De rolstoel hobbelde op de kleine steentjes. De electromotor zoemde zachtjes. Het wagentje liet bij elke trilling het gerammel van hard plastic horen. De vrouw reed onverstoorbaar voort en liet zich niet uit het apparaat trillen.

Het rechterbeen lag op een uitgeklapt tableautje. In haar vrije linkerarme bengelde een peuk. De shag was losjes gerold. Bij elke hijs die de vrouw op het trillende vaartuig nam, trok een centimeter sigaret weg. Het papier dwarrelde overal rond. Zo los was de peuk gedraaid.

Busbaan

Het vaartuig naderde de busbaan, maar minderde geen vaart. Het rammelde bij de oversteek nog harder. De peuk moest echt alle kanten op vliegen. Ik zag het niet meer, want ik was haar al ver vooruit gerend. De ondragelijke traagheid van het bestaan hoef ik nog niet mee te maken.

De schrijver Stephan Sanders die hier nu een paar weekjes woont, viel het als eerste op: er rijden hier zoveel scootmobiels. Het valt de Almeerder al niet meer op. Daarom hebben we ook een schrijver van ver (Amsterdam) ingehuurd. ‘Ze stonden laatst dubbel geparkeerd voor de HEMA’, vertelde Sanders voor de televisiecamera van EenVandaag.

Fietspaden

Waarom er zoveel scootmobiels in Almere zijn? Een scootmobiel leent zich bij uitstek voor de fietspaden die Almere rijk is. Daardoor kun je snel van a naar b. Ik zou er ook niet aan moeten denken om aan de rechterkant van de weg, tussen al het drukke verkeer te moeten rijden in zo’n ding.

Gesjeesd

Daarom rijden er meer scootmobiels in Almere dan in Amsterdam. De tramrails en daar dan tussen komen met de smalle wieltjes van de scootmobiel. Onderwijl sjeest de taxi voorbij en racet een ongeduldige auto in volle vaart je voorbij. Niks bruggetjes, die zijn er hier ook genoeg, maar gewoon rustige fietspaden.