De roman Tirza van Arnon Grunberg ligt al sinds de vakantie op het tafeltje naast de bank. Een cello met daarop twee tepels, een navel en op de bodem een driehoekje schaamhaar. Uit de hals vloeit bloed.
Het boek ligt wat opzichtig op het tafeltje. Dat vraagt om commentaar van mijn huisgenoten. Laatst wees ze naar de cello en noemde hem heel stellig ‘meisjesgitaar’. Hoe jong een peuter al verstand heeft van iconografie.