Ik moet een jaar of zeven zijn geweest. De krant kopte met ‘Handelsoorlog met VS’ en ik vroeg m’n moeder wat dit nu te betekenen had. Een oorlog met Amerika. Zouden nu de soldaten binnenkort in opperste staat van paraatheid worden gebracht? En moesten we ons nu verstoppen in het kruipluik als er een straaljager overvloog?

Mijn moeder probeerde uit te leggen dat het iets anders was. Onderwijl zocht ze in het krantenartikel naar wat een handelsoorlog nu behelsde. Verder was de handelsoorlog helemaal nog niet uitgebroken, er werd alleen ermee gedreigd. Een handelsoorlog bestaat voornamelijk uit sancties en hoge invoerheffingen om producten van een specifiek land te weren.

Vlaanderen weert momenteel ook Nederlandse producten. Het is geen handelsoorlog, maar een beetje samenscholing van consumenten is genoeg om last van te hebben. Nederland zou de Westerschelde gaan uitbaggeren, omdat de steeds groter wordende schepen de haven van Antwerpen niet meer kunnen binnenvaren. De haven van Antwerpen heeft al meerdere grote verbouwingen erop zitten. Een deel van de oude stad moest het veld ruimen in de jaren zeventig en geen schip meert meer aan in deze nieuwe haven, want de schepen zijn sinds de jaren zeventig nog weer groter geworden zodat er nog een nieuwe haven is gebouwd. Althans dat vertelde een geëmotioneerde stadsgids mij eens bij het standbeeld van Lange Wapper.

Volgens de Vlamingen liggen de Nederlanders expres dwars en ze zwaaien al met het contract uit 1839 waarin Nederland belooft de Westerschelde nooit te blokkeren. Dat verdrag uit 1839 lijkt misschien wel op een wurgcontract. De IJzeren Rijn spoorweg dwars door Limburg, die Nederland ook tot het uiterste vertraagt, behoort eveneens tot één van de levensaders van België. Ook hierbij zwaait België met het vergeelde papier, in combinatie met een ander, later verdrag dat voortvloeit uit het verdrag uit 1839.

Contracten zijn er om nageleefd te worden, maar ik vraag me wel af waarom havens die zo dicht bij elkaar liggen niet intensiever samenwerken. Het ideaal zou zijn als de havens van Antwerpen, Rotterdam en Amsterdam gezamenlijk zouden optreden, de schepen verdelen en ieder hun eigen specialisme ontwikkelen. Bovendien zou een gezamenlijke infrastructuur naar het achterland (met name het Ruhrgebied) over de Betuwelijn ook het gekrakeel rond die IJzeren Rijn oplossen. De Betuwelijn zou dan eindelijk een beetje rendabel worden.

Nu worden mooie supply chains gehinderd door psychologische barrières en nationale trots. Twee landen die een taal en een deel van de geschiedenis met elkaar delen, kunnen meer met elkaar delen zonder de eigenheid te verliezen. Het zou goed zijn de baggermachine aan te grijpen om eens dichter bij elkaar te komen in plaats van elkaar te sanctioneren.

Blog oorspronkelijk geschreven voor supplychainmagazine.nl