De reden van burgemeester Aleid Wolfsen om de publicatie van een artikel zo tegen te werken dat hij subtiel dreigt met het stopzetten van de wekelijkse gemeentelijke advertenties. Genoeg om een uitgever ertoe te zetten de oplage te vernietigen. Dat de gemeente ook nog eens tegemoet wil komen in de kosten, toont dat hier echt alle grenzen van het fatsoenlijke worden overschreden. Aan de integriteit van Aleid Wolfsen twijfel ik allang niet meer.

Ik heb het gewraakte artikel maar eens gelezen en snap niet dat een burgemeester zijn macht zo misbruikt. Het is een keurig artikel met hoor en wederhoor, van een tendentieuze berichtgeving is in mijn ogen absoluut geen sprake. De reactie van Wolfsen doet juist vermoeden dat er wel iets zit in de woorden van de professor die niets anders doet dan het interpreteren van de wet.

Wolfsen had na publicatie gewoon een rechtszaak kunnen beginnen, of juist vooraf via dezelfde gang de uitgave kunnen weigeren. Hij vindt dat het artikel zijn integriteit aantast. Wolfsen vergeet dat hier niet een brochure van de gemeente wordt afgedrukt, of dat de tekst van de gemeenteadvertentie verderop in de krant. Hier wordt journalistiek bedreven en als ik de tekst zo lees, dan is dat journalistiek waar veel huis-aan-huis krantjes jaloers op mogen zijn. Hoe vaak dergelijke krantjes niet gewoon uit gekopieerde persberichten? De kopiïst heeft dan ook nog eens de tekst verkeerd overgenomen, waardoor het bericht midden in een zin stopt, of het telefoonnummer nog vermeldt waar de journalist terecht kan voor meer informatie.

De daad van Wolfsen toont een treurige ontwikkeling van de journalistiek. Het wordt namelijk meer en meer de trend van de schrijvende pers betrokkenen het artikel voor publicatie te laten lezen. De invloed die de betrokkenen daarmee krijgen, maakt dat hun rol verschuift van object naar subject. Het maakt de teksten meer en meer subjectief, terwijl de journalistiek objectiviteit hoort na te streven. Een journalist behoort namelijk niet tot de afdeling voorlichting.