De rij mensen die willen afrekenen in het Kruidvat groeit allengs. Als ik aansluit, loopt een collega van het meisje dat in haar eentje achter de kassa staat de rij voorbij. Daar komt de versterking, denk ik. De collega houdt een opschrijfmap voor haar neus en vraag het meisje iets. ‘Nee, bij de shampoo’, zegt het meisje. Haar collega schrijft driftig op het blok en loopt de rij weer voorbij.

‘He, daarvoor ging ik hier naartoe.’ De vrouw voor mij wijst naar een pak met thee dat een andere vrouw in haar hand vasthoudt. ‘Wilt u weten waar het staat’, zegt de andere vrouw behulpzaam. ‘In deze rij.’ Ze wijst naar de rij waar wij vlakbij staan. ‘Ach, maar nee’, aarzelt de vrouw. ‘Ingrid, wil jij deze halen?’ De andere vrouw laat haar dochter het pak thee zien. ‘Afslankthee’ staat op het pak.

Het meisje komt met een ander pak de rij uit. ‘Ze hadden die niet meer mama, alleen deze nog.’ ‘Nee, die moet je niet hebben. Breng hem maar terug’, antwoordt haar moeder. ‘Ach’, zegt de vrouw voor mij een beetje verlegen. ‘Ik wilde het een keertje proberen. Helpt het?’ ‘Ja’, zegt de moeder. ‘Telkens als ik denk dat het weer tijd dan neem ik het en dan gaan die kilo’s er echt af.’ Ze denkt na. ‘Maar je kunt dit ook bij De Tuinen kopen hoor.’ De vrouw knikt. Ondertussen heeft het meisje wel een rol Mentos in haar hand. ‘Mag deze ook?’

Voor de vrouw die op zoek is naar de afslankthee, staat nog een andere dame. Ze heeft zich een beetje verstopt voor het gesprek, maar is nu echt aan de beurt. Aarzelend steekt haar hand met de boodschap naar voren. Heel duidelijk is het laatste pakje van de afslankthee te zien.