De zonsondergang vanavond vanuit het caravanraam leek niet te stoppen.
Steeds wilde ik naar buiten hollen voor een volgende foto.

Elke minuut veranderde het uitzicht. Ik zag een bont spel van kleuren,
licht en schaduw, vlekken van wolken, soms een veeg. Te mooi om op de
foto te zetten. De kleurschakeringen werden soms zelfs het eenvoudige
oog van mijn mobieltje te veel. Dan wist hij die enorme kleurenpracht
slechts terug te brengen tot een witte vlek.