Er is zo’n categorie bellers die iedereen laten meeluisteren. Het lijkt ook wel of ze er genoegen in scheppen om de medereizigers deelgenoot te laten zijn van hun telefoongesprek. Zo zat er gisteren een heel vervelende achter mij. Hij begon al met: ‘mag ik mee [seconde stil] in de trein’.

Natuurlijk

Natuurlijk vraagt hij eerst of hij mee mag en zegt daarna dat hij in de trein zit, maar het lijkt net of hij vraagt of hij meemag met de trein waarin hij al zit. Daarna zegt hij – zich niet bewust van enig leed – ‘zijn er nog meer vliegtuigen neergestort? [even stil] Maakt niet uit, als de onze maar vliegt.’

Officiële instantie

Daarna belt hij met een officiële instantie (de luchthaven) met de volgende vragen over wat hij mag meenemen onderweg:

  • Ik heb de oplader van mijn telefoon in mijn handbagage, mag dat? [korte stilte] Nou, op zich kan je iemand wurgen met dat draad.
  • Mag ik 2 bananen meenemen? [korte stilte] Nou, ik wil niet dat ze deze voor een pistool aanzien.
Dit is niet grappig, dit is een schreeuw om aandacht.