De operatie Top Kill van het olieconcern BP op de bodem van de Golf van Mexico is mislukt. Als je depressief wilt raken, hoef je maar een halve minuut naar de webcam te kijken op anderhalve kilometer diepte in de Golf van Mexico. De olie en het gas stromen met een noodgang uit het gat en de stroom houdt niet op.

Klassieke ramp

De ramp duurt nu al 5 weken en lijkt niet te stoppen. En deze ramp is een klassiek voorbeeld hoe rampen verlopen. Het olieconcern tobt al weken om het gat te dichten. Nationale en internationale hulp blijft achterwege, terwijl hier wel een ramp van wereldformaat zich aan het voltrekken is. President Obama mag het wel ‘hartverscheurend’ vinden, hij zal wel de regie in handen moeten nemen en internationale hulp moeten inschakelen. Misschien dat zo iets van de machteloosheid verdwijnt.

Wakker liggen

De ramp op de bodem van de Golf van Mexico houdt mij geregeld wakker. Het verontrust me dat hier een enorm stuk van de aarde enorme schade oploopt. Onherstelbaar klinkt misschien zwaar in de oren, maar een herstel duurt decennia, misschien wel eeuwen. De ramp past zeker in de rij met andere grote rampen zoals Tjernobyl.De Russische autoriteiten lieten niemand toe, maar iedereen had er last van.

Meest rampzalige ramp

Wat bij deze ramp wel één van de meest rampzalige elementen is, is de communicatie. Het spel dat het olieconcern speelt gedurende deze ramp, laat zien dat de organisatie vrijwel machteloos staat toe te kijken bij deze ramp. In eerste instantie werd verteld dat de techniek zou voorkomen dat er olie in het water terechtkwam. Het boorplatform zonk en er voltrok zich een ramp na de ramp.

Minder rampzalig voorstellen

BP stelde het allemaal minder rampzalig voor, inderdaad er lekte wat olie uit de bron, maar het viel mee. In de dagen en weken erna stelde het olieconcern dagelijks de cijfers bij. Het zou om ongeveer 100.000 liter ruwe olie per dag gaan. Dat het uiteindelijk 5 keer meer was, kwam pas vele dagen en liters olie later aan het licht.

Slecht rampmanagement

Dat het olieconcern ook weinig raad weet met de situatie toont een uitermate slechte beheersing van het rampmanagement. Oplossingen om ondergrondse lekkages aan te pakken, lijken er niet te zijn. De olieboorders lijken ter plekke de oplossingen te bedenken. Een mooie vorm van creatief opportunisme, maar een slechte manier om een crisis te lijf te gaan.

‘Hartverscheurend’

Met het typeren van de huidige situatie als ‘hartverscheurend’, laat president Obama ook zien dat hier zich een ramp voltrekt. Het voelt als het dier dat zijn eigen nest aan het bevuilen is. De zucht naar olie en kortzichtige kijk op snelle winsten, veroorzaakt deze ramp. Het begint natuurlijk met de eerdere fasen: het aanboren van de bron en de bouw en onderhoud van het olieplatform zelf. Hier is klaarblijkelijk niet voor degelijke en duurzame oplossingen gekozen. Dat een ramp als deze zich nu volstrekt, toont dat het concern onzorgvuldig heeft gehandeld.

Niet te managen

Dat de ramp in alle opzichten niet te managen is en zelfs de communicatie achter de feiten aanhobbelt, vind ik niet goed te praten. Nu is actie geboden, dan kan het zwartepieten altijd nog later. Ik zou de internationale hulp zeer snel inschakelen voordat zich taferelen voltrekken zoals destijds bij Tjernobyl. Het lijkt er verdacht veel op dat de Amerikaanse overheid even hardleers is. Zeker na de orkaan Katrina en de komst van een andere president, had ik hier veel verwachtingen van. Maar de machteloosheid overheerst.