We zaten op het kleedje waarvan ik thuis het tweelingbroertje heb liggen. De zon verloor haar kracht door het wolkendek dat voor haar geschoven was. ‘Wat staat daar op dat bordje?’ vroeg Inge. Ze wees naar het bordje dat bij het parkeerautomaat stond. ‘Ja, dat vroeg ik me ook al af’, zei Michaël. ‘Alleen?’ ‘Alleen bewoners?’ Hoe we ook staarden, we zagen het niet.

Inge haalde haar fototoestel tevoorschijn, nam het bordje op de foto. ‘Alleen dagkaarten’, antwoordde ze. En ineens lazen we het allemaal.