Baat het niet, dan schaadt het ook niet. Zo type ik de letters achter het bestandje. Voor de zekerheid verander ik de hele naam van de 2 bestanden in het veelzeggende ‘test1’ en ‘test2’.

Tot mijn stomme verbazing begint het programma te ratelen. Geen codec of ander gebrek komt aan het licht. De groene vierkantjes vullen zich langzaam maar zeker. Meer dan een uur doet Windows Movie Maker erover om het bestand naar binnen te halen. Maar daar staat hij. Het geluid is wat minder hard dan in het origineel. Maar dat komt alleen maar beter uit.

Het oorspronkelijke breedbeeld rekt ook in een ander formaat. Ik wordt in .avi wat langer en slanker dan in .mov. Dat komt ook beter uit, vind ik. Misschien is alleen af te dingen op de bos haar op mijn hoofd. Die daarmee ook wat hoger wordt dan het nu is. De registratie is niet anders. Dezelfde fouten en dezelfde onvolkomenheden. Wat dat betreft een mooie afspiegeling van de werkelijkheid.

Zo kan ik de rest van de dag goed aan de slag met de enorme hoeveelheid materiaal die geschoten is. Het Berceuse van Vierne transporteer ik naar de bak met prive-opnames. De improvisatie selecteer ik tot een grove versie. Al het geklets trek ik eruit en de onvolkomenheden en halve dingen. Ik beluister het geheel en kom tot een nieuwe volgorde.

Niemand die het ziet, maar het klinkt gelijk een stuk beter. Zelfs de pedaalsolo kan mijn goedkeuring verdragen. Ik ben immers een amateur en ook op youtube mogen ze dat best weten. Bovendien zijn organisten niet gewend naar elkaar te luisteren. Ze maken alleen tijd en aandacht vrij voor hun betergewaarde collega’s. Dus daar hoef ik evenmin iets voor te vrezen.

De laatste transformatie geschiedt. Ik zet nog wat tekst tussen de verschillende delen en dan is hij af. Aandachtig luister ik de band nog een keer af. Tot vandaag. Ik luister hem nog een keer. Dan zet ik hem met een druk op de knop online en voeg wat tekst toe in het opmerkingsveld. Het staat er.

Ik luister nog een keer. Zo vaak heb ik nog nooit naar een improvisatie van mijzelf geluisterd. Ik besluit dat ik best trots mag zijn op het resultaat. Op een orgel dat ik niet ken en voor iemand die slechts een paar keer per jaar op een ‘echt’ orgel speelt.

Dan kruip ik weer snel achter mijn harmonium en speel de sterren van de hemel

10 meestgelezen blogs 2012

websitebezoek 2012

Weergave van het aantal bezoeken in 2012 (blauw) ten opzichte van 2011 (rood)

Wat zijn eigenlijk de meestgelezen blogs van 2012? Ik heb natuurlijk mijn eigen jaaroverzicht, maar wat vindt de lezer van deze blog? Het bezoek ten opzichte van 2011 is met 30 procent toegenomen. Topmaand was juni, met dank aan geenstijl.nl voor een verwijzing naar een oude blog in 2010 over verkeersminister Melanie Schulz.

Top 10 meestgelezen blogs 2012

  1. Daar is ze Melanie Schultz
  2. Overzicht van boekenveilingen
  3. Magere Anna Drijver maar dan vetter
  4. Vogelgeluiden
  5. De gevangen leeuw die een reiger vangt
  6. Vreemde poepjes
  7. Kriebel voor een teckel
  8. De treinen van Madurodam
  9. TL-lamp boven bureau
  10. Rondje kringloopwinkels in Twente

In 2012 is vooral oudere content populair onder bezoekers. Veel blogs uit 2011 (4 stuks) staan in het lijstje van de 10 bestgelezen blogs. Daarnaast blogs uit 2009 (1) en 2010 (3). Slechts 2 blogs komen uit 2012. Van de in 2012 geschreven blogs zijn de volgende 10 het populairste:

Bestgelezen blogs uit 2012

  1. De gevangen leeuw die een reiger vangt
  2. Kriebel voor een teckel
  3. Wifi repeater
  4. Traumahelicopter
  5. 5 tips voor dagelijks bloggen
  6. Voordelen en nadelen van een weekendje Duinrell
  7. De rits als Doodle
  8. De eerste dag met teckeltje Teuntje
  9. Hondenpoep een probleem
  10. Voorkomt lezen Van der Heijdens Tonio een verkeersovertreding?

Bezoek
Veel bezoek (60 procent) komt binnen via de zoekmachines. Blijkbaar is de nieuwe content minder interessant voor zoekmachines. Het bezoek dat binnenkomt via google is in 2012 bijna verdubbeld ten opzichte van 2011.
Bijna 30 procent van de bezoekers komt via een andere website binnen. Facebook en twitter scoren hier hoog. Zo zie je dat social media steeds belangrijker wordt.

Bekijk de gegevens via 2012 in blogging

 

Wifi repeater

Het bereik van de Wifi in huis is niet overal ideaal. Zeker sinds de router beneden staat, lukt het op zolder nauwelijks om op internet te komen. Laat op zolder nou net mijn bureau staan. Zodoende verlangde ik al een tijdje naar een versterker van de draadloze golven.

Bij de Aldi had ik er een keer eentje gevonden. Alleen vond ik hem alleen in het krantje. De Wifi repeaters waren al uitverkocht. Gelukkig werden ze weer aangeboden. Zodoende stond ik vlak na openingstijd bij de ingang. Er kwam al een jongen uit de winkel met een enorme computer. Hij werd gevolgd een oudere man met een groot computerscherm.

Zodoende rende ik naar de kassa en sloot aan in de rij. Als ze er zijn, dan zijn ze bij de kassa, heb ik ondertussen geleerd. De laatste aankoop was wat minder geslaagd. Het ging om een harde schijf van 1,5 Terrabyte die ik pas een jaar na aankoop aan de praat kreeg. Ook toen stond ik met openingstijd in de winkel.

De man voor mij haalde er 2. Ik vreesde dat ik naast het net zou vissen. Maar de cassiere pakte behendig 2 nieuwe exemplaren. ‘Die wil ik ook’, zei ik nadat de man had afgerekend. Naast de 2 Wifi repeaters ging hij er vandoor met een pakje schnitzels en een spitskooltje. ‘En de man achter mij, wil er volgens mij ook eentje.’

Ik hoorde de oudere man eerder bij de filiaalmanager vragen om een exemplaar. ‘Die liggen altijd bij de kassa, anders ben ik ze zo kwijt.’ Je bent ze sowieso snel kwijt, dacht ik toen. Nu knikte de man achter mij in de rij. ‘Ja, van hetzelfde’, zei hij.

De cassiere liet mijn exemplaar over de scanner gaan en legde het volgende op de loopband. De man greep het gretig vast. ‘Nee, meneer. Eerst afrekenen’, zei ze streng. ‘Dan mag u hem meenemen.’ ‘Ik wil hem heel graag’, antwoordde de man als excuus.

Ik ging naar huis met het ding. Helemaal blij. Het was me gelukt om een felbegeert artikel van de Aldi te pakken te krijgen. Ik wist niet dat het nu pas begon. Ik moest het ding nog zien in te stellen. Dat was een stuk lastiger dan ik verwachtte.

Allereerst beweerde de handleiding dat je via een kabeltje contact moest hebben met je router. Ik was een halfuur in de weer om op zolder een stopcontact te maken in de nabijheid van het computerdraad dat door ons huis van beneden naar boven loopt.

Daarna moest ik het ding zien in te stellen. Ik volgde netjes de handleiding omdat ik hem het signaal wilde laten versterken. Zodra ik het had ingesteld, beweerden computer en mobieltje dat er conflicterende IP-adressen actief waren. Dan de ‘bridge’-functie proberen. Ook dat hielp niet. Dan maar iets aanvinken, bedacht ik me.

Ik ontdekte dat de Wifi repeater ook zonder internetaansluiting via een draadje werkte. De conflicterende IP-adressen waren verholpen met het vinkje. Daarna zocht ik een ander plekje voor de repeater. Nu staat hij op de eerste verdieping in de buurt van een raam. Het draadloos netwerk beslaat nu het hele huis met dezelfde code.

Ik ben ontzettend blij. Nu hoef ik niet meer de router op de rugleuning van de bank te leggen als ik op zolder wil internetten.

Gehackt

Het begon met een vreemde code vorige week maandag. Ik haalde het netjes weg. De plugins waren verdwenen. Er stond een raar tekstbestandje. ‘Het is zover’, zei ik tegen Inge. ‘Ik ben gehackt.’

Gehakt zou je van ze willen maken, die criminelen die je site overnemen. Hoe het veroorzaakt werd, was mij onduidelijk. Wel merkte ik dat het erg kwalijk was. Toen ik per ongeluk het tekstbetandje als widget plaatste, verscheen er een dreigend filmpje met een galg en werden er Arabische teksten voorgedragen.

Ik haalde alles weg, maakte een nieuw account in WordPress en ging onder een andere naam schrijven. Alle blogs zette ik over op mijn nieuwe naam. Hier moest ik wel een eind mee komen.

Ik dacht dat ik het euvel verholpen had, maar gistermorgen zag ik een andere tekst staan. Mijn titel was overgenomen. Nu moest het wat rigoreuzer. Ik maakte een backup en ging aan de slag met wat andere artikelen. Een nieuwe wp-settings erin, ik controleerde de wp-config op ‘hacktaal’, maakte weer een ander account aan en ging aan de slag met mijn plugins.

Het was opgelost, dacht ik. Alleen maakte ik een foutje. Bij het verwijderen van het account vergat ik aan te vinken alle artikelen op de nieuwe naam over te zetten. Ik ontdekte het, maar het was te laat. Ik kon de actie niet meer ongedaan maken.

Alles was weg! De backup kon ik niet meer herstellen. Ik had iets verkeerd gedaan. De nood was nu echt aan de man. Ik raakte in paniek. Alle data, 2200 blogs en meer dan 800 foto’s , waren verdwenen.

Ik toverde de artikelen terug via de backup vandaag. De foto’s lukten niet. Mijn provider neostrada heeft de foto’s weer prachtig hersteld. Daarna heb ik weer veel werk gemaakt van de beveiliging en nu hoop ik dat ze mij ongeroerd laten. In elk geval eerst een stevige backup draaien. Want data is ontzettend veel waard. Dat heb ik wel geleerd.

Firefox

‘Welke versie van Firefox hebben we eigenlijk? De nieuwste versie is onveilig‘, zegt ze. Ze zit achter de computer en werkt in Firefox. Rechts bovenin zie ik het ronde tekentje met de opgerolde vos. ‘Geen idee’, antwoord ik. ‘Hoe zou je kunnen zien welke versie je hebt?’ ‘Volgens mij moet je het wel ergens kunnen zien.’ ‘Als dit versie 16 is, dan is hij onveilig’, zegt ze stellig.

Ik open de browser Firefox. Eigenlijk werk ik alleen in Chrome. ‘Wat is er dan mee aan de hand?’ vraag ik. Al dat gezeur over onveilige browsers begin ik flink beu te worden. Een paar weken terug werd ook gewaarschuwd voor de nieuwste update van Internet Explorer. In sommige landen adviseerden regeringen de browser niet te gebruiken.

‘Hij is teruggezet naar 15 in alle landen, behalve in Nederland’, vervolgt ze. ‘Stom he?’ Ik speur in het menu naar de plek waar je de versie kunt vinden, open google en type ‘versie achterhalen firefox’. De resultaten komen tevoorschijn. Heel simpel onder ‘Help’ blijkt ineens de button ‘Over Firefox’ te zitten.

Gelukkig er staat nog een versie 15 op. Ik heb het nog niet gezien of het cijfer valt weg en er begint een molentje te draaien. Een computer die vanzelf nadenkt. Dat kan nooit goed zijn.  ‘Update binnenhalen’, staat erbij. Het molentje stopt met draaien en plop: ‘Firefox is up-to-date’. Daar staat de nieuwste versie. Er is geen weg meer terug. Hij blijft halsstarrig op versie 16 staan.

Het lukt niet hem op de oude versie te krijgen. Nergens een versie 15 te downloaden. ‘We moeten hem maar even niet gebruiken’, zegt ze verstandig. Maar misschien hobbelde nu.nl wel achter de feiten aan. De 24 lekken waren al gedicht.