Het was dinsdag, ik zette mijn telefoon aan, tegen het einde van de morgen, hij piepte ten teken dat hij een SMS’ je binnen had gekregen: ‘Het volgende nummer heeft geen bericht achtergelaten’. Er volgde een nummer dat begon met 020.
Ik was naar huis gegaan omdat de verkoudheid mij teveel geworden was en ik voelde niet meer de energie om het nummer terug te bellen. Wie zou mij hebben proberen te bereiken uit Amsterdam en waarvoor zou hij of zij mij gebeld hebben.
Soms maakt bellen naar dat nummer het raadsel alleen maar groter. Gisteren waagde ik een poging de afzender te achterhalen. Eerst zocht ik het via google. Het leverde geen resultaten op, ook omgekeerd zoeken hielp niet.
Dus schreef ik het nummer op een kladblaadje en belde het. ‘Martha, kantine’, sprak de andere kant van de lijn. Ik stelde me snel voor en vroeg waar ik mee sprak. ‘Met de kantine van het conservatorium, spreek je.’ Ik legde snel uit dat ik door dit nummer gebeld was deze week. ‘Nou, dit is de kantine en ik weet niet wie jou gebeld moet hebben.’
Het zal wel een misverstand wezen, concludeerden we allebei snel. En toch vraag ik mij nog steeds af waarom uitgerekend de kantine van het conservatorium mij belde en geen bericht achterliet.