Boos werkeloos – #WoT

apr 3
  •       7
  • 0

image

Allemaal halleluja-praatjes. Positieve verhalen hoe mensen snel een baan vonden. Vrijdagmiddag horen dat ze hun baan kwijtraken. Dezelfde avond nog ‘Beschikbaar’ bij de header zetten, weekend druk mailen en maandagochtend een uitnodiging voor een gesprek De volgende dag praten en aan het eind van het gesprek de nieuwe baan in hun zak stoppen. Woensdag fluitend met het broodtrommeltje achterop de fiets.

Geklets natuurlijk. Werkeloos zijn, is zitten op de bank en naar buiten staren. Werkeloos zijn is teleurstelling, verdriet en boosheid. Veel boos.

Nou vooruit een voorbeeld.

Vandaag een week geleden. Ik ben op zoek naar vacatures en type op twitter het zoekwoord ‘webredacteur’ in. Voor ik het weet stuit ik op een tweetje dat niet voor mijn ogen bedoeld is:

De neus in de boter. Ik druk de neus wat dieper in de boter. Niet die #NSS2014 is de neus in de boter, die hele baan is de neus in de boter!

Ik voel hoe teleurstelling omslaat in boosheid. Waarom zij wel en ik niet? Ik begrijp het niet, zoek de reden. Waarom zou zij zoveel beter zijn dan ik? Ik voel hoe mijn benen week worden. Ik had het zo goed gekund en met zoveel energie aangepakt. En enthousiasme…

Beter dan wie ook.

In plaats daarvan tuur ik uit het raam, zie de gracht. Een plaatje dat ik al weken zie. Als ik lang genoeg kijk zie ik de blaadjes uit de takken groeien. De laptop op schoot. Zoeken naar een andere baan dan de baan die ik niet geworden ben.

En ik voel mij boos, boos om de situatie waar ik niet om gevraagd heb maar wel in beland ben. Ik zoek de woorden die ik gisteravond op een presentatie hoorde: ‘Stop met het de schuld geven aan anderen. Doe er zelf iets aan. Jij kunt zelf iets aan je situatie veranderen.’

Een mening waar ik het niet mee eens ben. Alsof verliezen van één kandidaat en honderden achter je laten, mijn eigen schuld is. Het is vooral oneerlijk. De wond van de afwijzing laat je niet snel liggen. Het enthousiasme van toen heb je niet snel herpakt. Je bent verdrietig, want je bent aan de kant gezet.

Is er iets aan te doen?

Helemaal niks. Hard werken en moeite doen. En hopen dat iemand je uitkiest uit de massa werkelozen. Na elke afwijzing weer herpakken. Een situatie van wantrouwen waar anderen voor gezorgd hebben, maar waar jij de tol voor betaalt. En het kost heel veel energie. Bergen energie.

Ik hoop dat voor de energie op is, de baan er is. En tot die tijd mag ik soms best boos zijn. Al is het niet leuk. Voor niemand. De boosheid is machteloosheid. Machteloosheid voor een situatie waar je niet om gevraagd hebt, waar je niks aan kunt doen en die je eigenlijk niet in de greep krijgt.

7 thoughts on “Boos werkeloos – #WoT

  1. Hi Hendrik-Jan. Hoe lang ben je al thuis? Werk vinden is idd geen makkie. Mijn man heeft ruim3 jaar thuis gezeten. Na 700+ sollicitaties en geen uitkering meer (aan het UWV heb je ook geen ruk). Was hij nog steeds niet chagrijnig. Dat heb ik altijd zeer bewonderd, ik weet niet of ik dat zou kunnen. Ik ben met je eens dat je geluk moet hebben, maar denk ook dat je boosheid tegen je werkt. Heel moeilijk om je gevoel naast je neer te leggen, dat snap ik al te goed. Maar probeer die negatieve energie die je daar mee opwekt om te zetten naar iets positiefs. Ik wens je veel sterkte. Mijn man heeft op zijn 49e nog het geluk gehad dat iemand zijn kwaliteiten wel herkende. Wat vorig jaar begon met een half jaar contract is sinds een maand een vaste baan. Hou vol en ga iedere sollicitatie (brief of gesprek) in met een positieve fibe. Ennuh, iedereen die zegt dat er altijd werk is als je maar wil…….direct een dreun verkopen! 😉
    Hou je taai,
    Nicole a.k.a. Koezie

  2. HJ, ik voel met je mee… Ook ik ken dat gevoel van nutteloos en waardeloos te lijken te zijn. Daarentegen vind ik vaak ook de moed weer om te denken dat ‘t bedrijf wat mij afwijst me niet verdient 😉

  3. Als werkgever (en toevallig voormalige leidinggevende van Hendrik-Jan) merk ik dat veel sollicitanten de verkeerde instelling hebben, namelijk dat zij een vacature willen vervullen. Een leidinggevende met een vacature zit hier helemaal niet op te wachten. Hij is op zoek naar een persoon die met liefde, plezier en (soms wat) ervaring een grote aap van zijn overvolle schouder haalt.
    Schrijf daarom ook nooit in je LinkedIn profiel dat je beschikbaar bent of op zoek bent naar een baan. Vertel wat je komt brengen. Welk probleem los jij op bij je toekomstige werkgever. Daar is de werkgever naar op zoek.
    Ook zijn CV’s vaak ronduit oninspirerend. Een directeur met een vacature wilde uit een stapel CV’s die persoon die eentje in de vorm van een mindmap had gemaakt sowieso op gesprek.
    Bied een zoekende werkgever aan een proefopdracht uit te voeren, gratis. Help hem zijn aap te identificeren. Vraag hem daarna.
    En maak aan de je netwerk kenbaar welk probleem jij het beste kunt oplossen, de grootste kans op een baan of opdracht.
    Succes!

  4. Dat ben ik niet helemaal met je eens Martijn. Ik heb jaren voor een werving en selectiekantoor gewerkt en elke werkgever heeft andere eisen wat betreft een cv. Iedereen leest op zijn eigen manier. Wat jij een goed cv vindt, bijvoorbeeld een mind map, vind een ander te druk en onoverzichtelijk. Dat is het moeilijkste deel van een sollicitatie. Via het UWV kom je bij allerlei bureaus terecht die allemaal vinden dat je cv op een andere manier geschreven moet worden. Als je wilt kan je wekelijks een nieuwe lay out hebben. Het is belangrijk om in je achterhoofd te houden naar wat voor bedrijf je reageert. Daar kan je dan nog op inspringen. Ik ken genoeg werkgevers die al, die ‘poespas’ maar onzin vinden. Sneu voor de maker die er zoveel zorg aan heeft besteed. Maak vooral je brief in het oog springend. Laat zien dat je weet wat er van je wordt verwacht.

  5. Interessant wat je schrijft Martijn. De algemene teneur is om het niet hebben van werk bij de werkloze te leggen. De feiten spreken dit tegen. Er zijn nu minder dan de helft van het aantal vacatures als in 2007 en het aantal werklozen ligt momenteel drie keer zo hoog als in die tijd.

    Het aantal nieuwe banen dat vrijkomt is dus heel schaars. De reacties op vacatures lopen in de honderdtallen. Werkgevers willen doen geloven dat ze in deze tijd van overaanbod de beste keuze maken, maar dat is onzin. Een werknemer die zich niet goed presenteert, hoeft niet slecht te presteren. Hij kan zelfs de allerbeste prestaties leveren en het bedrijf voor de ondergang behoeden.

    Kwaliteiten als trouw, doorzettingsvermogen, vakinhoudelijk sterk, goed toepassen van vage ideeën naar de praktijk, creativiteit, loyaliteit, het vermogen een compleet andere route te kiezen of gewoon hard werken in de basis en het saaie werk doen. Net als dat ik het een buitengewone kwaliteit vind om soms de confrontatie op te zoeken. Het komt vaak het werk ten goede om even de degens te kruisen. Maar kom daar niet mee op een sollicitatiegesprek. Ze zouden de indruk kunnen krijgen dat je lastig bent. Allemaal kwaliteiten die niet zo snel naar voren komen in een sollicitatiegesprek.

    Een werkgever wil in deze tijd van overaanbod iemand die gelijk morgen inzetbaar is en die zijn problemen oplost. Hij hanteert daarmee een kortetermijnvisie, want de problemen van morgen zijn misschien heel andere problemen. Bovendien legt hij alles in de hand van die ene vacature. Misschien heeft hij wel honderd man personeel in dienst. Luistert de werkgever met dezelfde aandacht naar hen als naar die ene sollicitant?

    Natuurlijk wil je doen geloven dat jij uit die honderden brieven de beste hebt gekozen, maar dat is niet waar. Je kiest degene die het meest opvalt, zich het meeste opdringt of die je het meeste naar de mond praat. Allemaal goed recht, maar waarom willen werkgevers doen vermoeden dat de sollicitant zelf de schuld is dat hij niet uitgekozen wordt?

    Refererend naar je oude werkgeverschap voor mij, zal ik gelijk van de gelegenheid gebruik maken dit als voorbeeld aan te halen. De beste ideeën in deze functie heb ik niet bij het sollicitatiegesprek genoemd. Van een uitvoerig onderzoek naar de problemen die je had, was geen sprake. Ik heb gewoon verteld wat ik kon en we zochten of ik jullie kon helpen. De briljante ideeën en oplossingen kwamen pas later toen ik er al werkte. En gelukkig stond je daarvoor open en mocht ik een deel uitvoeren.

    Die laatste houding zie je bij erg veel werkgevers juist niet. Ze suggereren met dat aandragen van oplossingen en ideeën dat je in die functie professioneel helemaal los mag gaan. De praktijk is altijd weerbarstig en de waan van de dag vraagt soms om dit en dat even snel te doen. Dat andere, de krenten in de pap waar je nieuwsgierig naar was, komt nooit.

    Daarom moeten werkgevers zich in de basis op hun zittende personeel richten en zich niet blind staren op de vervulling van die vacature. Gewoon een cv en brief uit de stapel halen en kijken of het wat lijkt tot je de juiste hebt. In plaats daarvan vragen ze sollicitanten die zich perfect kunnen presenteren en hun de suggestie van allerlei oplossingen aandragen. Wie zegt dat degene die je uit die enorme stapel haalt de beste werknemer is?

Geef een reactie