Bij het ontluiken van mijn twitter-enthousiasme, was daar plotseling het mailtje van haar. Ze wilde mij volgen. Ik vroeg mij af wat een jong en sexy persoon als zij zag in een saaie vader die wat schrijft over de eendjes die in het water van de gracht voor zijn huis zwemmen. De foto bij het plaatje liet echter alle twijfel varen. Zij was het echt en zij mij volgde, dan zou ik haar ook volgen.

Ze schreef wat over rosé, dat ze op een terrasje dronk. Dat ze zwaar beschonken was thuisgekomen, maar ‘s morgens op de redactie nergens last van had. Soms parafraseerde ze een collega. Allemaal best grappig, ook het Nederlands afgewisseld met het Engels maakten haar tot een levendig personage op Twitter. Ze had het nieuwe medium helemaal gevonden, net als ik ondertussen.

Nu hoorde ik van nep-twitteraars. Ze doen zich voor als Hans Laroes en maken scheve grappen over de stagiaire (‘neuk de stagiaire’). Of ze heten Eva Jinek en zitten dronken het nieuws voor te lezen, waarbij ze ook nog vunzige citaten geven van hun collega’s. De NOS heeft ze verwijderd, want met de nieuwslezers en hun baas mag je niet spotten.

Ik dook in mijn Twitteraccount en zag dat mijn volger eveneens verdwenen was. Wie van degene die ik volg is echt, en wie van degene die mij volgt is echt?