Tagarchief: vriendschap

Van Parijs naar New York (en terug)

image

De drie levens van Tomomi Ishikawa is een raadselachtig boek dat je vanaf de eerste bladzijde meeneemt en niet meer loslaat. Het verhaal is even eenvoudig als geheimzinnig. De Engelsman Ben Constable heeft een Amerikaans-Japanse vriendin in Parijs, Tomomi Ishikawa, ook wel Vlinder genoemd. Ze schrijft hem een brief waarin staat dat ze zelfmoord heeft gepleegd. Vlinder laat hem haar computer na.

Hij mag hem ophalen in haar appartement. Op de computer staan raadselachtige documenten met geheimzinnige opdrachten. Zo maakt Ben kennis met een andere kant van zijn vriendin. Via de documenten op de computer krijgt hij opdrachten en aanwijzingen naar verstopte pakketjes.

Geheimzinnige pakketjes

De pakketjes bevatten weer brieven en documenten en vormen vaak weer nieuwe aanwijzingen voor een ander pakket. De zoektocht van Ben voert de lezer mee naar allerlei geheimzinnige plekken in Parijs. Sterker, de verhalen van Vlinder brengen de verteller van Parijs naar New York.

New York is de stad waar Vlinder is opgegroeid. Ook hier krijgt hij weer opdrachten voor het zoeken naar pakketjes. Hij maakt hier kennis met Beatrice. Zij helpt mee met speuren, maar blijkt gedurende de zoektocht ook in het complot te zitten. Alles wordt steeds geheimzinniger.

Thriller

Het verhaal heeft iets van een thriller. Want, zou Vlinder wel dood zijn en heeft ze Ben misschien ook niet op de lijst staan van te doden mensen. Het is een seriemoordenaar, suggereert Beatrice. De verhalen beangstigen, maar maken tegelijk nieuwsgierig naar de afloop en vooral naar de waarheid ervan.

Hiervoor wendt de verteller Ben Constable allerlei technieken en aanwijzingen aan. Dit zijn opvattingen over het vertellen van een verhaal. Wanneer eindig je een verhaal? En wat is een verhaal?

Het begint al bij het begin. In het hoofdstuk ‘Een inleiding tot alles’ verraadt de verteller al enkele dingen. Tomomi Ishikawa en Ben Constable zitten in een café iets te drinken. De verteller zegt dat hij graag een roman wil schrijven met Tomomi en hij als hoofdpersonen.

Roman over vriendschap

De ik-verteller wil graag een roman schrijven over hun vriendschap. Tomomi Ishikawa voelt veel meer voor een boek waarin ‘minstens iets van verrraad, een gestolen schilderij en een pratende hond of aap voorkomen.’

Ben Constable komt haar vraag tegemoet en beloofd een raadsel in het boek te verwerken. ‘Een reeks moorden die we moeten oplossen.’ Waarbij Tomomi Ishikawa de moordenaar is. Ze wil wel Vlinder heten in het boek, maar dat belooft Ben Constable niet.

‘Het wordt meer een soort bijnaam,’ stelde ik haar gerust. ‘En de kronkelige plot zal de lezer door de straten van Parijs en New York voeren.’ (8)

Tomomi Ishikawa ziet in dat geval wel Ben Constable als laatste slachtoffer van de moorddrift van het personage dat haar naam draagt. De ideeën tussen de twee verschillen te sterk. Misschien moet jij je eigen roman schrijven, concludeert Ben Constable.

Alle ingrediënten

Het verhaal krijgt alle ingrediënten toegediend die in de proloog zijn opgediend. Het gaat inderdaad over een vriendschap en bevat inderdaad al die ‘ingewikkeldheden en kunstgrepen’ waar de verteller Ben Constable eigenlijk zo weinig voor voelt. Het verhaal wordt door hem verteld, maar de verteller lijkt zeker niet de regie in handen te hebben.

Dat blijft tot aan het einde hangen als Tomomi suggereert dat Ben Constable helemaal niet de verteller is, maar zij.

‘Ik gebruik het pseudoniem Ben Constable en aan het eind is hij er getuige van hoe Tomomi Ishikawa sterft zodat niemand op zoek zal gaan naar haar – naar mij – en leef ik nog lang en gelukkig. Het kan zelfs het begin van een schrijfcarrière zijn onder mijn eigen nieuwe nom de plume. Wie had ooit kunnen denken dat Ben Constable een vrouw was?’

De personages bespelen de verteller en het verhaal. Zo dreigt alles uiteen te vallen en heerst de verwarring.

De lezer zou zich hier bijna door laten afleiden, maar gelukkig blijft er temidden van al deze verwarring een verhaal staan: het verhaal van een bijzondere vriendschap. Want wie zwerft de halve wereld rond op zoek naar de verhalen van zijn vriendin. Inderdaad: de verteller Ben Constable.

Een perfecte dag voor literatuur

Dit is mijn bijdrage over De drie levens van Tomomi Ishikawa van Benjamin Constable (vert. Tjadine Stheeman) bij Een perfecte dag voor literatuur van notjustanybook.nlLees de bijdragen van anderen in de reacties.

Binnenkort volgen nog 4 blogs over dit boeiende boek:

Unboxing boekenpakket Gerrit Komrij

Op internet worden we doodgegooid met zogenaamde Unboxing video’s. Het begon met het uitpakken van hightech gadgets voor de camera. Het filmpje kwam dan terecht op youtube waarna alle geeks het konden bekijken.

Daarna ontstond snel een devaluatie van dit soort video’s. Iedereen doet het. Het is tegenwoordig erg populair bij de beautybloggers die een pakketje bestellen – al dan niet uit Amerika – en voor de webcam uitpakken.

Ik kreeg deze week een indrukwekkend pakket boeken van Robert de Swaan Arons uit Frankrijk. Daarom heb ik een unboxing video gemaakt, waarbij ik de tas met bibliofiele boeken uitpak voor de camera.

Ik ben helemaal gelukkig met de prachtige boeken en ben nog herstellend van de verbazing. Nu nog alles gaan lezen, wat weer een nieuwe verbazing zal opleveren. Ik overweeg om de boeken afzonderlijk te gaan bespreken. Dus wie weet, komt er nog meer.

Schrikkelen

image4 jaar geleden trouwden 2 vrienden van mij: Wouter en Rob. Ik heb een bijzondere band met ze. Wouter studeerde dezelfde taal als ik. Hij ging de taalkundige kant op, ik de letterkundige. Ik leende een keer een Boccacio’s Decamerone van hem. En gaf het boek pas 10 jaar later terug. Samen met een vriend heb ik een keer bij hem heerlijk boerenkool gegeten. Het smaakte fantastisch met de witte wijn. Daar vertelde hij over zijn nieuwe liefde Rob.

Een week later gingen we naar de prijsuitreiking van een fictieve vriend van ons: Mustafa Gorbani. De fictieve vriend bleef fictief, want hij won niks. Wouter nam Rob mee. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk. En even goede vrienden. Wouter is namelijk iemand met een goede smaak.

Ze trouwden met een heel groot feest en wij waren uitgenodigd. Mijn schoonmoeder logeerde bij ons, zo hield zij thuis een oogje op Doris. Wij waren grieperig. Ik was net aan de beterende hand, Inge werd juist ziek. We besloten toch te gaan. We zouden niet te lang blijven, gingen niet naar het feest ‘s avonds. Maar wel naar de receptie en het eten.

De receptie in de Leidse Waag was geweldig. Al die bekenden, studenten en docenten. Iedereen was er. Een feest der herkenning. Daarna gingen we verspreid over de stad in 4 verschillende restaurants eten. Wij kwamen bij de Griek terecht. Of de Turk, dat zou ook kunnen.

Ik at niet gretig, maar dat maakte het niet minder gezellig. Ergens in het midden kwamen ze langs. Op de bakfiets reden ze van restaurant naar restaurant en beleefde een tafelgang mee met de gasten in het betreffende restaurant.

Wat mij van die dag het meest bijblijft, is iets dat totaal niets met het feest te maken heeft. Op de terugweg reden we over de Hollandsebrug. Het was tegen 10 uur. Onderweg hadden we gekletst over trouwen, vriendschap en ouders. ‘Het gaat niet goed met je moeder’, zei ik. ‘En dat ga ik haar straks zeggen.’

Het ging ook niet goed. Haar vriend begon te dementeren. Ze kon het niet meer aan er elk weekend heen te gaan. Tot diep in de nacht hebben we erover gepraat. Alle griep was weer terug en we sliepen allemaal slecht die nacht. Maar dat was 1 maart en dat telt niet meer mee in een verhaal over de schrikkeldag.