Tagarchief: zomer

IJs en brood – #fietsvakantie

Hellendoorn en Nijverdal zijn gigantisch toeristisch. Je mist snel de wegwijzers in al die drukte van bejaarden op elektrische fietsen en mensenmassa’s die midden op de paden lopen. Bijna niet voorbij te komen. Zo ontgaat je snel een belangrijk bordje.

Dan duiken we eindelijk het bos in. Een levensgevaarlijke situatie met een kerende vrachtwagen. Een smal fietspad. We klimmen de heuvel op. Het is doodstil, slechts een enkele vogel fluit. Alleen een hardloper die ons tegemoet loopt.

Wat een verademing na al die drukte en stress. Ik geniet hier. En als we de afdaling beginnen, zie ik opeens iets langsflitsen. De bordjes met het nummer van het knooppunt waar we naartoe willen. Wat is dit ontzettend gaaf!

Zo rijden we door. We zetten er weer het tempo in. We willen graag de IJssel over en besluiten om via Raalte en Wijhe te rijden. Als we Raalte binnen rijden, zie ik dat het al laat in de middag is. Misschien toch nog wat brood kopen, dan eten we dat vanavond.

Zo stoppen we bij de bakker vlak voor sluitingstijd en koop ik 2 zakken met witte bolletjes. Daarna lopen we naar de buren voor een ijsje. Daar ontdek ik pas dat de ijssalon gewoon bij de bakkerij hoort.

Wat smaakt dit ontzettend lekker als je al zoveel kilometers in de benen hebt zitten. Een heerlijke pauze met zicht op de imposante neogotische kerk van Raalte. Zo bezien lijkt hij wel op een grote middeleeuwse basiliek. Ver verheven boven de huizen uit.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Verdwaald – #fietsvakantie

De rustieke rit door het Wierdense veld wordt afgewisseld met een vreselijk overlevenstocht door Hellendoorn. Deze plaatsnaam komt niet uit het niets. We ervaren het echt als een hel. De prachtige fietspaden zijn verruild voor een lelijke route door de nieuwbouwwijk van Hellendoorn.

Het fietspad wordt verschillende keren doorkruist met dwarse hekjes waar we met de bagage nauwelijks doorheen komen. Hier hoeft de VVV blijkbaar niets te doen om de toerist te behagen. Mij werken de hekjes tegen. Wat een hel om hier te fietsen met al die bagage.

Volgens de beschrijvingen fietsen we nu een stuk langs de Regge. De bordjes misleiden ons en we verdwalen. Ik zoek een weg. Dan maar de hoofdweg dwars door Nijverdal. Niks van de idylle waar ik zo op hoopte.

De vele vrachtwagens die hier langs ons heen denderen. Als we met hulp van Google Maps een zijpad ingaan, kiest grote vrachtwagen deze smalle weg om even te keren. Waarschijnlijk ook verkeerd gereden, maar levensgevaarlijk.

Ik hou mijn hart vast. De fietsknooppunten hebben ons helemaal in de steek gelaten. Ik hoop dat dit de goede weg is in de richting van Raalte. De tijd begint nu ook te dringen en we willen graag morgen in Almere zijn. Stress op vakantie.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Geen leeslijst – #50books

Ik lees momenteel niet echt gericht met een leeslijst. Wel lees ik boeken die ik al langere tijd wil lezen. Zo staat Marcel Proust nog op mijn verlanglijstje het te lezen. Alleen als ik er zelf klaar voor ben, want een vorige leessessie van dit boek is mislukt.

Nog meer laat ik mij leiden door de boeken die ik lees en nieuw te lezen in mij oproepen. Zo maakt Ralf Mohrens nieuwe roman De hemel is zwart vandaag mij nieuwsgierig naar de boeken van Tip Marugg en Frank Martinus Arion. Van de laatste heb ik tijdens mijn studietijd alleen een dichtbundel gelezen.

Enthousiast geworden door een boek over de Balearen, ligt bijvoorbeeld Ik Jan Cremer 2 op de stapel. Net als De ridder is gestorven van Cees Nooteboom.

Allebei boeken waarin het eiland Ibiza een grote rol speelt. Verder stort ik mij op de vertrouwde reisboeken en liggen er boeken genoeg om te lezen. Een bezoek aan Texel wakkert mijn liefde voor Jan Wolkers weer aan. Dan ben ik geneigd om een roman van hem weer te gaan lezen.

Ik heb niet meer zoveel boeken te bespreken, dus ik heb alle vrijheid. Dan neem ik boeken mee uit de bibliotheek of ik struin door mijn eigen boekenkasten op zoek naar een boek waar ik op dat moment wel zin in heb.

#50books

De leesvraag #50books is een initiatief van Peter in 2013. Martha nam het in 2014 over en in 2015 ging Peter zelf weer verder. In 2016 nam ik de honneurs waar. Dit jaar neemt Martha het weer over. Vanaf de eerste vraag doe ik regelmatig mee. Naar overzicht van alle vragen.

Heuvels – #fietsvakantie

Het zachtglooiende deel van Twente bij Ootmarsum en Tubbergen, is een feest voor het oog en heerlijk om doorheen te fietsen. We kopen bij de bakker in Ootmarsum een broodje en rijden over de heuvels door de fraaie houtwallen. Wat is dit genieten.

Langs de route roept een campinghouder of we vannacht niet bij hem willen slapen. Nee, we rijden nog even verder roep ik terug. Doris is al veel verderop begonnen aan de afdaling. De hooiende boeren, de warme zon en de gemoedelijkheid maken het tot een feest om hier te fietsen. Dit is genieten.

In Tubbergen zijn de voorbereidingen voor een heus paardenfestijn. Voor de kerk is een groot podium opgesteld waar straks een grote paardenshow zal zijn. Ik had eigenlijk even de kerk willen binnengaan.

Goede oude herinneringen aan hoe ik hier af en toe kwam om orgel te spelen. Vooral aan het kleine orgel in het transept koester ik mooie herinneringen. Maar het is nu te druk, we rijden via het landgoed de stad uit.

Het Noordoostelijke puntje van Twente is een groot langgerekt moerasgebied. Hier ligt op een smalle zandstrook het dorpje Langeveen. Ik ben er organist geweest en wil het dorpje dolgraag aan Doris laten zien, maar het wordt steeds later. De avond is al begonnen en eigenlijk moeten we een camping zoeken.

Dat vraagt Doris dan ook als we weer ergens verkeerd zijn gereden. Ik heb een camping in mijn hoofd voorbij Langeveen, maar dat kan nog wel meer dan een uur duren voor we er zijn. De dwaaltocht door Nordhorn heeft ervoor gezorgd dat we wat meer tijd zijn kwijtgeraakt.

Daarom keren we en kiezen een camping iets verderop. Het is toch nog een aardig stukje rijden, maar nog altijd minder ver dan doorrijden naar de plek waar ik heen wilde. Gelukkig haalt mijn dochter mij terug naar de werkelijkheid.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Hooien – #fietsvakantie

Het inpakken gaat steeds sneller. Al is de hele camping uitgestorven. Alle senioren zijn die ochtend met veel bijbehorend kabaal vertrokken. Op hun elektrische fietsen gingen ze weg. Ik heb slechts 1 oudere gezien op een gewone fiets. Het is fiets-4-daagse in Denekamp. Hartstikke leuk, volgens de campingeigenaar, die nog even een praatje komt maken. Wij stappen op de trappers en rijden op eigen kracht.

De tocht gaat een stuk langs de grens en we zullen ook nog even naar Nordhorn gaan. De boeren zijn ook vroeg opgestaan. Het is een drukte van belang. De maaiers en tractors vol met hooi rijden af en aan. We pakken eindelijk een rustig weg in de richting van Nordhorn.


In Nordhorn verdwalen we genadeloos. We hebben wel heerlijke broodjes gehaald, maar de bewegwijzering voor fietsers houdt precies bij de grens op. Zo duurt het even voor we weer terug zijn in Nederland.

Het lijkt wel of iedereen opgetrommeld is om mee te helpen met het hooien. Overal is bedrijvigheid op deze mooie zomerdag. Veel boerinnen en boerendochters rijden op de grote tractors voorbij. Het meest extreem is het bij Geesteren waar ik een jongen en meisje, nauwelijks ouder dan Doris zie. De jongen kan amper bij de pedalen van het voertuig. Levensgevaarlijk. We rijden snel voorbij en hopen dat er geen ongelukken gebeuren.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Rijssen – #fietsvakantie

img_20160813_151939.jpgEen aparte gewaarwording. De Sallandse Heuvelrug is een lange klim omhoog en daarna een lange afdaling. Het is echt een heuvel die je moet overwinnen. Dan schieten we naar beneden en rijden zo Rijssen binnen. We zijn nu echt in Twente!

Rijssen is de geboorteplaats van Belcampo. De 2 hebben een haat-liefdeverhouding. Ik weet dat veel Rijssenaren niet zo blij zijn met deze schrijver. Hoogstwaarschijnlijk heeft de schrijver en arts het definitief verbruid bij het schrijven van zijn verhaal ‘Het grote gebeuren’. Het speelt op de laatste dag, of jongste dag. Het ligt eraan van welke kant je het bekijkt. De wereld vergaat en zelfs Rijssen is niet meer.

Ik probeerde ooit het verhaal te parafraseren naar Veenendaal bij een schrijfwedstrijd. Het mislukte jammerlijk. Maar Rijssen is voor mij onlosmakelijk verbonden met Belcampo. De naam had voor mij altijd iets mysterieus. De kleuterjuf van mijn broer en zus kwam er vandaan. Het voelde voor mij als een oord ver weg.

Als wij eenmaal in dat mysterieuze oord rijden, is er weinig mysterieus aan. We kiezen een supermarkt uit voor de lunch en peuzelen hem op een bankje bij de nieuwbouwwijk op. Daarna rijden we verder en verdwalen hopeloos in het centrum. Niet lelijk, zeker op zaterdag.

Rijssen is echt een stadje, vol met smalle steegjes en andere uitdagende wegen. En dan lijkt Rijssen best wel op Almelo. Haast net zo mooi. Zeker ook omdat er buiten zo’n mooie havezate ligt, het is De Oosterhof. We gaan er niet naar binnen, want we moeten echt wat verder Twente in.

Fietsvakantie

In augustus maakten Doris en ik een mooie fietstocht door Nederland met als bestemming: Twente. Elke week op vrijdag schrijf ik een stukje over deze bijzondere fietsrit.

Bosbessen plukken (1) – een idylle

image

De idylle: het donkere bos, omringd door groen en vogelgefluit. Het geruis van de wind door de bladeren. En daar tussen de bladeren, het groen, over de zachte bodem lopen. Elke stap die je zet voel je je voet een eindje wegzakken in het laagje van vergaand blad, zacht mos en de takken die onder je voeten kapotkraken om uiteen te splinteren in duizend stukjes.

Dat gevoel lokt mij naar het bos. De geur van humus, een mix van rotting en pure zuurstof. Het leven dat in het bos zijn volle wasdom krijgt en het gevoel dat je overal om je heen het leven hoort. Dat is het bos optima forma.

De wens is dan ook om naar het bos te gaan om bosbessen te plukken. Onzeker omdat ik vorig jaar te laat was en dit jaar echt niet achteraan wil sluiten, gaan we nu tegen het einde van juni naar de groene bossen. Bij ons hier in de polder is de grond niet van zand en de zuurgraad komt niet hoog genoeg om dit kleine struikje ook maar een schijn van kans te geven.

image

Daarom zetten we de fietsen achterop de auto. Het kost weer wat moeite uit te vogelen hoe dat ook alweer moest. Ik ontdek dat ik de vorige keer 1 van de 2 staanders verkeerd om heb gezet. Ook zit de angst voor een tekenbeet er goed in, daarom spuiten we ons in met Autan, trekken de sokken over de lange broek heen en hebben lange mouwen aan.

Onderweg naar Baarn treft ons een stortbui. Het scheelt dat we een verkeerde afslag nemen en ook nog eens een verkeerde weg inslaan. Het is droog als we onze route weer gevonden hebben. We rijden weer waar we vorige zomer fietsten, langs Paleis Soestdijk, tussen Hilversum en Baarn.

Dan parkeren we de auto aan de rand van Baarn bij een groot landhuis, steken de spoorweg over en fietsen het bos in. De vogels fluiten en al snel zie ik de eerste bosbesstuikjes. Heel klein en laag bij de grond, maar geen enkele bes eraan.

image

Ik stap van mijn fiets af en wil verder speuren. Er zou toch wel wat te vinden zijn? Of zijn we echt veel te vroeg en hangt er nog geen enkel blauw besje aan de miezerige struikjes. Het bos is hier gemengd. Doris en ik weten dat de bosbes het beste gedijt onder de hoge dennenbomen. Daar is het blijkbaar licht genoeg.

Maar hier groeien ze ook onder de eikenbomen. We zoeken verder en vinden dan de eerste bessen. We eten ze op en proeven de bes. De smaak van het verleden is voor haar een nieuwe smaak. Je proeft er het bos in, zo kruidig is deze vrucht. Die smaak die zoet en zuur is, waarin je het mos proeft, de takjes en de rottende bladeren.

Dit is de bosbes.

Lees morgen het vervolg: het bos in een potje

Zomervakantie

image

Het valt mij nog altijd op. Als ik terugkom van vakantie ziet de omgeving waar ik woon er heel anders uit. Het gras oogt groener, de bomen hebben vollere bladeren en de bramen zijn rijp.

Eigenlijk is het doodzonde dat je in de mooiste maanden van het jaar op vakantie gaat. Juist dan staat je woonomgeving er zo mooi bij. Laat de natuur zich van haar mooiste kant zien en is de wereld eventjes het paradijs.

image

Toen ik jong was en terug kwam van een paar weken verblijf op een ander plekje van deze wereld, viel het mij onmiddellijk op. De tuin zag er anders uit dan ik haar had achtergelaten. Het huis rook anders van binnen en de kleuren in de straat waren feller dan ik mij kon herinneren.

Ik ben nu slechts een weekje weggeweest, maar ook nu zie ik hoe het park in mijn afwezigheid weer een stukje mooier is geworden. In de winter lijken deze veranderingen niet te spelen.

image

Het is vooral een zomers gebeuren, lijkt het. Al kan het voorjaar ook binnen een paar dagen doorbreken of laat de herfst de bomen van groen naar geel kleuren. De zomer grijpt het meest intens met kleuren en geuren om zich heen. Net als dat het weer zeer veranderlijk kan zijn, zoals de zomerstorm van 2 weken terug wel laat zien.

In de ochtend blijft het dauw nu heel mooi liggen op de bloemen en grassprieten. Ik geniet van deze ogenschijnlijk kleine verandering. Ook zie ik hoe de lichtval veranderd is sinds vorige week. De bomen verspreiden het licht heel breed en geven het park meteen een andere kleur.

image

Dat is wat Martin Bril ook bedoelt met het genieten op de millimeter. Steeds hetzelfde rondje lopen laat je de kleine geheimen zien die je niet ziet als het nieuw voor je is. Ik merk het nu ook weer: ik zie dingen die ik bij de fietsrit helemaal niet zag.

Ik was bij het fietsen met hele andere dingen bezig dan nu. Ik ben nu weer met het jaargetijde bezig, de kleuren en de geuren. De totale beleving van het landschap en de natuur.

image

Frambozen

image

Vroeger dacht ik dat bosbessen, frambozen en bramen zijn als de mensenhuid: ze kleuren door de zon. Alleen als de zon goed schijnt, worden ze rijp. Anders blijven ze groen.

Nu weet ik dat het iets anders in elkaar steekt. Zo geven na de bessenstruiken, nu de frambozenstruiken hun vruchten af. Ik pluk elke avond de rijpe vruchten. Het aantal rijpe vruchten neemt weer af na de overdadigheid van vorig weekend.

image

Tot mijn verbazing zie ik onrijpe vruchten die avond, ’s ochtends met beduidend meer blos op de wangen dan de avond ervoor. Het lijkt wel of het rijpingsproces niet afhankelijk is van daglicht. In de nacht rijpt de vrucht verder om ’s morgens versmaad te worden door een vogel of een mens.

Overigens zijn wij en de vogels niet de enigen die tuk zijn op de roze vruchten. Onze teckels weten er wel raad mee. Af en toe betrap ik ze erop dat een vrucht van een struik trekken.

image

Ze doen dat bijna even kritisch als ik. Alleen de rijpe vruchten eten ze op. De onrijpe laten ze hangen in de hoop dat de blos er de volgende dag op gekomen is.

Lindebloesemthee

image

Aan het eind van de warme zomerdag ruik ik in het park de heerlijk zoete lucht van de lindebloesem. Het is best een zoete lucht die als je het lang ruikt, best zwaar wordt en je zelfs een klein beetje hoofdpijn bezorgt.
image

Bij het lopen door het park en het zien van de kleine gele bloemetjes, kom ik op het idee dit keer de bloesem te plukken voor een lekker kopje thee. Ik heb mij namelijk laten wijsmaken dat lindebloesem erg goed voor lijf en geest is.

image

We zoeken het even op. Pluk de bloesem met schutblad en laat dit in het kokende water zakken. Even trekken en klaar is kees.

image

Ik probeer het voorzichtig op te drinken. En het smaakt heerlijk. Precies zoals de bloesem ruikt. En het schijnt ook nog eens goed te zijn tegen verkoudheid en allerlei andere kwaaltjes.